6.Bölüm Bir Kelime Bin Şüphe

Bazı duygular insanın içine sessizce yerleşirdi Darev Arven onları yok saymanın onları ortadan kaldıracağını sanıyordu yanılıyordu özellikle de konu Avelin olduğunda
Avelinin mavi gözleri her zamanki gibi sakindi sarı saçları omuzlarının çevresine dağılmıştı Darev ona bakmaması gerektiğini düşündüğü her an kendini yine ona bakarken buluyordu
Bundan nefret ediyordu
Daha doğrusu neden baktığını anlayamamaktan nefret ediyordu
Rivanın karşısında sessizce duruyordum
Avelin birkaç adım ötede duruyordu
Gözlerim istemesede ona kaydı
Mavi gözleri…. İnsanı delirten cinstendi bazen çok güzel bakıyorlardı bazende çok öfkeli
Şimdi ise her zaman olduğundan daha sert bakıyordu
Sarı saçları omuzlarının üzerine dağılmıştı yüzünde kendisini güçlü göstermeye çalışan o tanıdık ifade vardı
Onu ne kadar zamandır tanıyordum
Bilmiyordum
Belkide onu tanımak istememiştim
Ama son zamanlarda Avelinin en küçük hareketini bile fark eder olmuştum
Ne zaman sustuğunu…
Ne zaman öfkelendiğini…
Ne zaman gerçekten kırıldığını…
Ve en kötüsü ne zaman kendisini saklamaya çalıştığını
Bundan nefret ediyordum
Çünkü Avelin benim için önemsiz olmalıydı
Zorla yapılmış bir evlilikti bu
Bir anlaşmadan ibaretti
Öyle olması gerekiyordu
Ama Rivanın Aveline bakışını gördüğüm anda içimde yükselen öfkenin bununla hiçbir ilgisi yokmuş gibi davranıyordum
Ricam konuşmaya başladı o konuşunca sinirlerim daha da bozuluyordu
Çok değişmişsin
Avelin ona baktı
İnsanlar değişir
Sen değiştin
Evet
Eskiden bana böyle bakmazdın
Kaşlarım hafifçe çatıldı
Rivanın Avelin hakkında bu kadar rahat konuşması sinirlerimi bozuyordu
Sanki onu herkesten daha iyi tanıyormuş gibi
Sanki Avelinin geçmişinin bir parçası olmak ona bugün üzerinde söz hakkı veriyormuş gibi
Avelin naif sesiyle cevap verdi
Çünkü eskiden sana güveniyordum
Bakışlarım Rivana döndü
Rivanın yüzündeki ifade bir anlığına değişti
Şimdi güvenmiyor musun?
Hayır
İçimden tek bir düşünce geçti
İyi
Neden böyle düşündüğümü kendimde bilmiyordum
Belkide Rivana güvenmemesini istiyordum
Belki de onun Avelinin hayatındaki yerinden rahatsız oluyordum
Rivan sinir olduğum sesiyle konuşmaya devam etti
Ben sana hiç zarar vermedim
Avelin güldü gülümsemesi gözlerime takıldı her zamanki gibi gülmüyordu acı bir gülümsemeydi bu
Zarar vermek için insanın elinde bıçak olması gerekmiyor Rivan
Bakışlarım Avelinin yüzüne takıldı
O cümleyi söylerken gözleri sertti
Ama ben onun sesindeki kırgınlığı fark etmiştim
Avelin bunu gizlemeye çalışıyordu
Her zamanki gibi
Rivan bir süre sustu
Ben seni sevdim
Çenem kasıldı
Sinirlerim hat safaya çıktı nasıl Avelini sevmişti
Bu cümle sinirlenmemi sağlamıştı
Ama neden
Bunu kendime sormadım
Avelin sevdiğim sesiyle cevap verdi
Senin sevgi dediğin şey beni boğdu
Çünkü seni kaybetmek istemedim
Ben senin değilim
Gözlerim Rivana döndü
İşte buydu
Rivanın anlamadığı şey buydu
Avelin hiçbir zaman onun değildi
Hiçkimsenin değildi
Benim de değildi
Bunu düşünür düşünmez içimde başka bir öfke yükseldi
Çünkü o cümlenin sonuna kendi adımı eklemek istemiştim
Benim de değildi
Ama neden?
Rivanın yüzündeki ifade değişti
Bunu söylemek zorunda mısın?
Evet
Bunca yıl sonra bile mi
Özellikle bunca yıl sonra
Sessizce onları izliyordum
Rivanın Aveline baktığı gözleri hiç hoşuma gitmiyordu
Hemde hiç hoşuma gitmiyordu
O bakışta birşey vardı
Bir sahiplenme
Bir ısrar
Ve en nefret ettiğim şey Rivanın Avelinin sınırlarını anlamamakta ısrar etmesiydi
Rivan konuşmaya devam etti
Ben hala aynı şeyi hissediyorum
Avelinin yüzünde huzursuzluk belirdi
Ben hissetmiyorum
Biliyorum
Biliyorsan neden hala peşimdesin
Çünkü seviyorum
Parmaklarım istemsizce sıkıldı ellerimi yumruk yapmaktan parmak boğumlarım beyazlamıştı bu yumruğu onun yüzüne atmak için kendimi sakinleştiriyordum
Rivanın her seviyorum deyişinde içimdeki öfke biraz daha büyüyordu
Avelin cevap verdi
Bu sevgi değil sen öyle düşünüyorsun çünkü sen hastasın
Rivanın yüzündeki ifade döndü
Aveline baktım
Yüzümde istemsiz bir gülümseme oluştu sonra hemen ciddileştim
Bu kız…
Bir dakika önce korktuğu şeyin karşısında bile geri adım atmıyordu
Kendisine karşı da böyleydi
Bunu kabul etmesemde Avelinin bu tarafına saygı duyuyordum
Rivan konuşmaya başladı
Ne?
Avelinin sesi daha da sertleşti
Takıntılı bir ruh hastasının tekisin
Bakışlarım Rivana kaydı
Rivan birkaç saniye boyunca yalnızca Aveline baktı
Sonra gülümsedi bana kızgınsın
Evet
Yine de beni önemsiyorsun
Hayır
Önemsiyorsun diye diretti
Sabrım tükenmeye başlamıştı
Rivanın Avelinin cevaplarını kendi istediği şekilde yorumlamadı beni çıldırtıyordu
Avelin konuşmaya devam etti
Rivan yeter
Ama Rivan durmadı
Beni tamamen unutamadın
Unuttum
Yalan
Gözlerin kısıldı
Bir adım öne çıktım
Yeter
Rivan bana baktı
Sen neden karışıyorsun
Sesim soğuktu
Çünkü haddini aşmaya başladın
Bu seni ilgilendirmez
Artık ilgilendiriyor
Hafifçe güldü
Niye?
Cevap vermedim
Çünkü bende bilmiyordum
Aslında biliyordum
Ama söylemek istemiyordum
Rivan gözlerini hafifçe Aveline çevirdi
Bence onunla yalnız konuşmalıyım
Cevabım anında geldi
Hayır
Sen karar veremezsin
Ben karar vermiyorum
Aveline baktım
O istemiyor
Rivanın yüzündeki gülümseme silindi
Avelin bunu kendi ağzıyla söylesin
Avelin doğrudan Rivana baktı
İstemiyorum
Rivanın yüzü düştü
Peki
Bir süre sessizlik oldu
Sonra Rivan yeniden konuştu
Yine de bir gün fikrin değişecek
Değişmeyecek
Göreceğiz
Sabrım artık son sınırdaydı
Bir daha Avelinin karşısına çıkmayacaksın dedim
Rivan bana döndü
Senin emirlerini dinlemiyorum
Emir vermiyorum
Öyle konuşuyorsun
Çünkü anlamıyorsun
Rivanın kaşları çatıldı
Sen onun hakkında hiçbirşey bilmiyorsun
Cevabım gecikmedi
Sende artık bilmiyorsun
Rivan sustu
Ve ben devam ettim
Sen geçmişteki Aveline takılı kalmışsın
Rivanın bakışları Aveline döndü
Ben onu hâlâ aynı görüyorum
Sesim sertleşti
İşte sorun bu
Rivan bana baktı
Çünkü o değişti
Avelin sessizce duruyordu
Ona baktığımda yine aynı şeyi düşündüm
Değişmişti
Ama belki de onun asıl sorunu Avelinin değişmesi değildi
Kendisinin onu fark etmeye başlamasıydı
Rivan konuştu
Sen onu sevmiyorsun bile
Yüzümdeki ifade bir anda değişti
Ne dedin
Duydun
Rivanın sesi benim aksime sakindi
Bu evlilik zorunluydu aranızdaki her şey nefret üzerine kuruldu bunu herkes görüyor
Ellerim yumruk halini aldı
Rivan
Sen onu sevmiyorsun
Kes sesini
Onu kıskanıyor bile değilsin
Gözlerim karardı
Yeter
Sen yalnızca başka bir adamın onun geçmişinde olmasına tahammül edemiyorsun
Bir adım daha attım
Rivan geri çekilmedi
Çünkü biliyorsun
Ne biliyorum
Onu sevmediğini
Nefesim ağırlaştı
Rivan ise son darbeyi vurdu
Sen onu sevmiyorsun bile ama ben onu seviyorum diyip Aveline baktı sonra sadece benim duyabileceğim şekilde konuştu onu elde edeceğim o benim güzelim sadece benim güzelim diyip gülümsedi sonra yeniden ekledi sen onu sevmiyorsun bile
Dedikleriyle ona sert bir yumruk attım geriye sendeledi
içimde birşey kopmuştu
Hiç düşünmeden bağırdım
SEVİYORUM
Salon bir anda sessizleşmiş gibi geldi
Kendi söylediğim kelimeyle birkaç saniye dondum
Avelinin mavi gözleri büyümüştü
O gözlerdeki şaşkınlığı görünce göğsümde tuhaf bir sıkışma oldu
Rivan da susmuştu
Geri adım atmadım
Evet
Sesim bu kez daha kontrollüydü
Seviyorum
Rivanın yüzündeki şaşkınlık gizlenemiyordu
Devam ettim
Onu senden kıskanıyorum
Avelin gözleri mümkünmüş gibi dahada büyüdü
Bunu fark ettim ama durmadım
Senden
Bakışlarım Rivana kilitlendi
Geçmişinden
Bir an Aveline baktım
Onunla geçirdiğin her andan
Rivanın çenesi gerildi
İçimdeki öfke hala dinmemişti
Onu başka birinin yanında gördüğümde sinirleniyorum
Avelinin yüzündeki şaşkınlık hala geçmemişti
Başka biri ona dokunduğunda daha da fazla
Bu cümleyi söylerken kendime kızdım
Ama artık geri dönüşü yoktu
Onu senden de diğer herkestende ölesiye kıskanıyorum
Rivanın bakışları sertleşti
Devam ettim
Onun benden nefret etmesini istemiyorum
Bu kez sesim istemeden yumuşadı
Hemen toparladım
Onu kırdığımda kendime kızıyorum
Avelinle göz göze geldim
O mavi gözlerde ne olduğunu okuyamıyordum
Şaşkınlık mı?
İnançsızlık mı?
Yoksa başka birşey mi?
Bilmiyordum
Ve bilmek istiyordum
Bu düşünce bile beni rahatsız etti
Rivan sordu
Bunları gerçekten hissediyor musun ?
Hiç düşünmeden cevap verdim
Evet
Peki neden
Bu kez sustum
Çünkü bu sorunun cevabını kendimede söylememiştim
Sonunda gözlerimi Avelinden kaçırdım
Çünkü onu seviyorum
Bu kez bağırmamıştım
Sadece söylemiştim
Ve o iki kelime az önceki haykırışımdan daha ağırdı
Rivanın yüzündeki şaşkınlık yavaşça öfkeye dönüştü
Buna inanmıyorum
İnanmak zorunda değilsin
Sen onu sevmiyorsun
Bakışlarım sertleşti
Sen kimsinde benim ne hissettiğime karar veriyorsun
Rivan sustu
Bir adım daha yaklaştım
Sen kendi saplantını sevgi sanıyorsun diye herkesin sevgisini de kendi hastalığınla ölçme
Rivanın yüzü gerildi
Bir süre hiçbirimiz konuşmadık
Sonunda Rivan Aveline baktı
Bunu gerçekten sen mi istiyorsun
Avelin ona döndü
Ne?
Onun yanında olmayı
Araya girdim
Ama Avelin elini kaldırdı
Ben cevap verebilirim
Sustum
Avelin Rivana baktı
Senin ne düşündüğün umurumda değil
Rivanın yüzündeki ifade değişti
Peki
Bir adım geri çekildi
Bugün gideceğim
Gözlerim kısıldı
Bugünlük mü
Rivan gülümsedi
Evet
Sonra Aveline baktı
Ama geri geleceğim güzelim
Avelinin yüzünde huzursuzluk belirdi
Gelme
Bunu söylediğini biliyorum
Rivan…
Yine de geleceğim
Arkasını döndü
Birkaç adım attı
Sonra durdu
Omzunun üzerinden Aveline baktı
Bu hikâyenin burada bitmesine izin vermeyeceğim
Ve kalabalığın arasına karışarak gözden kayboldu
Uzun süre arkasından baktım
İçimdeki öfke hala geçmemişti
Ama artık öfkemin yalnızca Rivana olmadığını biliyordum
Kendime de kızgındım
Çünkü az önce söylediğim şeyleri geri alamazdım
Avelin yanıma geldi
Darevin
Ona döndüm
Ne?
Avelin birkaç saniye sustu
Az önce…
Söyleyeceği şeyi beklemeye başladım
Seviyorum dedin
Yüzümdeki ifade değişti
Birkaç saniye boyunca Aveline baktım
Sonra kaşlarımı çattım
Rivanın susması gerekiyordu
Avelinde kaşlarını çattı
Bu yüzden mi söyledin
Başka ne için söylemiş olabilirim derken sesim soğuktu
Bilmiyorum
Bilme zaten
Sessizlik oldu
Avelin bana baktı
Gerçek miydi
Omuzlarım gerildi
Uzun bir sessizlik oldu
Sonunda başımı hafifçe yana eğdim hayır dedim ya bu gece duyduğun hiçbirşeyi kendine umut yapma Avelin
Bunları söyledikten sonra arkamı dönüp yürüdüm
Avelin birkaç saniye olduğu yerde durdu
Bense yürümeye devam ettim
Fakat Avelinin zihninde tek bir cümle dönüyordu
Onu senden de diğer herkesten de kıskanıyorum
Darevin bunu söylemişti
Hemde herkesin önünde
Ve daha kötüsü
Bunun yalan olmadığını biliyordu
Bazı itiraflar insanın ağzından çıktığı anda pişmanlık getirirdi. Bazıları ise insanın yıllardır kendisinden sakladığı gerçeği ortaya çıkarırdı. Darev Arven o gece hangisini yaptığını henüz bilmiyordu. Bildiği tek şey, Avelin’in mavi gözlerinde gördüğü şaşkınlığın zihninden kolay kolay silinmeyeceğiydi.Çünkü bazen insan bir başkasına söylediği yalanla değil, kendisine söyleyemediği gerçekle savaşırdı.