BÖLÜM 3-ALDATILMA...

Alkışlayarak yanlarına yaklaştım, ikisi hemen aralarına mesafe koymuşlardı.

O kadının önüne geçtim, babam engel olsa da o da bir hemcinsimdi. Önce biliyor mu, bilmiyor mu sorguya çekecektim.

"Sen..."

Önce babama nefretle baktım, sonraysa kadına daha güzel bir ifade takınarak baktım.

"Bu adam seni zorla mı tutuyor?"

"Sen kimsin?"

Kadın babama baktı, bense herşeyi çoktan kestirmiştim.

"Sorumu yanıtla."

"Hayır, ama..."

"Peki ya bu adamın evli olduğunu biliyor muydun?"

Babam rezil olmuş şekilde kimseyle göz teması kurmamaya çalışıyordu.

"Sen karısı mısın?"

"Soruya soru sorma, cevapla."

"Hayır, peki sen karısı mısın?"

Gülerek baktım, ardından kahkaha atarak babama bakmaya başladım. Tiksintiyle cevapladım sorusunu.

"Iyy, elbette hayır!"

"Kimsin o zamanda ilişkimize karışıyorsun?"

"Çocuğu."

"Ne! Bu yaşta çocuğun mu var?!"

"Bu prensesin kaç yaşında olduğunu bilmek ister misin?"

"Nasıl yani 21 değil mi?"

"Hahahaha, gerçekten komikmiş..."

Ardından ifademi ciddileştirip baktım kadına.

"40 yaşında ki adamın 21 yaşındaymış gibi davranması..."

Bir anda babama baktı, sarsmaya başladı, ama yüzünde ki gülücükler bir bir tiksintiye dönüşmeye başladı. Kandırılmak çok kolaymış, onu öğrendim. Kadını durdurup babamın gömleğinde ki sarı saçı alıp kadının saçına yaklaştırdım, uyuşuyordu. Telefonum ile onu da çektim, babam hemen telefonu almaya çalıştı, vermedim, kadında babamı bir güzel patakladı.

Çantamı bırakıp anneme herşeyi attım, uzun süre çevrimiçi kaldı, en son yazdı.

"Bunlar ne kızım?"

"Anne babam seni aldatıyor..."

"Ne?"

"Kadın babamı 21 yaşında sanıyormuş, babam bekar olduğunu ve genç olduğunu söylemiş, kadınsa inanmış. Kadının bir suçu yok ama babam ile tezden boşanmanı öneririm."

"Elalem ne der, bizim sülalede boşanma olmaz."

"Çünkü aldatan da olmaz! Anne, şimdi elalemi bırakta geleceğine bak, akşam bu iğrenç adamla aynı evde, aynı yatakta yatmak zorunda olduğunu unutma! Lütfen eve gel anne..."

"Peki, bekle kızım geliyorum..."

İkisini de salona götürdüm, kadın oturuyor, babamıysa başına diktim, oturmasına izin vermedim.

Yarım saat sonra içeriye giren annemi gördüm. İkisini görünce başını eğdi, işte iki seçimim vardı, ya herşeyi anlatacak, ya da susacaktım. Ama ilk kez sessiz kalmayı değilde ses çıkarmayı seçecektim...

"Anne, yüzünde ki tiksintiyi saklama. Hepimiz biliyoruz ki, bu, yıllardır süren görücü usulü evlilik bir gün son bulacaktı. Ondan nefret ettiğini, artık gördükçe tiksindiğini biliyoruz!"

Annem tiksinti ve nefretle baktı babama, ardından bana baktı ve kollarını göğsünde birleştirdi.

"Ne oldu burada kızım?"

"Şu 21 yaşında ki bekar bey, gencecik kadını kandırmış, yanına almış. Herşeyi gördüm ve artık sende gördün. Kadının bir suçu yok, habersizmiş. Geriye kalan tek şey bu işi kağıda dökmek..."

Babam denilen o adam annemin önünde diz çöküp yalvarmaya başladı, annemse en son babamı ayağı ile itti, ondan hayır gelmeyince bana taktı, benim önümde yalvarmaya başladı. Bense ona bakmadım bile.

Bu sırada yalvarırken yakasında bir saç teli gördüm, durdurup aşağı eğildim. Herkes ne yapacağım diye bakarken o saç telini çektim üstünden, çok uzun bir saçtı. Önce annemin saçıyla, daha sonra o kadının saçıyla karşılaştırdım. İkisine de uymuyordu. Gülerek herkese bakmak ister gibi tek tek gözlerine baktım, en son babamda durdum.

"Hmm, anlaşılan tek metres bu kadın değilmiş. Alınma bu arada, sonuç olarak annemin metresi şuan sensin, haberin olmasa bile."

Annem bana baktı, ardından bir kez daha o nefret kusucu bakışını attı babama.

"Bu ne şimdi?"

"Anne, babamın telefonunu getirir misin rica etsem?"

"Getiririm, sen iste."

Kısa süre sonra babam denilen o adamın telefonu ile geldi, annem şifreyi bilmediğinden bana sordu, bende bilmiyordum, ama parmak izi vardı, onu biliyordum. Kadına babamı tutmasını söyledim, çünkü şifreyi söylemeyeceğini biliyordum.

"Şifre ne?"

"Söylemeyeceğim!"

"Tam da tahmin ettiğim gibi..."

Ardından zevkle güldüm ve o iğrenç elini kilit ekranına bastırdım. Açıldığında önce WhatsApp'a girdim, onlarca kadını kandırmıştı, hepsini arayıp tek tek eve çağırttık, çünkü onlarında gerçeği bilmeye hakkı vardı.

Yarım saat sonra kapı tek tek çalınmaya başladı. Tam 16 kişi çağırmıştık, yavaş yavaş içerisi pavyon kategorisine dönerken kota da doluyordu. Hepsi bizleri görünce duraksıyordu. Herkes gelince sayım yaptım. Herkes tamdı.

"Şimdi kızlar, şu gördüğünüz 21 model varya,"

"Ne? 19 değil miydi?"

"Hayır, bana 26 dedi!"

"Bana 20 demişti!"

"Ne yani 30 değil mi?"

Hepsini ayrı kandırması ayrı komikti, gülüp tartışmayı sonlandırdım.

"Hepiniz yanılıyorsunuz, 40 model!"

Hep bir ağızdan şaşırma tepkileri gelmişti.

"Hepiniz bekar bir genç sanıyordunuz, değil mi?"

"Nasıl yani, bekar değil miydi?"

"Hayır, sizce ben kimim?"

"Karısı mı?"

"Allah korusun, KIZIYIM."

Keşke olmasaydım.

Hepsi şaşırmışken elimle annemi gösterdim.

"Ve bu kadın ile evli, sizinle eminim ki evlilik hayali kurmuştur, yalansa yalan deyin."

"Nasıl ya, Serhat! Beni bunca yıldır kandırıyor muydun?!"

"Bu işi zaten kağıda dökeceğiz, artık hapiste yalnızlık çeker durur. Kimse ziyaret bile etmez."

Herkes saydırmaya geçti, en son bir kadın dayanamayıp pataklamaya geçti. Hepsi babamı kan içinde bıraktı, iyi de yaptılar. Annemin tansiyonu çıktı, bir limonlu soda verip içeriyi hallettim. Annemin ablası, yani teyzem avukattı. Aradım ve olanları anlattım, herkes toparlanıp mahkemeye başvurduk.

Akşam saat 19:00'ı gösterirken sıra bize geldi, babamın avukatı, kadınlar ve annemin avukatı teyzem bir bütünlük oluşturmuşlardı. Artık geriye yapılması gereken tek şey konuyu tartışmak ve anne, baba seçimiydi.

Acaba hata mı etmiştim anneme anlatarak, ya bu saatten sonra hayatım asla eskisi gibi olmazsa...

Hata yapmıştım, evet, bu bir hataydı. Ama artık geçti, seçerken hata yapmamalıyım artık.

...

Bölüm sonu...