2. Bölüm: Komşu Kızı

Kaç saniye fenerin ışığı altında göz göze kaldık bilmiyorum. Kalbimin ritmi kulaklarımda uğulduyordu. Tam feneri kapatıp odama kaçmak üzereydim ki, karşı balkondan beklenmedik bir hareket geldi.

Çocuk, parmaklarının ucunda sönen sigarasını balkonun mermer kenarına bıraktı. Ardından yavaşça elini cebine attı. İçimden bir ses "Hemen içeri gir," diye fısıldıyordu ama merakım ayaklarımı zemine çivilemişti.

Cebinden siyah, metal bir çakmak çıkardı.

Çıt.

Karanlığın ortasında küçük bir alev sıçradı. Çakmağın sarı ışığı saniyeler içinde yüzünün keskin hatlarını, biçimli çenesini ve gözlerini aydınlattı. Çakmağı üç kez üst üste yakıp söndürdü.

Üç kez.

Benim ona fenerle verdiğim işaretin birebir aynısıydı. Bu bir tesadüf değildi; karşı balkondaki o karanlık yabancı, benim oyunuma kendi ateşiyle karşılık vermişti.

Şaşkınlıkla ne yapacağımı bilemezken, çocuk elindeki çakmağı kapatıp arkasındaki odanın içine doğru adımladı. Işıksız odasında birkaç saniye kaybolduktan sonra balkona geri döndü. Bu kez elinde beyaz, büyük bir A4 kağıdı ve kalın bir tükenmez kalem vardı.

Mermer tezgahın üzerine kağıdı koyup hızla bir şeyler yazdı. Ardından kağıdı kaldırıp, bizim evlerin arasındaki sokak lambasının zayıf ışığına doğru tuttu. Yazıyı okuyabilmem için kağıdı iyice bana doğru uzatmıştı.

Gözlerimi kısarak karşı balkondaki kağıda odaklandım. Sert ve büyük harflerle tek bir cümle yazmıştı:

"MERAK ETMEK TEHLİKELİDİR, KOMŞU KIZI."

Okuduğumu anladığını fark etmiş gibi kağıdı yavaşça indirdi. Dudaklarının kenarı hafifçe yukarı kıvrıldı; alaycı ama bir o kadar da gizemli bir gülüştü bu.

Tam o sırada, iki evimizin tam ortasında duran o bozuk sokak lambası güçlü bir cızırtıyla tamamen söndü. Mavi Palmiye Sitesi zifiri karanlığa büründü. Korkuyla irkilip fenerimi karşı balkona çevirdiğimde, orası artık bomboştu. Odasının kapısını kapatıp gitmişti.

Sadece balkonunun mermerinde bıraktığı sigaranın koru, karanlıkta küçük bir yıldız gibi parlamaya devam ediyordu. Ve ben, hayatımın en uzun gecesine uyumak için odama dönerken, aramızdaki o birkaç metrelik sokağın aslında ne kadar büyük bir gizemin başlangıcı olduğunu henüz bilmiyordum.