4. Bölüm

Bazen yeni bir şehirde tanıştığın biri, hayatının en önemli insanlarından biri olur. Ama bazı hikâyeler bir gülümsemeyle değil, bir sırla başlar.
~ İyi Okumalar ~

KARANLIĞIN MİRASÇISI
4. BÖLÜM – YENİ BİR ŞEHİR, YENİ BİR HAYAT
LAVİN'İN GÖZÜNDEN
Sabah telefonumun alarmıyla gözlerimi açtım. Elimi uzatıp alarmı kapattım ve birkaç saniye yatağımda öylece kaldım.
Bugün farklı bir gündü.
İstanbul'dan ayrılıyor, Mardin'e gidiyorduk. Aslında Mardin benim için tamamen yabancı bir şehir değildi. Kuzey'in ailesi orada yaşıyordu ve Kuzey de Mardinliydi. Ama benim için bu kez her şey farklı olacaktı. Çünkü artık Karahan ailesiyle birlikte yaşayacaktım.
Yatağımdan kalkıp banyoya girdim. Duşumu aldıktan sonra saçlarımı kuruttum. Üzerime açık renkli bir pantolon, beyaz bir bluz ve mavi bir ceket giydim. Saçlarımı açık bıraktım.
Valizlerim dün akşamdan hazırlanmıştı.
Telefonumu elime aldığımda Kuzey'den mesaj geldiğini gördüm.
Kuzey: Günaydın profesör.
Lavin: Günaydın.
Kuzey: Hazır mısın Mardin'e gelin hanım?
Lavin: Hazırım. Sen de geliyormuşsun zaten.
Kuzey: Evet. Annemle babam da geliyor. Babamın Cihangir amcayla işleri varmış.
Lavin: Güzel. En azından tanıdığım biri olacak.
Kuzey: Merak etme, seni yalnız bırakmam.
Telefonu kapatıp valizlerime son kez baktım.
Kapım çalındı.
"Lavin, hazır mısın kızım?" Aylin Hanım'ın sesiydi.
"Hazırım, geliyorum."
Valizimi alıp odadan çıktım.
Merdivenlerden indiğimde herkesin aşağıda olduğunu gördüm.
Efe koltuğa oturmuş telefonuyla ilgileniyordu. Atlas valizlerin yanındaydı. Can ise bir şeyler anlatan Aras'ı dinliyormuş gibi yapıyordu.
"Sonunda!" dedi can beni görünce. "Herkes seni bekliyor."
Baran hemen araya girdi.
"Bir tek sen bekliyorsun. Biz gayet iyiyiz."
"Abi, sana mı sordum?"
Atlas güldü.
"İstanbul'dan çıkmadan kavga etmeyi başardınız."
Baran yanıma geldi.
"Valizlerini ben alayım."
"Teşekkür ederim."
Demir de kapının önünde bekliyordu.
"Herkes hazırsa çıkalım. Yolumuz uzun."
Cihangir Bey anneme döndü.
"Güzelim, her şey tamam mı?"
Aylin Hanım çantasını kontrol etti.
"Tamam canım."
"Öyleyse gidelim."
YOLCULUK
Arabalarımızın önünde şoförler bekliyordu. Valizler bagajlara yerleştirildi.
Ben Aylin Hanım ve Cihangir Bey'le aynı arabaya bindim. Diğerleri ise kendi aralarında dağıldılar.
Yola çıktığımızda camdan dışarı bakmaya başladım.
Cihangir Bey telefonuyla ilgilenirken annem bana döndü.
"Kızım, Mardin'i daha önce gezdin mi?"
"Hayır, hiç gitmedim."
"O zaman sana her yeri gezdireceğim."
Cihangir Bey gülümseyerek konuştu.
"Önce evimize yerleşelim. Sonra kızımı Mardin'in her yerine götüreceğim."
Aylin Hanım güldü.
"Sen kızını bir dakika bile yalnız bırakmayacaksın galiba."
"Hayır, bırakmayacağım."
Gülümsedim.
Bir süre sonra telefonum çaldı.
Arayan Kuzey'di.
"Efendim?"
"Yola çıktınız mı?"
"Evet."
"Biz de çıkıyoruz. Birkaç saate görüşürüz."
"Tamam."
"Bu arada, Mardin'e gelince ilk iş seni görmeye geleceğim."
"Olur."
Telefonu kapattığımda Aylin Hanım merakla sordu.
"Kuzey miydi?"
"Evet. Onlar da yola çıkmış."
"Çok iyi. Ailelerini uzun zamandır tanıyoruz. Babanla da iş ortaklıkları var."
Cihangir Bey başını salladı.
"Kuzey'in babasıyla yıllardır birlikte çalışırız. İyi insanlardır."
Ben de camdan dışarı bakmaya devam ettim.
Yeni bir şehir, yeni bir ev ve yeni bir okul...
Umarım her şey güzel olurdu.
MARDİN – KARAHAN KONAĞI
Saatler süren yolculuğun ardından sonunda Mardin'e ulaştık.
Arabadan indiğimde ilk dikkatimi çeken şey evin büyüklüğü oldu.
Karahan konağı gerçekten anlatıldığı kadar büyüktü. Geniş bahçesi, büyük giriş kapısı ve taş mimarisiyle oldukça ihtişamlı görünüyordu.
"Vay canına..." diye mırıldandım.
Baran yanımda durdu.
"Beğendin mi?"
"Çok güzel."
"İçini görünce daha çok beğeneceksin."
Efe hemen araya girdi.
"Ben sana odanın yerini göstereceğim!"
Atlas gülerek konuştu.
"Sen önce kendi odanı bul."
"Abi!"
Hep birlikte eve girdik.
Aylin Hanım bana dönerek:
"İstersen biraz dinlen. Yol seni yormuştur."
"Biraz dinlenebilirim."
Cihangir Bey valizlerime baktı.
"Valizleri odana çıkarsınlar. Eksik bir şey olursa söyle."
"Tamam."
Demir telefonuyla konuşarak çalışma odasına geçti. Cihan da onun peşinden gitti. Karan ise spor çantasını alıp üst kata çıktı.
Aras bana dönerek:
"Yarın okulun ilk günü. Hazırlıklarını yapmayı unutma."
"Unutmam."
"Bir sorun olursa okulda bana ulaşabilirsin."
"Tamam, teşekkür ederim."
Baran gülümseyerek:
"Ben de hastanede olacağım ama akşam görüşürüz."
Herkes kendi işine dağılırken ben odama çıktım.
KUZEYLERİN GELİŞİ
Akşamüstü telefonuma Kuzey'den mesaj geldi.
Kuzey: Geldik!
Lavin: Hoş geldiniz.
Kuzey: Birazdan sizi ziyarete geleceğiz. Annem de Aylin teyzeyi özlemiş.
Gülümsedim.
Aşağıya indiğimde salonda Aylin Hanım'la Cihangir Bey'in oturduğunu gördüm.
Biraz sonra kapı çaldı.
Cihangir Bey ayağa kalktı.
"Gelmişler."
Kapı açıldığında ilk önce Kuzey'in babası içeri girdi.
"Cihangir!"
İki adam birbirlerine sarıldı.
"Hoş geldin kardeşim."
"Hoş bulduk. Yolculuk nasıl geçti?"
"İyiydi. Sizinki?"
"Biz de iyiyiz."
Ardından Kuzey'in annesi Aylin Hanım'la sarıldı.
"Canım benim, seni çok özledim!"
"Ben de seni!"
Kuzey içeri girdiğinde gözleri hemen beni buldu.
"Lavin!"
"Kuzey!"
Yanıma gelip gülümsedi.
"Sonunda geldin."
"Sen de geldin."
"Ben zaten buralıyım."
Güldüm.
Kuzey'in ailesiyle Karahan ailesi uzun zamandır tanışıyordu. Babalarının ortaklıkları ve yıllara dayanan dostlukları vardı. Bu yüzden iki ailenin yeniden bir araya gelmesi oldukça doğal olmuştu.
Bir süre hep birlikte sohbet ettik.
Kuzey yanıma oturdu.
"Yarın okul varmış, duydum."
"Evet."
"Hangi okula gideceksin?"
"Karahanların okuluna."
Kuzey kaşlarını kaldırdı.
"Demek aynı okula geliyoruz."
"Sen de mi orada okuyorsun?"
"Evet. Yarın görüşürüz profesör."
"Şimdiden korkmaya başladım."
Kahkaha attı.
ERTESİ SABAH – OKULUN İLK GÜNÜ
Alarmım çaldığında gözlerimi açtım.
Bugün okulun ilk günüydü.
Yatağımdan kalkıp banyoya girdim. Hazırlandıktan sonra saçlarımı açık bıraktım. Üzerime okulun kıyafetlerine uygun bir kombin yaptım. Çantamı kontrol edip telefonumu içine koydum.
Aşağıya indiğimde Atlas ve Efe kahvaltı ediyordu.
Can da masadaydı.
Aras elinde kahvesiyle ayakta duruyordu.
"İşte öğrencimiz de geldi," dedi beni görünce.
Gülümsedim.
"Günaydın."
Atlas başını kaldırdı.
"Günaydın."
Efe hemen konuştu.
"Bugün aynı okula gidiyoruz."
"Evet, biliyorum."
Can telefonunu masaya bıraktı.
"Okulda bizi tanıyormuş gibi davranma yeter."
Efe ona döndü.
"Abi, kız zaten bizim kardeşimiz."
Can omuz silkti.
"Ben bir şey demedim."
Aras araya girdi.
"Can, sabah sabah başlama."
Sonra bana döndü.
"Ben de okulda olacağım. Öğretmenler odasında bulunurum. Bir şeye ihtiyacın olursa haber verirsin."
"Tamam."
Aylin Hanım yanıma gelip çantamın askısını düzeltti.
"Heyecanlı mısın?"
"Biraz."
"Her şey güzel olacak."
Cihangir Bey de kapının önünden seslendi.
"Hadi bakalım, geç kalmayın."
OKUL YOLU
Okul oldukça büyük ve modern bir binaydı.
Bahçesinde öğrenciler gruplar hâlinde sohbet ediyordu. Bazıları basketbol oynuyor, bazıları arkadaşlarıyla yürüyordu.
Araba okulun girişinde durdu.
Demir şoföre:
"Burada bekleyin," dedi.
Sonra bana döndü.
"İyi dersler Lavin."
"Teşekkür ederim."
Atlas ve Efe de arabadan indi.
Can biraz geriden geliyordu.
Okulun kapısına doğru yürürken Atlas bana döndü.
"Önce müdürün odasına gitmen gerekiyor. Yeni kayıt olduğun için seni oraya yönlendirecekler."
"Tamam."
Efe elini kaldırdı.
"Ben gidiyorum. Görüşürüz!"
Can da arkasından yürüdü.
Atlas kısa bir baş selamı verip kendi sınıfına doğru ilerledi.
Ben ise okulun girişindeki görevliye yaklaştım.
"Merhaba. Müdürün odasını arıyorum."
Görevli gülümsedi.
"Tabii. Üst kata çıkıp koridorun sonundan sola dönmelisin. Kapısında yazıyor."
"Teşekkür ederim."
Merdivenleri çıkıp tarif edilen koridora ilerledim.
Kapının önünde durup hafifçe tıklattım.
"Buyurun."
İçeri girdim.
"Merhaba. Ben Lavin Karahan. Yeni kayıt oldum."
Müdür bey gözlüğünü düzeltti.
"Hoş geldin Lavin. Evet, dosyanı gördüm. On birinci sınıfa kaydın yapıldı."
"Teşekkür ederim."
"Umarım okulumuzda güzel zaman geçirirsin. Derslerin oldukça iyi görünüyor. Önceki okulunda başarılıymışsın."
"Elimden geleni yapıyorum."
Müdür gülümsedi.
"Öğretmenin seni sınıfa götürecek. Hadi bakalım."
Birlikte odadan çıktık.
SINIF
Koridorda yürürken sınıflardan gelen sesleri duyuyordum.
Müdür bey bir sınıfın önünde durdu.
"İşte burası."
Kapıyı açtı.
"Arkadaşlar, biraz sessiz olur musunuz?"
Sınıftaki konuşmalar yavaşça kesildi.
Öğretmen masanın yanında duruyordu.
"Yeni öğrencimiz bugün aramıza katılıyor."
Müdür bey bana döndü.
"Buyur Lavin."
Derin bir nefes aldım ve sınıfa girdim.
Bütün gözler üzerimdeydi.
"Merhaba. Ben Lavin Karahan 17 yaşındayım. İstanbuldan geldim."
Öğretmen gülümsedi.
"Hoş geldin Lavin. Ben de sınıf öğretmeninim. Kendine boş bir yer bulabilirsin."
Tam o sırada sınıfın arka taraflarından fısıldaşmalar yükselmeye başladı.
"Karahan mı dedi?"
"Bir dakika, hangi Karahan?"
"Şaka yapıyor olmalı."
"Karahan ailesiyle akraba mı acaba?"
Müdür bey sınıftan ayrıldıktan sonra öğretmen konuştu.
"Arkadaşlar, yeni arkadaşınızı rahatsız etmeyelim."
Ama fısıldaşmalar devam ediyordu.
Öğretmen bana döndü.
"Lavin, bir şey sorabilir miyim?"
"Tabii."
"Karahan soyadını duyunca bazı öğrenciler şaşırdı. Senin Karahan ailesiyle bir ilgin var mı?"
Sınıf bir anda sessizleşti.
Başımı kaldırdım.
"Evet. Cihangir Karahan'ın kızıyım."
Bir anda sınıfta fısıldaşmalar başladı.
"Ne?"
"Cihangir Karahan'ın kızı mı?"
"Gerçekten mi?"
"Demek yeni Karahan kızı bu."
Öğretmen şaşkınlığını gizleyemedi ama kısa sürede kendini toparladı.
"Anladım. Hoş geldin tekrar."
Arka sıralardan bir erkek sesi duyuldu.
"Demek Karahanların kızısın."
Sesin geldiği tarafa baktım.
Atlas'ın biraz ön tarafında oturan bir çocuk bana bakıyordu. Yanında başka bir erkek vardı.
Öğretmen araya girdi.
"Tamam arkadaşlar. Şimdi Lavin'e yer bulalım."
Sınıfı gözlerimle taradım.
Atlas'ın arkasındaki sırada boş bir yer vardı. Fakat o sıranın yanında bir öğrenci kafasını sıraya yaslamış oturuyordu.
Öğretmen o tarafa işaret etti.
"Lavin, istersen en arka sıraya otura bilirsin."
O sırada uyuyan çocuk başını kaldırdı.
Bir an göz göze geldik.
Sonra sandalyesinin yanındaki çantayı alıp yere bıraktı.
"Buyur," dedi.
"Teşekkür ederim."
Sıraya geçip oturdum.
Çocuk tekrar kafasını sıraya koydu.
Birkaç saniye sonra hafifçe bana doğru eğildi.
"Bu arada hoş geldin."
"Teşekkür ederim."
"Ben arda. Arda Çakır"
"Lavin Karahan"
"Onu zaten öğrendik."
Gülümsedim.
"Öyle mi?"
"Biraz fazla meraklı bir sınıfımız var."
İstemeden güldüm.
"Fark ettim."
Arda da hafifçe gülümsedi.
"Soy ismim gerçekten Çakırmı?"
"Evet. Neden sordun"
"Kolejin ismide çakır da o yüzden sordum"
"Evet kolej babamı yani 50% hissesi benim babamın, diğer 50% hissesi de senin babanın"
"Anladım"
konuşmamız uzun sürmedi. Öğretmen ders anlatmaya başlamıştı.
ATLAS'IN GÖZÜNDEN
Lavin'in sınıfa girdiğini gördüğümde herkesin ona baktığını fark ettim.
Soyadını duyduklarında başlayan fısıldaşmalar beni rahatsız etmişti.
Arkamdaki sıraya oturmuştu.
Arda'nın yanına...
Arda'yı tanıyordum. Ailelerimiz de birbirini tanırdı. Çakır ailesi babamla uzun zamandır ortaklık yapıyordu.
Arda arada bir Lavin'e bir şeyler söylüyor, Lavin de gülümsüyordu.
Bunu görünce kaşlarımı hafifçe çattım.
Daha ilk günden bu kadar samimi olmaları hoşuma gitmemişti.
Ama bir şey söylemedim.
Önüme dönüp dersimi dinlemeye çalıştım.
LAVİN'İN GÖZÜNDEN
İlk ders bitince öğretmen sınıftan çıktı.
Sınıftaki birkaç kişi hemen yanıma geldi.
"Gerçekten Cihangir Karahan'ın kızı mısın?"
"Evet."
"Karahanların Mardin'deki konağında mı yaşıyorsun?"
"Evet."
"Demir Karahan, Cihan Karahan falan da abin mi?"
Başımı salladım.
"Onlar da abim."
Bir kız şaşkınlıkla arkadaşına döndü.
"İnanamıyorum."
Tam o sırada Arda konuştu.
"Arkadaşlar, kız daha ilk gününde. Biraz rahat bırakın."
Herkes ona döndü.
"Ne var? Sadece soruyoruz."
Arda omuz silkti.
"Biraz fazla soruyorsunuz."
Ona dönüp hafifçe gülümsedim.
"Teşekkür ederim."
"Bir şey değil."
Arda kalemini eline aldı.
"Bu arada ders programını verdiler mi?"
"Henüz bakmadım."
"İstersen teneffüste gösterebilirim."
"Olur."
Tam o sırada Atlas arkasını döndü.
"Lavin."
Ona baktım.
"Efendim?"
"Çantanı sıranın altına koy. geçişi kapatıyor."
Çantama baktım.
"Haklısın."
Çantamı düzelttim.
Atlas tekrar önüne döndü.
Arda hafifçe gülümsedi.
"Çok konuşkan bir ikizin var."
"Her zaman böyle değil."
"Anladım."
İkimiz de güldük.
TENEFFÜS
Zil çaldığında Arda ayağa kalktı.
"Gel, sana okulu göstereyim."
"Olur."
Koridora çıktığımızda Atlas da yanımıza geldi.
"Nereye gidiyorsunuz?"
Arda cevap verdi.
"Okulu göstereceğim."
Atlas bana baktı.
"Ben de gelebilirmiyim?!"
"Olur," dedim.
Üçümüz koridorda yürümeye başladık.
Arda okulun bazı bölümlerini gösteriyordu.
"Şurası kütüphane. Burası laboratuvar. İleride de spor salonu var."
"Oldukça büyükmüş."
"Alışırsın."
Atlas telefonuna baktı.
"Ben kantine gidiyorum. Bir şey ister misin?"
"Hayır, teşekkür ederim."
Atlas uzaklaşınca Arda bana döndü.
"İkizin biraz korumacı galiba."
Güldüm.
"Biraz mı?"
Arda kahkaha attı.
"Tamam, anladım."
GÜNÜN SONU
Son dersin de bitmesiyle çantamı topladım.
Arda ayağa kalktı.
"Yarın görüşürüz."
"Görüşürüz."
"Okula alışabildin mi bari?"
"İlk gün için fena değildi."
"İyi. Yarın daha rahat olursun."
Sınıftan çıktığımda Atlas koridorda beni bekliyordu.
"Haydi."
"Geliyorum."
Birlikte okulun çıkışına yürüdük.
Bahçede Efe ve Can'ı gördüm.
Efe hemen yanıma geldi.
"Nasıl geçti?"
"Güzeldi."
Can ellerini cebine soktu.
"Bir sorun çıkarmadın umarım."
"Hayır."
Efe güldü.
"Can abi, sen niye hep böyle konuşuyorsun?"
"Nasıl?"
"Sinir bozucu."
Can ona baktı.
"Seninle sonra konuşacağız."
Atlas kahkaha attı.
Okul kapısına çıktığımızda arabamızın beklediğini gördüm.
Arabaya bindikten sonra telefonuma bir mesaj geldi.
Arda: Eve vardığında haber ver. Yarın ders programını da gönderirim.
Mesajı okuyup gülümsedim.
Lavin: Tamam, teşekkür ederim.
Telefonumu kapatıp camdan dışarı baktım.
Mardin'in sokakları, taş evleri ve insanları...
Yeni hayatım gerçekten başlamıştı.
Ama henüz bilmediğim bir şey vardı.
Bu şehirde beni bekleyen yalnızca yeni bir okul ve yeni arkadaşlar değildi.
Karahan soyadının taşıdığı geçmiş, bir gün benim de kapımı çalacaktı.
4. BÖLÜM SONU
DEVAM EDECEK...

Nasıldı.... Yorumlarda fikirlerijizi yazın
Gelecek bölüm için: 20 yorum ve 10 beğeni
Hadi iyi geceler