2.bölüm

KARANLIĞIN MİRASÇISI
2. BÖLÜM – KAN BAĞI
CİHANGİR KARAHAN'IN GÖZÜNDEN
Saat sabahın dokuzuydu.
Çalışma odamda oturmuş, önümdeki DNA testi için hazırlanan belgeleri inceliyordum. On yedi yıldır aradığım kızımın nerede olduğunu sonunda öğrenmiştim.
Fakat henüz hiçbir şey kesin değildi.
Telefonumu elime aldım.
"Avukat Bey, Soysal ailesinin numarasını gönderin. Kendileriyle görüşeceğim."
"Elbette Cihangir Bey."
Telefonu kapattıktan sonra eşimi aradım.
"Güzelim."
"Efendim canım?"
"Bugün Lavin'in üvey ailesini arayacağım. DNA testi yaptırmamız gerekiyor."
Aylin'in sesi heyecanlandı.
"Bugün mü?"
"Evet karıcığım. Artık beklemek istemiyorum."
"Ya gerçekten kızımızsa?"
Bir an sustum.
"Onun bizim kızımız olduğuna inanıyorum. Ama bunu doktorun ağzından duymak istiyorum."
Aylin'in sesi titredi.
"Onu çok özledim Cihangir. Daha hiç sarılamadım kızıma."
"Az kaldı güzelim."
Tam telefonu kapatacaktım ki kapım çalındı.
"Gel."
İçeri Demir girdi.
"Babam, beni çağırmışsın."
"Evet. Bugün Lavin'in yanına gideceğiz."
Demir'in yüzü ciddileşti.
"DNA testi için mi?"
"Evet."
"Ben de geleyim."
"Zaten seni bekliyordum."
Demir başını salladı.
"Umarım sonuçlar istediğimiz gibi çıkar."
Ben de aynı şeyi umuyordum.
---
SOYSAL EVİ
LAVİN'İN GÖZÜNDEN
Odamda oturmuş telefonumla ilgileniyordum.
Dün öğrendiğim gerçek hâlâ aklımdaydı.
Karahan ailesi...
Gerçek ailem.
Aşağıdan seslendiklerinde telefonumu bırakıp merdivenlerden indim.
"Lavin, Karahan ailesi aradı."
Babamın karşısına geçtim.
"Ne istiyorlarmış?"
"DNA testi yapılmasını istiyorlar."
Başımı salladım.
"Tamam."
Annem bana baktı.
"Heyecanlı mısın?"
"Biraz."
Babam saatine baktı.
"Birazdan gelecekler. Doktorların bulunduğu özel bir merkeze gideceğiz."
"Tamam."
Birkaç dakika sonra kapı zili çaldı.
Hizmetli kapıyı açtı.
Salona girdiğimde Cihangir Karahan ve yanında Demir Karahan'ı gördüm.
Cihangir Bey babama elini uzattı.
"Merhaba."
"Hoş geldiniz."
Ardından bakışları bana döndü.
"Lavin kızım."
"Merhaba."
"Bugün biraz heyecanlı olabiliriz. Umarım seni rahatsız etmeyiz."
"Hayır, sorun değil."
Demir de bana başıyla selam verdi.
"Hazır mısın?"
"Evet."
Hep birlikte evden çıktık.
---
DNA TESTİ
Özel sağlık merkezine vardığımızda bizi doktor karşıladı.
"Hoş geldiniz. Buyurun, sizi bekliyorduk."
Hepimiz odaya geçtik.
Doktor işlemleri açıkladı.
"DNA karşılaştırması için gerekli kan örneklerini alacağız. Sonuçlar tamamlandığında aile bağını değerlendireceğiz."
Cihangir Bey başını salladı.
"Başlayabiliriz."
Önce Cihangir Bey'den, ardından Aylin Hanım'dan ve benden kan örneği alındı.
İşlem tamamlandıktan sonra beklemeye başladık.
Aylin Hanım yanıma oturdu.
"Lavin, iyi misin?"
"İyiyim."
"Biraz heyecanlı görünüyorsun."
"Haklısınız, biraz öyle."
Kadın hafifçe gülümsedi.
"Umarım bundan sonra daha güzel günlerimiz olur."
Bir süre sonra doktor içeri girdi.
"Sonuçlarımız hazır."
Herkes ayağa kalktı.
Cihangir Bey doğrudan sordu:
"Sonuç nedir doktor?"
Doktor dosyasını açtı.
"Yapılan DNA karşılaştırması sonucunda Lavin Soysal'ın biyolojik anne ve babasının Cihangir Karahan ve Aylin Karahan olduğu doğrulanmıştır."
O an odada sessizlik oluştu.
Aylin Hanım'ın gözleri doldu.
"Benim kızım..."
Cihangir Bey derin bir nefes aldı.
Demir'in yüzünde küçük bir gülümseme belirdi.
Ben ise doktora bakıyordum.
Demek gerçekten Karahan ailesinin kızıydım.
Aylin Hanım ellerimi tuttu.
"Canım kızım..."
Ne diyeceğimi bilemedim.
Cihangir Bey yanıma yaklaştı.
"Artık bizimlesin kızım."
Başımı salladım.
"Tamam."
Demir de yanıma geldi.
"Hoş geldin aileye, Lavin."
---
KARAHANLARIN YENİ KIZI
KARAHAN KONAĞI – ÖĞLEDEN SONRA
Konağın salonunda herkes toplanmıştı.
Cihangir Bey içeri girdi.
"Bugün size önemli bir haberim var."
Demir, Cihan ve Baran babalarına baktı.
Karan koltuğunda oturuyordu. Aras ve Can kendi aralarında konuşuyordu. Atlas telefonuyla ilgilenirken Efe kulaklığını çıkardı.
Cihangir konuştu.
"Kızımızı bulduk."
Atlas'ın başı bir anda kalktı.
"İkizimi mi?"
"Evet oğlum. Lavin."
Aylin'in gözleri doldu.
"Artık kızımız bizimle yaşayacak."
Baran gülümsedi.
"Ne zaman geliyor?"
"Bugün."
Karan arkasına yaslandı.
"Umarım bu sefer her şey farklı olur."
Aras ona baktı.
"Umarım."
Can da konuşmaya katıldı.
"Ben pek bir şey söylemek istemiyorum."
Demir kardeşlerine döndü.
"Daha kızla tanışmadınız bile."
Karan omuz silkti.
"Tanışınca göreceğiz."
Cihangir'in sesi sertleşti.
"Kimse Lavin'e geçmişte yaşananların hesabını sormayacak. Anlaşıldı mı?"
Herkes başını salladı.
---
KARAHAN KONAĞINA GELİŞ
LAVİN'İN GÖZÜNDEN
Araba büyük demir kapının önünde durdu.
Kapılar açıldığında gördüğüm manzara karşısında şaşkınlığımı gizleyemedim.
Geniş bir bahçe, büyük bir konak, uzun bir araç yolu...
Burası gerçekten çok büyüktü.
Cihangir Bey arabadan indi.
"Hoş geldin kızım."
Arabadan indim.
Aylin Hanım yanıma gelip elimi tuttu.
"Gel, sana evimizi göstereyim."
İçeri girdiğimizde salonun oldukça kalabalık olduğunu gördüm.
Aylin Hanım heyecanla konuşmaya başladı.
"Çocuklar, kızımız geldi!"
İlk olarak Demir yanıma geldi.
"Merhaba Lavin."
"Merhaba Demir."
Demir bana kısa bir bakış attı.
"Hoş geldin."
Ardından Cihan geldi.
Başını hafifçe salladı.
"Merhaba."
"Merhaba Cihan."
Cihan başka bir şey söylemedi.
Baran ise daha kapıdan yaklaşırken gülümsüyordu.
"Merhaba! Sonunda tanışabildik."
Ben de hafifçe gülümsedim.
"Merhaba Baran."
"Umarım burada güzel vakit geçirirsin."
"Teşekkür ederim."
Aylin Hanım sıradaki oğlunu gösterdi.
"Bu Karan."
Karan bana ters ters bakıb kafasıyla selam verdi, bende aynı şekilde karşılık verdim.
Ardından Aylin hanım Karan yaninda oturanlari gösterdi Aras ve can
Aras da yalnızca başını saklarken can onu bile yapmayıb gözünü devirib salondan çıktı
Aylin Hanım hafifçe gülümsedi.
"Şimdi en merak ettiğin kişiyle tanışacaksın."
Merdivenlerden bir genç indi.
Atlas.
İkizim.
Bir süre birbirimize baktık.
Atlas ellerini cebine koydu.
"Merhaba."
"Merhaba."
"Demek ikizimsin."
"Evet."
Atlas başını salladı.
"Anladım."
Son olarak 15 yaşında olduğunu düşündüm kardeşime sıra geldi ben ona gülümserken o somurtarak merhaba deyin can abisi gibi salondan çıktı
Bütün kardeşlerimle tanışmıştım.
Ama aramızda henüz bir yakınlık yoktu.
---
AKŞAM YEMEĞİ
LAVİN'İN GÖZÜNDEN
Akşam yemeği için büyük yemek odasına geçtik.
Masa oldukça kalabalıktı.
Cihangir Bey masanın başına oturdu. Aylin Hanım ise yanıma geçti.
Cihangir Bey karısına baktı.
"Güzelim, bugün yoruldun mu?"
Aylin gülümsedi.
"Biraz canım ama değdi."
Cihangir onun elini tuttu.
"Sen yeter ki yorulma, gerisini ben hallederim."
Baran hafifçe güldü.
"Hanımcılık diyince de babam yani"
Can da güldü.
"Adamın dünyası annemden ibaret."
Her kes gülerken bende istemsizce gülmeye başladım
"Ne gülüyorsunuz lan hıyarlar, sen hariç kızım sen istediğin gibi güle bilirsin"
Karabda gülmeye başladı
"Bize olan sevgim gözlerini yaşatıyor babacım"
"Her zaman 5.numara"
Aylin Hanım artık alışmış gibi onları takmayıp bana döndü.
"Lavin kızım, seni biraz daha tanımak istiyoruz. Sorular sorabilir miyiz?"
"Tabii."
İlk soruyu Demir sordu.
"Okulda durumun nasıl?"
"İyi. On birinci sınıftayım."
"Notların?"
"Genellikle yüksek. Okul birincisiyim"
Baran şaşırdı.
"Gerçekten mi? Tebrik ederim."
"Teşekkür ederim."
Demir başını salladı.
"Güzel. Eğitime önem veririz."
Cihan sordu:
"Üniversitede ne okumak istiyorsun?"
"Doktor olmak istiyorum."
Baran hemen konuştu.
"Ben de doktorum. Hangi alanda uzmanlaşmak istediğini düşündün mü?"
"Henüz kesin karar vermedim ama cerrahi istiyorum."
"İstersen ileride hastanemizi de gezdiririm."
"Çok isterim."
Aylin hanım gülerek araya girdi.
"Baran, daha kız bugün geldi. Hastaneye götürmeye başladın."
Baran ona döndü.
"Ne var yani anne, o da benim gibi Doktor olmak istiyor."
Masada birkaç kişi güldü.
Cihangir Bey sordu:
"Kaç dil biliyorsun kızım?"
"Altı."
Demir kaşlarını kaldırdı.
"Altı mı?"
"Evet."
"Hangi diller?"
"İngilizce, Rusça, İtalyanca, İspanyolca, Fransızca ve Almanca."
Aras göz devirib
"Ne malum yalan söylemediyi"
Boğaz temizleme sesi geldi.baktigimda demirdi.
"Qu'avez-vous dit ? Je ne vous ai pas entendu.( Ne dedin? duyamadım da.)
Aras bana anlamsizca bakiyorken Fransızca bilenler anlamıştı ne demek istediğimi .
Aylin Hanım gülümseyerek araya girdi
"En sevdiğin renk ne?"
"Mavi"
"En sevdiğin yemek?"
"İçli köfte."
Aylin heyecanlandı.
"Onu çok güzel yaparım!"
Cihangir Bey karısına döndü.
"Ben de çok severim güzelim."
Baran sordu:
"En sevdiğin meyve?"
"Erik."
Karan'ın bakışları değişti kafasını tabağından kaldırıb bana baktı.
"Erik mi?"
"Evet."
Karan bir an düştü sonra ağzının içinde geceleyin yemeğine döndü
Ne demek istediğini anlamadım.
Demir sordu:
"Boş zamanlarında neler yaparsın?"
"Resim yaparım. Bir de şarkı söylemeyi çok severim."
Baran gülümsedi.
"Bir gün bize de söylersin."
"Belki."
Aylin Hanım bu kez biraz daha kişisel bir soru sordu.
"Arkadaşların var mı kızım?"
"Evet. Yakın arkadaşlarım var."
"Erkek arkadaşların da var mı?"
"Evet, erkek kankam var."
Can kısa bir bakış attı ama bir şey söylemedi.
Aras gülümsedi.
"İyiymiş."
Aylin Hanım gülerek devam etti.
"Peki sevgilin var mı?"
Bunu sordukdan sonra erkekler nefesini tutmuş vereceğim cevabı bekliyordu
"Hayır."
Hepsi derin nefes alarak yemeğe döndü
"Anladım."
Demir son olarak sordu:
"Herhangi bir alerjin veya sağlık sorunun var mı? Bunları bilmemiz önemli."
Bir an düşündüm.
"Tarçına alerjim var. Bir de astımım var."
Aylin'in yüzü ciddileşti.
"Astım mı?"
"Evet."
"İlaçların var mı?"
"Evet, yanımda taşıyorum."
Cihangir Bey dikkatle dinliyordu.
"Başka?"
Biraz duraksadım.
"Klastrofobim de var."
Baran'ın yüzü değişti.
"Kapalı alan korkusu mu?"
Başımı salladım.
"Evet. Dar ve kapalı yerlerde kalmak beni çok rahatsız ediyor."
Demir ciddi bir ifadeyle konuştu.
"Bunu bilmemiz iyi oldu. Gereken önlemleri alırız."
Aylin elimi tuttu.
"Merak etme kızım."
---
SOFRADAKİ GERÇEK YÜZLER
Yemek devam ederken Karan çatalını tabağına bıraktı.
"Lavin."
Başımı kaldırdım.
"Efendim?"
Karan gözlerini benden ayırmadan konuştu.
"Seninle bir şey konuşmak istiyorum."
"Dinliyorum."
"Önceki kız da ilk geldiğinde böyleydi."
Baran hemen araya girdi.
"Karan, başlama."
Ama Karan devam etti.
"Ne var? Gerçekleri konuşuyoruz."
Aras arkasına yaslandı.
"Biz daha önce de birine güvendik."
Can başını salladı.
"Sonunda pişman olduk."
Karan yeniden bana döndü.
"Sen de onun gibisin."
Kaşlarımı çattım.
"Beni tanımıyorsun."
"Tanımama gerek yok."
"Ne demek istiyorsun?"
Karan hafifçe güldü.
"Bu aileye gelip hepimizi birbirimize düşürüp sonra gideceksin. Önceki kız da öyle yaptı."
Aras söze girdi.
"Belki de senin amacın da buraya yerleşmek, değil mi?"
Şaşkınlıkla ona baktım.
"Benim amacım ne olabilir?"
Can soğuk bir sesle konuştu.
"Ne kadar para istiyorsun? Verelim, hayatına devam et."
Bir an ne diyeceğimi bilemedim.
"Ben sizden para istemedim."
Karan masaya hafifçe yaslandı.
"Şimdilik istemedin."
Baran sandalyesini geriye itti.
"Yeter artık!"
Demir de kardeşlerine sertçe baktı.
"Konuşmayı kesin."
Cihan sessizce başını kaldırdı.
"Bu kadarı yeter."
Cihangir Bey'in sesi yemek odasında yankılandı.
"Benim kızım hakkında böyle konuşmayacaksınız."
Karan arkasına yaslandı.
"Tamam baba."
Ama yüzündeki ifade değişmemişti.
Ben ise çatalımı bıraktım.
"Ben önceki kızın ne yaptığını bilmiyorum. Ama onun yaptıklarından sorumlu değilim."
Cihangir Bey bana döndü.
"Biliyorum kızım."
Demir de konuştu.
"Kimse senden kendini kanıtlamanı beklemiyor."
Baran başını salladı.
"Burada seni tanımak isteyen insanlar da var."
Gözlerimi tabağıma çevirdim.
İlk aile yemeğim pek de hayal ettiğim gibi geçmemişti.
---
GECE – LAVİN'İN ODASI
Yemekten sonra odama çıktım.
Odam oldukça genişti. Büyük bir yatak, çalışma masası, kitaplık ve balkon vardı.
Dolabımı açıp kıyafetlerimi yerleştirmeye başladım.
Bir süre sonra kapım çaldı.
"Gel."
İçeri Baran girdi.
"Rahatsız etmiyorum, değil mi?"
"Hayır."
Baran elindeki küçük tabağı masaya bıraktı.
"Annem senin için erik hazırlamış."
Gülümsedim.
"Teşekkür ederim."
Baran kapının yanında durdu.
"Yemekte olanları kafana takma."
"Önceki kız onlara ne yaptı?"
Baran'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.
"Çok şey yaşadılar. Özellikle Karan, Aras ve Can."
"Ben de onun gibi olduğumu düşünüyorlar."
"Şimdilik öyle düşünüyorlar. Ama seni tanıdıklarında fikirleri değişebilir."
"Umarım."
Baran kapıya yöneldi.
"İyi geceler Lavin."
"İyi geceler Baran."
Kapı kapandı.
Yatağıma oturdum.
Telefonumu elime aldım.
Kuzey'e mesaj attım.
Lavin: Bugün Karahan ailesiyle tanıştım.
Kuzey: Nasıl geçti?
Lavin: Çok kalabalıklar. Sekiz erkek kardeşim var.
Kuzey: Sekiz mi? Kolay gelsin sana.
İstemeden güldüm.
Lavin: Sanırım ihtiyacım olacak.
Kuzey: Üzülme. Sen her şeyin üstesinden gelirsin.
Telefonu bıraktım.
Pencereden dışarı baktım.
Bu aileyle aramın nasıl olacağını bilmiyordum.
Ama bir şeyden emindim.
Kimsenin geçmişteki hatalarının bedelini ödemeyecektim.
2. BÖLÜM SONU
Ben onların geçmişindeki kız değildim. Ama bunu anlamaları için daha çok zaman gerekiyordu.
---
Nasıldı fikirlerinizi yorumlarda bekliyorum 🤍
Hoşçakalın ❤️‍🔥