3. Bölüm

Yeni bir aileye kavuşmak bazen geçmişin kapılarını kapatmaz. Bazı sırlar, tam da her şey yoluna giriyor sanırken ortaya çıkar

~ İyi Okumalar ~
KARANLIĞIN MİRASÇISI
3. BÖLÜM – AYNI ÇATI ALTINDA
LAVİN'İN GÖZÜNDEN
Sabah odama dolan güneş ışıklarıyla gözlerimi yavaşça açtım. Birkaç saniye tavana bakarak öylece kaldım. Dün yaşadıklarım bir film şeridi gibi gözlerimin önünden geçti.
Yeni bir ailem vardı.
Gerçek ailem...
Karahanlar.
Yatağımdan kalkıp banyoya girdim. Duşumu aldıktan sonra saçlarımı kurutup hafif dalgalı bıraktım. Üzerime açık mavi bir kazak, siyah bir pantolon giydim. Aynanın karşısında kendime son kez baktım.
Henüz alışamamıştım.
Bir gün önce tanımadığım insanların bugün ailem olduğunu düşünmek tuhaf geliyordu.
Telefonumu elime aldığımda Kuzey'den gelen mesajları gördüm.
Kuzey: Günaydın profesör.
Kuzey: Uyandın mı?
Kuzey: Yoksa yeni ailen seni kaçırdı mı?
İstemeden güldüm.
Lavin: Günaydın aptal.
Kuzey: Ooo, hanımefendi uyanmış.
Lavin: Evet, maalesef.
Kuzey: Nasıl gidiyor? Alışabildin mi?
Lavin: Daha ikinci günüm. Biraz zamana ihtiyacım var.
Kuzey: Haklısın. Ama eminim her şey güzel olacak.
Lavin: Umarım.
Telefonumu yatağın üzerine bırakıp odadan çıktım.
Merdivenlerden inerken aşağıdan gelen sesleri duydum.
"Can abi kumandayı ver!"
"Hayır, maçın bitmesini bekle."
"Abi, sen zaten bütün gün televizyon izliyorsun!"
Bu ses kesinlikle Efe'ye aitti.
Salona yaklaştığımda Can'ın koltuğa yayılmış televizyon izlediğini, Efe'nin ise kumandayı almaya çalıştığını gördüm. Atlas diğer koltukta telefonuyla ilgileniyordu.
"Biraz sakin olabilir misiniz?" diye sordum.
Üçü birden bana döndü.
Efe hemen konuştu.
"Bak, yeni ablamız geldi. Belki Can'ı ikna eder."
Can kaşlarını kaldırdı.
"Sen kendi işine bak Efe."
Atlas hafifçe güldü.
"Şimdiden kavga etmeye başladılar."
Ben de gülümseyerek salona girdim.
"Günaydın."
Atlas başıyla selam verdi.
Efe de kısa bir günaydın dedi.
Can ise kumandayı masaya bırakıp televizyona bakmaya devam etti.
Tam o sırada Aras salona girdi.
"Ne oluyor burada? Sabah sabah yine mi kavga?"
Efe hemen şikâyet etmeye başladı.
"Can televizyonu vermiyor."
Aras kumandayı alıp televizyonu kapattı.
"Alın size çözüm."
"ABİ!"
Aras kahkaha attı.
Ben istemeden güldüm.
"Ne gülüyorsun?" diye sordu Can.
"Bir şey yok."
"İyi."
Aras bana dönerek gülümsedi.
"Sen onlara fazla alışma. Sabahları böyleler."
"Fark ettim."
Efe hemen itiraz etti.
"Ben normalim!"
Atlas başını kaldırmadan konuştu.
"En normalimiz sensin zaten."
Salonda kahkahalar yükseldi.
İLK AİLE KAHVALTISI
Bir süre sonra Aylin Hanım salona geldi.
"Haydi bakalım, herkes yemek odasına. Kahvaltı hazır."
Efe hemen ayağa kalktı.
"Sonunda!"
Can arkasından seslendi.
"Sen zaten sabahtan beri yemek bekliyorsun."
"Ne var? Acıktım."
Hep birlikte yemek odasına geçtik.
Uzun yemek masası hazırlanmıştı. Masanın üzerinde peynirler, zeytinler, yumurtalar, reçeller, sıcak ekmekler ve Aylin Hanım'ın hazırladığı çeşitli yiyecekler vardı.
Cihangir Bey masanın başında oturuyordu. Demir ve Cihan da biraz önce gelmişlerdi. Baran telefonunu masaya bırakırken Karan sandalyesine yerleşmişti.
Aylin Hanım beni görünce gülümsedi.
"Lavin, gel kızım. Şuraya otur."
Cihangir Bey hemen yanındaki sandalyeyi gösterdi.
"Hayır, benim kızım yanıma oturacak."
Aylin Hanım gülerek başını salladı.
"Tamam, senin kızın senin yanında otursun."
Yanına oturdum.
"Günaydın," dedim.
Cihangir Bey gülümsedi.
"Günaydın güzel kızım. Nasıl uyudun?"
"İyi, teşekkür ederim."
"Rahat ettin mi?"
"Evet."
"İyi. Bundan sonra hep böyle rahat edeceksin inşallah."
Aylin Hanım tabağıma biraz yiyecek koydu.
"Al bakalım kızım. Aç kalma."
"Teşekkür ederim."
Cihangir Bey çayından bir yudum aldıktan sonra Demir'e döndü.
"Bugün şirkete kaçta geçeceksin?"
"Bir saat sonra baba. Cihan da benimle gelecek."
Cihan başını salladı.
"Öğleden sonra da başka bir görüşmem var."
Karan telefonunu masaya bıraktı.
"Benim de toplantım var. Sonrasında antrenmana geçeceğim."
Baran ona baktı.
"Yine mi antrenman? Biraz dinlen."
Karan omuz silkti.
"İyiyim."
Aras gülerek konuştu.
"Karan'ın dinlenmek diye bir kavramı yok."
Karan ona bakarak kaşlarını kaldırdı.
"Sen de okuldan başka bir şey düşünmüyorsun."
"En azından işimi yapıyorum."
Can hemen araya girdi.
"Başladı yine öğretmen bey."
Aras ona döndü.
"Sen de derslerini düşünmeye başla."
"Abi, daha sabah."
Masada gülüşmeler oldu.
Ben de hafifçe gülümsedim.
Bir süre sonra Cihangir Bey çatalını bıraktı.
"Lavin kızım, seninle konuşmam gereken bir konu var."
Ona döndüm.
"Buyurun."
"Kimliğini yanında getirdin mi?"
Bir an duraksadım.
"Kimliğimi mi?"
"Evet güzelim. Nüfus işlemleriyle ilgilenmemiz gerekiyor."
Ne demek istediğini anlamaya çalışırken devam etti.
"Sen benim kızımsın. Bunun yalnızca bizim bilmemizle kalmasını istemiyorum. Resmî olarak da benim nüfusuma geçmeni istiyorum."
Elimdeki çatalı yavaşça tabağıma bıraktım.
Cihangir Bey sözlerini sürdürdü.
"Senin soyadın da artık Karahan olacak. Bunun için gerekli işlemleri başlatacağım. Elbette her şey yasal prosedürlere uygun şekilde ilerleyecek."
Aylin Hanım'ın gözleri dolmuştu.
"Ben de bunu istiyorum kızım. Artık kimliğinde de ailemizin bir parçası olmanı istiyoruz."
Demir babasına baktı.
"Ben gerekli işlemler için avukatla görüşürüm."
Cihan da başını salladı.
"Belgeleri hazırlatırız."
Cihangir Bey yeniden bana döndü.
"Ne dersin kızım? Sen de istiyor musun?"
Boğazım düğümlendi.
Bir süredir ilk kez biri bana gerçekten ait olduğum bir yer olduğunu söylüyordu.
"İstiyorum," diyebildim.
Cihangir Bey gülümsedi.
"Öyleyse tamam."
Elimi tuttu.
"Artık kimsenin seni bizden ayrı görmesine izin vermeyeceğim."
Aylin Hanım da elimi tuttu.
"Benim güzel kızım."
Gözlerimin dolduğunu hissettim.
Baran gülümseyerek konuştu.
"Hoş geldin Karahan."
Demir hafifçe başını salladı.
"Hoş geldin."
Cihan da kısa bir tebessümle karşılık verdi.
Atlas sessizce beni izliyordu.
Efe ise tabağındaki zeytinle oynuyordu.
Karan, Aras ve Can'ın yüzünde belirgin bir değişiklik yoktu.
Özellikle Karan'ın bakışları hâlâ soğuktu.
Ama o an bunu düşünmek istemedim.
Çünkü hayatımda ilk kez bir aileye resmî olarak ait olma ihtimali beni bu kadar mutlu etmişti.
ALIŞVERİŞ HAZIRLIĞI
Kahvaltıdan sonra herkes yavaş yavaş masadan kalktı.
Demir ve Cihan şirkete gitmek için hazırlandı.
Baran hastaneye uğrayacağını söyledi.
Karan da spor çantasını alarak kapıya yöneldi.
Aras okulda yapacağı toplantıdan bahsediyordu.
Aylin Hanım yanıma geldi.
"Kızım, bugün biraz alışveriş yapalım mı?"
"Olur."
"Okul için birkaç eksiğimiz var. Mardin'e dönmeden önce her şeyi hazırlayalım."
Cihangir Bey de konuşmaya katıldı.
"İstediğin her şeyi al güzelim. Bir şeyden eksik kalmanı istemiyorum."
Aylin Hanım gülerek ona baktı.
"Sen de hemen alışverişe başladın."
"Ne yapayım karıcığım? Kızıma bir şeyler almak istiyorum."
"Tamam, tamam."
Gülerek başımı eğdim.
KARAN'IN GÖZÜNDEN
Antrenman çantamı alıp kapıya yönelirken babam seslendi.
"Karan."
Döndüm.
"Efendim baba?"
"Akşam yemeğine geç kalma."
"Tamam."
Gözlerim bir an Lavin'e kaydı.
Annemle konuşuyordu.
Hâlâ ona karşı bir şey hissedemiyordum.
Önceki kız yüzünden yaşadıklarımızı unutmak kolay değildi.
Aynı şeyleri tekrar yaşamak istemiyordum.
Ama ailemin bu kadar mutlu olduğunu görmek de içimde farklı bir düşünce oluşturuyordu.
Belki de zaman gösterecekti.
Hiçbir şey söylemeden evden çıktım.
ALIŞVERİŞ
Aylin Hanım'la alışveriş merkezine geldiğimizde önce birkaç mağaza gezdik.
Bana okul için çantalar, defterler ve kırtasiye malzemeleri aldı.
"Şunu da beğendim," diyerek mor bir defteri gösterdi.
"Gerçekten çok güzelmiş."
"Alalım o zaman."
Daha sonra kıyafet mağazasına girdik.
Aylin Hanım bir elbise seçip bana uzattı.
"Bunu denemek ister misin?"
"Olur."
Kabine girdim. Elbiseyi giyip aynaya baktım.
Çıktığımda Aylin Hanım'ın yüzünde kocaman bir gülümseme vardı.
"Çok yakıştı kızım."
"Teşekkür ederim."
"Alıyoruz."
Gülerek başımı salladım.
Bir süre daha mağazaları gezdik.
Sonunda bir kafeye oturduk.
Aylin Hanım kahvesini içerken bana baktı.
"Burada kendini yabancı hissetmeni istemiyorum Lavin."
Bir an sustum.
"Alışmaya çalışıyorum."
"Biliyorum güzelim. Biz de sana alışacağız. Her şey bir anda olmak zorunda değil."
"Anlıyorum."
"Bir de Mardin'e gidince sana evimizin çevresini gezdireceğim. Çok güzel yerler var."
"Merak ediyorum."
Aylin Hanım gülümsedi.
"Orayı seveceksin."
AKŞAM – KARAHAN KONAĞI
Eve döndüğümüzde salonda Baran'ı gördüm.
"Lavin, geldin mi?"
"Evet."
"Alışveriş nasıl geçti?"
"Güzeldi."
Baran elindeki kitabı kapattı.
"İyi. Annem bütün mağazaları gezdirmiştir sana."
Aylin Hanım hemen itiraz etti.
"Ne varmış? Kızıma alışveriş yaptırıyorum."
Baran güldü.
"Ben bir şey demedim anne."
Bir süre sonra Atlas ve Efe de eve geldi.
Efe elindeki futbol topunu yere bıraktı.
"Anne, bugün akşam maç izleyebilir miyiz?"
Aylin Hanım mutfaktan seslendi.
"Önce ödevlerinizi bitirin!"
Can salona girdi.
"Benim ödevim yok."
Aras arkasından geldi.
"Senin geçen haftadan kalan ödevlerin var."
Can bir an durdu.
"Abi, onları bitirdim."
"Gerçekten mi?"
"Evet."
Aras şüpheyle baktı.
"Kontrol edeceğim."
Can derin bir nefes aldı.
"Hayatımda bu kadar denetlenen başka kimse yoktur."
Atlas kahkaha attı.
Efe de ona katıldı.
Ben de gülmeye başladım.
AKŞAM YEMEĞİ
Herkes masaya oturduğunda Cihangir Bey de eve gelmişti.
Demir, Cihan ve Karan da yemek odasına girdiler.
Cihangir Bey masanın başına oturdu.
"Haydi bakalım, başlayalım."
Yemek sırasında Demir telefonundan bazı belgelere bakıyordu.
Cihan ona bir şeyler anlatıyor, Karan ise sessizce yemeğini yiyordu.
Bir ara Baran bana döndü.
"Bugün ne yaptınız?"
"Alışverişe çıktık. Okul için birkaç şey aldık."
"İyi olmuş. Mardin'e gidince okul işleriyle uğraşmayız."
Aras başını salladı.
"Zaten okulda seni bekleyen bir sürü insan olacak."
Can hemen konuştu.
"Özellikle de matematik öğretmeni."
Aras ona baktı.
"Senin matematik notlarını düzeltmeden hiçbir yere gitmiyorum."
"Abi, yeter artık!"
Masada kahkahalar yükseldi.
Karan bile kısa bir süre gülümsedi.
Yemek bitince herkes salona geçti.
GECE – LAVİN
Odama çıktığımda günün yorgunluğu üzerime çökmüştü.
Telefonumu alıp Kuzey'e mesaj attım.
Lavin: Bugün güzel geçti.
Kuzey: Sevindim. Biraz alışabildin mi?
Lavin: Sanırım. Ama bazıları hâlâ benimle konuşmak istemiyor gibi.
Kuzey: Herkesin sana alışması zaman alabilir. Sen kendin olmaya devam et.
Mesajı okuyup telefonu yatağımın üzerine bıraktım.
Daha sonra çalışma masama geçtim.
Resim defterimi açıp kalemlerimi çıkardım.
Bugün yeni bir resim yapmaya karar verdim.
Bir ev çizdim.
Büyük, kalabalık ve ışıkları yanan bir ev...
Pencerenin önüne küçük bir kız figürü ekledim.
Bir süre resme baktım.
Acaba bir gün gerçekten bu evin parçası olabilecek miydim?
Kalemimi bıraktım.
O sırada telefonuma bilinmeyen bir numaradan mesaj geldi.
Ekrana baktım.
Bilinmeyen Numara: Yeni hayatına alışabildin mi, Lavin Karahan?
Kaşlarımı çattım.
Numarayı tanımıyordum.
Mesajı tekrar okudum.
Bana kim yazmıştı?
Ve en önemlisi...
Numaramı nereden bulmuştu?
3. BÖLÜM SONU
Devam Edecek

Evet bir bölümün daha sonuna geldik nasıldııı...
Sonraki bölüm için şartlarım: 10 beğeni ve 5 yorum istiyorum
Hoşçakalın iyi geceler....