1. bölüm

Hepinize yeniden merhaba ikinci kitabı bekleyemedim ve yazmaya başladım zaten ilk bir kaç bölümü taslaktaydi diğer bölümlerde gelicek ilk kez mafya ailem kurgusu yaziyorum yazım hatası olursa affola o zaman hadi kitaba başlayalım
Bismillah
~ iyi okumaları ~

KARANLIĞIN MİRASÇISI
1. BÖLÜM – MÜKEMMEL OLMAK ZORUNDAYIM
Bazı çocuklar sevilmek için doğar, bazılarıysa sevilmeyi hak etmek için çabalamak zorunda bırakılır.
LAVİN'İN GÖZÜNDEN
Sabah saat 06.00.
Alarmım çalmadan gözlerimi açtım. Aslında buna alışmıştım. Bu evde geç kalmak, hata yapmak veya bir işi eksik bırakmak kabul edilemezdi.
Yatağımdan kalkıp perdeleri açtım. Ardından banyoya geçtim.
Aynadaki yansımama baktım. Uzun, sarı-kumral saçlarım omuzlarıma dökülüyordu. Gözlerim ise ışığa göre bazen mavi, bazen yeşil görünüyordu.
Üzerime okul formamı giydim. Masamın üzerindeki kitapları çantama yerleştirdim.
Bugün matematik sınavım vardı.
Dün gece saat bire kadar çalışmıştım. Bütün konuları biliyordum ama yine de içimde bir huzursuzluk vardı.
Çünkü benim için başarılı olmak bir tercih değildi.
Bir zorunluluktu.
Kapım çalındı.
"Lavin! Kahvaltıya in."
Üvey annemdi.
"Geliyorum."
Aşağı indim.
KAHVALTI
Yemek odasına girdiğimde babam masanın başında oturuyordu. Önündeki tabletle ilgileniyordu. Annem ise telefonundan yeni koleksiyonunun çizimlerine bakıyordu.
"Günaydın."
Babam başını kaldırdı.
"Geç kaldın."
Saatime baktım.
"Hayır, saat tam yedi."
"Kahvaltı yediye beş kala hazır olur."
"Özür dilerim."
Sandalyeme oturdum.
Annem kahvesini masaya bıraktı.
"Bugün sınavın vardı, değil mi?"
"Evet."
"Kaç almayı bekliyorsun?"
"Yüz."
Babam araya girdi.
"Beklemekle olmaz. Sonuç önemli."
Başımı salladım.
"Elimden geleni yapacağım."
Babam gazeteyi kapattı.
"Elinden gelen değil, en iyisini yapacaksın."
Cevap vermedim.
Kahvaltımı bitirdikten sonra ayağa kalktım.
"Ben çıkıyorum."
"Okuldan sonra doğrudan eve gel," dedi babam.
"Tamam."
Annem gözlerini telefonundan ayırmadan konuştu.
"Bugün misafirlerim var. Eve geldiğinde odandan çıkma."
"Anladım."
Kapıya yöneldim.
Bir kez olsun arkamdan güzel bir gün geçirmemi söyleyen biri olmamıştı.
Ama alışmıştım.
OKUL YOLUNDA
Şoförümüz arabayı okulun önünde durdurdu.
"İyi dersler Lavin Hanım."
"Teşekkür ederim."
Arabadan inip bahçeye girdim.
Beni görür görmez Kuzey el salladı.
"LAVİİİN!"
Yanına gittim.
"Bağırmasan da geliyorum."
"Özledim seni."
"Dün görüştük."
"Ne olmuş?"
Gülümsedim.
Kuzey benim en yakın erkek arkadaşımdı. Yıllardır arkadaştık. Birbirimize her şeyi anlatırdık.
Bana kardeşi gibi davranırdı.
"Bugün sınavın varmış," dedi.
"Evet."
"Çalıştın mı bari?"
"Hayır, bütün gece dizi izledim."
Kuzey gözlerini büyüttü.
"Sen mi?"
Gülmeye başladım.
"Şaka yaptım. Tabii ki çalıştım."
"Bir gün de beni şaşırt."
Beraber sınıfa girdik.
SINAV
Öğretmenimiz kâğıtları dağıttı.
Soruları gördüğümde içim rahatladı. Hepsini biliyordum.
Yaklaşık kırk dakika sonra kâğıdımı teslim ettim.
Öğretmenim bana baktı.
"Lavin, yine ilk sen bitirdin."
Gülümsedim.
"Kontrol ettim hocam."
"Sonuçları merakla bekliyorum."
Yerime döndüm.
Kuzey bana eğildi.
"Yine yüz mü?"
"İnşallah."
"Bir gün de doksan al da insan olduğuna inanalım."
Dirseğimle hafifçe ona dokundum.
"Sus."
BİLİNMEYEN MESAJ
Öğle arasında telefonuma bir mesaj geldi.
Bilinmeyen numaraydı.
Lavin Hanım, DNA testi sonuçlarınız hazırlandı. Aile geçmişinizle ilgili önemli bir bilgi tespit edilmiştir. Sizinle yüz yüze görüşmemiz gerekiyor.
Mesajı birkaç kez okudum.
Kuzey karşımdaki sandalyeye oturdu.
"Ne oldu?"
"DNA merkezinden mesaj gelmiş."
"Sonuçlar mı çıkmış?"
"Evet ama yüz yüze görüşmek istiyorlar."
Kuzey kaşlarını çattı.
"Bir sorun mu var?"
"Bilmiyorum."
"İstersen beraber gidelim."
Başımı salladım.
"Yok, kendim hallederim."
"Tamam ama bir şey olursa ara."
Telefonumu çantama koydum.
DNA MERKEZİ
Okul çıkışında DNA merkezine gittim.
Resepsiyondaki görevli beni karşılayıp bir odaya yönlendirdi.
İçeride orta yaşlı bir kadın vardı.
"Lavin Hanım, hoş geldiniz."
"Merhaba."
"Buyurun, oturun."
Karşısındaki sandalyeye oturdum.
Kadın önündeki dosyayı açtı.
"Test sonuçlarınız birkaç kez doğrulandı. Size önemli bir bilgi vermemiz gerekiyor."
"Dinliyorum."
"Genetik sonuçlarınız Karahan ailesiyle biyolojik bağınız olduğunu gösteriyor."
Kaşlarımı çattım.
"Karahan ailesi mi?"
"Evet."
"Bu nasıl mümkün olabilir?"
Kadın başka bir belgeyi önüme koydu.
"Lavin Hanım, siz Kenan ve Aylin Karahan'ın biyolojik kızısınız."
Nefesim kesildi.
"Ne?"
"Karahan ailesinin kayıp kızısınız."
Bir süre konuşamadım.
"Benim zaten bir ailem var."
"Anlıyorum."
"Yani... Benim başka bir annem ve babam mı var?"
Kadın başını salladı.
"Genetik sonuçlar bunu doğruluyor."
Dosyaya baktım.
Altında kardeşlerime ait bilgiler de bulunuyordu.
altı erkek kardeş...
Bir ikiz...
Bir küçük erkek kardeş...
Yani benim sekiz kardeşim mi vardı?
Birden aklıma bir soru geldi.
"Benim bir ikizim mi var?"
"Evet."
Gözlerim doldu.
On yedi yıl boyunca tek çocuk olduğumu düşünmüştüm.
Meğer bir ikizim, beş abim ve küçük bir kardeşim varmış.
"Onlar beni biliyor mu?"
Kadın kısa bir sessizliğin ardından cevap verdi.
"Bu konuda aileyle görüşmeniz gerekiyor."
Dosyayı alıp ayağa kalktım.
EVE DÖNÜŞ
Eve girdiğimde annem salondaydı.
"Lavin, geç kaldın."
"Bir yere uğradım."
"Nereye?"
"DNA merkezine."
Elindeki dergiyi bıraktı.
"Sonuçlar mı çıktı?"
Ona baktım.
"Sen biliyor muydun?"
Annem sustu.
"Anne, bana cevap ver."
"Odana çık Lavin."
"Hayır. Önce konuşacağız."
Tam o sırada babam çalışma odasından çıktı.
"Ne oluyor?"
Annem ona döndü.
"Sonuçları öğrenmiş."
Babamın yüzü sertleşti.
"Dosyayı getir."
Çantamdan dosyayı çıkarıp masaya koydum.
Babam birkaç sayfaya baktı.
"Demek sonunda öğrenmişsin."
Olduğum yerde kaldım.
"Sonunda mı?"
Annem gözlerini kaçırdı.
"Biz seni büyüttük."
"Ben bunu sormuyorum. Karahan ailesini ne zamandır biliyorsunuz?"
Babam cevap vermedi.
"Benim neden burada olduğumu biliyor musunuz?"
Annem sertçe konuştu.
"Bu konuyu uzatma."
Gözlerim doldu.
"Benim gerçek ailem nerede?"
Babam soğuk bir sesle cevap verdi.
"Karahanlar seni alacaksa alırlar. Bizim için bu konu kapanmıştır."
Ona inanamayarak baktım.
"Yani beni gönderecek misiniz?"
Annem cevap vermedi.
Gözlerimden bir damla yaş süzüldü.
"Anladım."
Dosyayı alıp odama çıktım.
Yatağımın kenarına oturdum.
Telefonumu elime aldım ve Kuzey'i aradım.
"Kuzey..."
"Ne oldu Lavin?"
"Benim başka bir ailem varmış."
"Nasıl yani?"
"Gerçek ailem Karahan ailesiymiş."
Kuzey bir süre sessiz kaldı.
"Şu an yanına geleyim mi?"
"Hayır."
"Lavin, iyi misin?"
Cevap veremedim.
"Bak, ne olursa olsun yalnız değilsin. Tamam mı?"
Gözlerimi kapattım.
"Tamam."
Telefonu kapattım.
Sonra dosyadaki son fotoğrafa baktım.
Yan yana duran iki bebek...
Birinin altında benim adım yazıyordu.
Diğerinin altında ise:
ATLAS KARAHAN.
Fotoğrafı elime aldım.
"İkizim..."
KARAHAN KONAĞI
Aynı saatlerde Karahan konağında Kenan Karahan çalışma odasındaydı.
Karşısında eşi Aylin oturuyordu.
Kenan'ın telefonu çaldı.
"Kenan Bey, sonuçlar doğrulandı. Kızınız Lavin."
Kenan gözlerini kapattı.
"On yedi yıl sonra..."
Telefonu kapattığında kapı açıldı.
İçeri Demir girdi.
"Babam, bir şey mi oldu?"
Kenan oğluna baktı.
"Kızımızı bulduk."
Demir'in yüzündeki ifade değişti.
"Ne?"
"Lavin'i bulduk."
Demir derin bir nefes aldı.
"Diğerlerine haber vereyim."
Kenan başını salladı.
"Bu gece herkes burada olsun."
Demir kapıya yöneldi.
Tam çıkarken Kenan arkasından seslendi.
"Demir."
"Efendim?"
"Bu sefer kızımı kaybetmeyeceğim."
Demir başını salladı.
"Kaybetmeyeceğiz baba."
Ama o gece Karahan ailesinin bilmediği bir şey vardı.
Birileri, Lavin'in yıllar sonra bulunmasını hâlâ istemiyordu.
"Bazı sırlar on yedi yıl saklanır. Ama gerçek, bir gün mutlaka kapıyı çalar."
Devam Edecek

Sonraki bölüm için:5 beğeni ve 5 tane yorum
Hadi bakalım sonr görüşürüz