Bölümler 45Şu an: Bölüm 6
- 1 Bölüm 11.095 kelime
- 2 Bölüm 21.005 kelime
- 3 Bölüm 3389 kelime
- 4 Bölüm 4488 kelime
- 5 Bölüm 5622 kelime
- 6 Bölüm 6547 kelime · Okuduğun bölüm
- 7 Bölüm 7435 kelime
- 8 Bölüm 8821 kelime
- 9 Bölüm 91.193 kelime
- 10 Bölüm 101.532 kelime
- 11 Bölüm 111.559 kelime
- 12 Bölüm 121.267 kelime
- 13 Bölüm 13814 kelime
- 14 Bölüm 14919 kelime
- 15 Bölüm 151.177 kelime
- 16 Bölüm 161.232 kelime
- 17 Bölüm 17943 kelime
- 18 Bölüm 181.468 kelime
- 19 Bölüm 191.122 kelime
- 20 Bölüm 201.227 kelime
- 21 Bölüm 21670 kelime
- 22 Bölüm 221.611 kelime
- 23 Bölüm 23962 kelime
- 24 Bölüm 24999 kelime
- 25 Bölüm 251.570 kelime
- 26 Bölüm 261.319 kelime
- 27 Bölüm 27698 kelime
- 28 Bölüm 281.594 kelime
- 29 Bölüm 291.280 kelime
- 30 Bölüm 301.352 kelime
- 31 Bölüm 311.465 kelime
- 32 Bölüm 321.390 kelime
- 33 Bölüm 331.351 kelime
- 34 Bölüm 341.694 kelime
- 35 Bölüm 351.686 kelime
- 36 Bölüm 361.312 kelime
- 37 Bölüm 371.728 kelime
- 38 Bölüm 381.663 kelime
- 39 Bölüm 39864 kelime
- 40 Bölüm 401.118 kelime
- 41 Bölüm 411.724 kelime
- 42 Bölüm 421.399 kelime
- 43 Bölüm 43892 kelime
- 44 Bölüm 441.600 kelime
- 45 Bölüm 452.022 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
6
Yusuf bir süre mahallenin işlerine karışmadı. Öncelikle eski ve korkunç anılarını kafasından atabilmiş değildi; ikincisi, kendisini burada oldukça yabancı buluyordu. Buranın insanları çok şeyler biliyorlardı; kendisinin hiç bilmediği birtakım şeyler... Ve bu bilgiçlikleri her tavırlarından dökülüyordu. Bu yabani çocuğa önce önem vermediler; ama asıl ve gerçekten önem vermeyenin bu yabani çocuk olduğunu fark edince onunla alay etmek, onu kızdırmak istediler. Yusuf onların bu incelmiş alaylarından da bir şeyler anlayamadı; fakat bir gün, kendisi hakkında yine anlamını çıkaramadığı bir şeyler söyleyen ve bu pek de Yusuf'un lehine olmayan sözlerle etrafındakileri güldüren Karabaş'ın Mehmet adındaki bir çocuğa Yusuf birdenbire iki kuvvetli yumruk indiriverdi. Neye uğradığını bilemeyen çocuk, ağzı kan içinde iki kez yerde yuvarlandı. Kalkıp Yusuf'a atılmak istedi; daha doğrulmaya vakit bulamadan ikinci bir saldırıyla yere serildi. Yusuf, etrafta ses çıkarmadan bakakalan çocukların yanından ağır ağır uzaklaştı, eve döndü. O zamandan sonra bütün mahalle ondan çekiniyordu. O sıralarda birkaç arkadaş edindi. Bunların en başında bakkal Şerif Efendi'nin oğlu Ali vardı. Düzenli olarak mektebe giden ve hiç kimseyle kavga etmeyen bu çocukla evde annesinin yanında tanıştı. Yaşça kendisinden büyük olduğu halde onu korumaya, ona ağabeylik etmeye başladı. Ali mektepte birçok şeyler öğreniyor, bunları Yusuf'a da anlatıyordu. Yusuf kimi zaman hafif bir gülümsemeyle, kimi zaman da ciddiyetle kaşlarını kaldırarak bunları dinler, ama hiçbir zaman hayret belirtisi göstermezdi. Sanki bütün bu anlatılan şeyleri önceden biliyormuş gibi bir hali vardı. Dünyanın en meraklı ve hayret verici olayı bile onun kayıtsızlığını gideremeyecek gibiydi. Ali buna biraz içerlese bile, ses çıkarmadan dinlediği için, memnun, anlatır, anlatır, sonra akşamüstü onunla birlikte sokaklarda gezmeye veya testileri alarak yine beraberce Çınarlıçeşme'ye su doldurmaya giderdi. Kasabanın en iyi suyu olan bu çeşmenin başı, özellikle akşamüzerleri mahşere dönerdi; testiyi taktıkları kolun karşı tarafına yatarak, ağızlarında sakız, çıplak ayaklarında nalınla gelen yetişkin kızlar; emzikli toprak bir ibrikle zorlana zorlana gelen ve karanlık basınca ağlamaya başlayan çocuklar; ellerinde iki teneke, saçları ortadan ayrılmış, beyaz önlüklü kahveci çırakları hep burada toplanırlar, konuşurlar ve sıra kavgası ederler, sonra kaplarını doldurup giderlerdi. Mahallenin en kibar çocukları bile her akşam evin içecek suyunu buradan getirmekle yükümlüydüler. Bu eski bir âdetti.
Yusuf bu Çınarlıçeşme gezilerine çoğu zaman Muazzez'i de alırdı. Kendisi Ali ile konuşurken kız, Yusuf'un elini sımsıkı tutar; küçük ayaklarıyla, bozuk yollarda, sesini çıkarmadan taştan taşa sekerdi. Yusuf ara sıra lakırdıyı bırakıp küçük kıza doğru bakınca kız da başını ona kaldırır, güler, fakat ayağını bir taşa çarparak hemen yüzünü buruşturur, önüne bakmak zorunda kalır, böylece Yusuf'u güldürürdü.
Bütün dışarıdaki arkadaşlarına rağmen Yusuf'un asla ihmal etmediği tek kişi Muazzez'di. Gün geçtikçe ahbaplıkları artıyordu. Bazen anası, babası küçüğe söz geçiremezler ve Yusuf'a başvururlardı.
Muazzez'in onun sözünden çıktığı görülmemişti. Birbirlerine bu kadar sokulmalarında, çok yalnız ve alakasız bırakılmalarının da tesiri vardı. Şahinde Hanım, Nazilli'ye nazaran çok daha büyük ve "ileri" olan bu kasabada kafa dengi birçok arkadaşlar, komşular bulmuştu. Onlarla geziyor, eğleniyor, çalgı, cümbüş vakit geçiriyordu. Salâhattin Bey'in ise evin semtine uğradığı yoktu. Gündüzün hükümet işleri, gece de rakı meclisleri, onun yüzünü çocukların, bazen haftalarca görmemelerine sebep oluyordu.
Rumelili ihtiyar bir hizmetçi, çocukların önüne bir iki kap yemek kor, ondan sonra odasına giderek uyur, onları keyiflerine bırakırdı. Zaten biraz yaramaz olan Muazzez, Yusuf olmasa evin altını üstüne getirebilirdi. Bereket versin beriki, onun oyunlarını tanzim ve idare ediyor, ona hem arkadaşlık, hem de aklının erdiği kadar mürebbilik yapıyordu.
Bu esnada seneler birer birer, ağır ağır, fakat hiç durmadan geçiyordu.
Bölüm etkileşimi
