Bölümler 45Şu an: Bölüm 14
- 1 Bölüm 11.095 kelime
- 2 Bölüm 21.005 kelime
- 3 Bölüm 3389 kelime
- 4 Bölüm 4488 kelime
- 5 Bölüm 5622 kelime
- 6 Bölüm 6547 kelime
- 7 Bölüm 7435 kelime
- 8 Bölüm 8821 kelime
- 9 Bölüm 91.193 kelime
- 10 Bölüm 101.532 kelime
- 11 Bölüm 111.559 kelime
- 12 Bölüm 121.267 kelime
- 13 Bölüm 13814 kelime
- 14 Bölüm 14919 kelime · Okuduğun bölüm
- 15 Bölüm 151.177 kelime
- 16 Bölüm 161.232 kelime
- 17 Bölüm 17943 kelime
- 18 Bölüm 181.468 kelime
- 19 Bölüm 191.122 kelime
- 20 Bölüm 201.227 kelime
- 21 Bölüm 21670 kelime
- 22 Bölüm 221.611 kelime
- 23 Bölüm 23962 kelime
- 24 Bölüm 24999 kelime
- 25 Bölüm 251.570 kelime
- 26 Bölüm 261.319 kelime
- 27 Bölüm 27698 kelime
- 28 Bölüm 281.594 kelime
- 29 Bölüm 291.280 kelime
- 30 Bölüm 301.352 kelime
- 31 Bölüm 311.465 kelime
- 32 Bölüm 321.390 kelime
- 33 Bölüm 331.351 kelime
- 34 Bölüm 341.694 kelime
- 35 Bölüm 351.686 kelime
- 36 Bölüm 361.312 kelime
- 37 Bölüm 371.728 kelime
- 38 Bölüm 381.663 kelime
- 39 Bölüm 39864 kelime
- 40 Bölüm 401.118 kelime
- 41 Bölüm 411.724 kelime
- 42 Bölüm 421.399 kelime
- 43 Bölüm 43892 kelime
- 44 Bölüm 441.600 kelime
- 45 Bölüm 452.022 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
14
Yusuf’un yarası ağır değildi. Kasığının yanına, baldırına saplanan bıçak onu on beş, yirmi gün yatağa bağlamaktan başka bir şey yapamayacaktı.
Salâhattin Bey, hatta Şahinde onu bu halde görünce şaşırdılar. Özellikle Salâhattin Bey, Yusuf’un kendisi için ne kadar değerli olduğunu o zaman anladı. Günde birkaç kere eve uğrayarak yukarı, onun yanına çıkıyor, gülerek:
“Bak kerataya,” diyordu. “Daha bu yaşta efelik yapmaya kalkıyor. Ne de olsa serde Aydınlılık var, değil mi? Ee, sen şu işin aslını bize ne zaman anlatacaksın?”
Sonra başıyla diğerlerinin göremeyeceği bir işaret yaparak bu kadınla kızın kim olduklarını sormak istiyordu.
Fakat Yusuf bir şey söylememekte ısrar ediyor ve kendisine çok sorulduğu zaman başını yorgun bir tavırla duvara doğru çeviriyordu.
Kübra ile annesi evde doğal birer hizmetçi oluvermişler, diğerlerini de kendilerine bu gözle bakmaya alıştırmışlardı. Bunun için herkesin merakını fazla gıcıklamıyorlardı. Ama şehirde bu meselenin duyulduğu ve birçok rivayete yol açtığı muhakkaktı.
Hilmi Bey ile Şakir’in bu Kübra meselesinden biraz fazla telaşa düştükleri, hatta hiç tetiğini bozmayan Hacı Etem’in bile bugünlerde suratı asık olduğu söyleniyordu. Yusuf’un Kübra’ların evinde yaralandığı da gizli kalamamıştı. Buna da bin türlü anlam verenler vardı.
Salâhattin Bey de dışarıdan kulağına gelen bu havadislerle yetinmek zorunda kalıyordu. Kendi evinde olan biten işler hakkında dışarıdan duyduklarıyla kanaat etmek adama güç geliyordu ama, Yusuf’tu bu, işlerine pek akıl ermezdi...
Fakat böyle şuradan buradan duyduğu rivayetlerle asla yetinmeyen birisi vardı: Muazzez!
Muazzez her şeyin aslını öğrenmek istiyor, fakat biraz olsun iyileşmeden Yusuf’a sormaya cesaret edemiyordu. Kadın olayı pek kısa anlatmıştı:
“Kızım hastaydı, Yusuf Ağa’mız pirinçle yağ aldı, hatır sormaya geldi. Sağ olsun, zaten pek merhametlidir. Tam çıkıp giderken karanlıkta birisi fırlayıp bir bıçak soktu; herhalde herif, Yusuf Ağa’yı benzetti. Yoksa ne geçmişi olacak ki?..”
Muazzez sordu:
“O gece Kübra hasta mıydı?”
“Ya, yatakta yatardı!..”
“Peki, Yusuf vurulunca ikiniz de onunla birlikte geldiniz, hasta kız yağmurda sokaklarda dolaştı da bir şey olmadı mı?”
“Ah kızcağızım, biz alışkınız böyle şeylere; az mihnet mi çektik? Kızımızın korkudan bir şeycikleri kalmayıverdi. Yusuf Ağa’sını pek severdi.”
Fakat bu laflar Muazzez’i tatmin etmekten uzaktı. Nihayet daha fazla dayanamadı. Bir gün Yusuf’un yattığı odaya gitti, yatağının kenarına oturdu ve sordu:
“Yusuf Ağabey, söyle bakayım artık; bütün bu işler ne demek oluyor? Sonra kim bu kız? Bu Kübra?..”
Burada hiç sebepsiz yüzü kızardı ve önüne baktı.
Yusuf:
“O da bir Allah’ın garibi, Muazzez,” dedi. “O da çok çekmiş, yüzüne bir baksana!”
Muazzez çocukça bir konuşkanlıkla atıldı:
“Biliyorum Yusuf Ağabey. Fakat tuhaf bir hali var. Yaşı benden küçük olduğu halde beraber olduğumuz zamanlar bir çekingenlik, ne diyeyim, bir üzüntü duyuyorum. Hem görsen, beni ne kadar seviyor. Bazen durup dururken koşup boynuma sarılıyor, yanaklarımı filan öpüyor. Seni de çok seviyor herhalde?.. Birkaç kere senin odanın kapısında içeriyi dinlerken gördüm. Beni görünce ayıp bir şey yapmış gibi önüne bakarak hemen aşağı indi. Fakat dedim ya, bir türlü ona yakınlaşamıyorum. İstesem bile yapamıyorum. Ne acayip şey değil mi?”
Yusuf cevap vermedi. Yorganın üzerinde uzanan eliyle oynamakta olan Muazzez’e dalgın dalgın bakıyordu. Ona daha fazla bir şey söylenemeyeceğini anlayan Muazzez, başka bir şey söylemek ister gibi bir hareket yaptı, fakat cesaret edemeyerek durdu. Nihayet biraz daha tereddüt ettikten sonra, sabredemedi:
“Biliyor musun, Yusuf Ağabey,” dedi, “beni istediler!”
Bu sözü o kadar açık ve kısa olarak nasıl söylediğine kendisi de şaşıyormuş gibi gözlerini açarak Yusuf’un yüzüne baktı. Öteki derhal yatakta doğrulmuştu, sordu:
“Kim?”
“Hilmi Bey’in oğlu Şakir için istediler. Annesi geldi... Benden güya saklıyorlar ama, şehirde bilmeyen de yok...”
“Babam ne demiş?”
“Babamın pek gönlü yok. Yalnız annem istiyor galiba! İki günde bir ya annem onlarda, ya onlar bizde. Hilmi Beyleri pek zengin diyorlar. Anneme de daha şimdiden hediyeler filan vermeye başladılar. Sonra...”
Sağ elini Yusuf’a doğru uzattı. Kolunda çok ince işlemeli iki altın bilezik vardı.
“Bunları da Şakir Bey’in annesi bana verdi!”
Yusuf kıpkırmızı kesildi. Muazzez’i elinden tutup bağırtacak kadar sıkarak sordu:
“Desene, iş bu kadar ilerledi ha? Demek sana şimdiden gelin gözüyle bakıp bilezikler filan veriyorlar! Allah versin, senin de canına minnettir. Zengin diye ağzının suyu akıyor, baksana!..”
Muazzez bu sözleri hiç beklemiyormuş gibi kıpkırmızı olarak ayağa kalktı. Gözleri yaşarmış gibiydi. Dudakları titreyerek, birkaç kere:
“Yusuf Ağabey!” dedi.
Sonra bileğinden altın bilezikleri şiddetle çıkararak yorganın üstüne attı.
Yusuf elinin yanına düşen bu iki halkayı parmaklarının arasında ezdi, büktü, sonra ufak bir külçe halinde odanın bir köşesine fırlattı.
Muazzez bu sefer adamakıllı ağlayarak yatağın bir kenarına oturmuştu. Yusuf onu ellerinden tutarak yavaşça kendine çekti; ağzını onun saçlarına yaklaştırarak kulağına:
“Sana çok daha iyi kocalar bulunur, Muazzez. Ne yapacaksın elin serserisini?” dedi. “Sırası mı böyle şeylerin şimdi? Hem sen o Şakir Bey’in ne mal olduğunu bilmezsin. Böyle bir adam için ağlanır mı?”
Muazzez başını hızla çekti. Gözlerindeki yaşlar kurumuştu. Anlamak istemeyen bir ifade ile, hiçbir şey söylemeden, Yusuf’un yüzüne baktı. Bu bakışlarda hem hayret, hem sitem, hem de biraz dargınlık vardı.
Yusuf devam etti:
“Kızım, sen de gençsin, tabii akranlarını görünce senin de için çekecek. Hele böyle Şakir gibi hovardaları kadın kısmı nedense pek beğenir, sonunda da başını taştan taşa vurur. Sen de böyle çocuk gibi düşünme de, biraz ağırbaşlı ol. Hayırlı bir kısmet çıksın hele! Seni evde koyacak değiller ya, elbet birisine verecekler. Anan olacak karı seni ne diye ikide birde Hilmi Beylere götürür ki?.. Çocuk değil misin, elbet evin şatafatı gözünü alacak. Neyse, sen akıllı kızsın, bu kadar sabırsız olma!”
Yusuf daha fazla söyleyemedi. Muazzez’in yüzü onu korkuttu ve şaşırttı. Genç kızın iri gözlerinin içi ateş gibi yanıyor, dudaklarının kenarı tokat yemiş gibi titriyordu.
Ağlayamayacak kadar çok ıstırap çektiği, şiddetli bir buhran geçirmek üzere olduğu görülüyordu. Fakat böyle bir şey olmadı. Muazzez yavaşça yatağın kenarından kalktı, ağır ağır, başı önde dışarı çıktı ve Yusuf hiçbir şey anlamadan arkasından bakakaldı.
Bölüm etkileşimi
