Bölümler 45Şu an: Bölüm 13
- 1 Bölüm 11.095 kelime
- 2 Bölüm 21.005 kelime
- 3 Bölüm 3389 kelime
- 4 Bölüm 4488 kelime
- 5 Bölüm 5622 kelime
- 6 Bölüm 6547 kelime
- 7 Bölüm 7435 kelime
- 8 Bölüm 8821 kelime
- 9 Bölüm 91.193 kelime
- 10 Bölüm 101.532 kelime
- 11 Bölüm 111.559 kelime
- 12 Bölüm 121.267 kelime
- 13 Bölüm 13814 kelime · Okuduğun bölüm
- 14 Bölüm 14919 kelime
- 15 Bölüm 151.177 kelime
- 16 Bölüm 161.232 kelime
- 17 Bölüm 17943 kelime
- 18 Bölüm 181.468 kelime
- 19 Bölüm 191.122 kelime
- 20 Bölüm 201.227 kelime
- 21 Bölüm 21670 kelime
- 22 Bölüm 221.611 kelime
- 23 Bölüm 23962 kelime
- 24 Bölüm 24999 kelime
- 25 Bölüm 251.570 kelime
- 26 Bölüm 261.319 kelime
- 27 Bölüm 27698 kelime
- 28 Bölüm 281.594 kelime
- 29 Bölüm 291.280 kelime
- 30 Bölüm 301.352 kelime
- 31 Bölüm 311.465 kelime
- 32 Bölüm 321.390 kelime
- 33 Bölüm 331.351 kelime
- 34 Bölüm 341.694 kelime
- 35 Bölüm 351.686 kelime
- 36 Bölüm 361.312 kelime
- 37 Bölüm 371.728 kelime
- 38 Bölüm 381.663 kelime
- 39 Bölüm 39864 kelime
- 40 Bölüm 401.118 kelime
- 41 Bölüm 411.724 kelime
- 42 Bölüm 421.399 kelime
- 43 Bölüm 43892 kelime
- 44 Bölüm 441.600 kelime
- 45 Bölüm 452.022 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
13
Salâhattin Bey ertesi gün görevine ancak öğleden sonra gidebildi. Yüzü hâlâ sarı ve tıraşlıydı. Evde Şahinde ile şiddetli bir kavga etmiş ve zihni büsbütün karışmıştı. Dairede avukat Hulusi Bey'i kendisini bekler buldu. Hazin hazin gülerek:
“Görünmez kaza işte buna derler iki gözüm...” dedi.
“Duracak zaman değil. İşin çaresine bakmalı!”
“Çaresine bakılacak tarafı mı var? Elimdeki zeytinliği satsam ve bir senelik maaşımı kırdırıp buna ilave etsem yine yetmez; 320 altın bu... Bitti Hulusi Bey, her şey bitti. Düşün ki buradan tası tarağı toplayıp gitmek bile mümkün değil, burada kalıp sefil ve kepaze olmaya mahkûmum. Üç senede, beş senede, elbet ödemeye çalışacağız!”
İçeri eshabı mesalihten birkaç kişi girdiği için sözü kestiler. Kaymakam birdenbire bunların arkasında Hacı Etem'in yüzünü görür gibi oldu ve şaşırdı. Etem, diğerlerini iterek öne doğru sokuldu ve Kaymakam'ın önüne bir kâğıt sürdü.
Salâhattin Bey kâğıda bir göz atınca sapsarı oldu; eli titremeye başladı. Yavaşça sordu:
“Neden icap etti bu?”
“Hani beyim, aklınıza bir şey gelmesin... Lüzumu da yoktu ya, âdettir de onun için; siz bir imza buyurun!”
Kaymakam önündeki kâğıda titrek bir imza attı ve Hacı Etem gözlerini Hulusi Bey'inkilerle karşılaştırmamaya çalışarak süratle çıktı.
Kaymakam diğerlerinin kâğıtlarını da, bir kere göz bile gezdirmeden, imzaladıktan sonra yavaşça Hulusi Bey'e döndü:
“Dün akşamki para için bir senet imzalattılar!” dedi.
“Niçin imzaladınız?”
“Ne yapayım? Hem görmüyor musun, ne biçimsiz zamanda geldi. Muhakkak kerata bir saattir içerisinin dolmasını beklemiş. Her şey bitti dedim ya sana!”
“A iki gözüm, senin bu Hilmi Bey'e bir kötülüğün dokunmuş değildir. Senden intikam almak istemesine filan imkân yok. Herhalde başka bir maksatları olacak. Ya senden mühim bir çıkarları var, yahut da başka bir şey. Hilmi Bey senden bu üç yüz bilmem ne kadar lirayı alamayacağını pek iyi bilir. Kaymakam Bey'i kendisine borçlu etmek zevki için de bu kadar paraya kıyamaz. Dur bakalım, bir müddet bekleyelim. Herhalde bir kokusu çıkacak. Sen yalnız aklını başına topla ve hiç itidalini kaybetme. Dünyada düzelmeyecek iş mi olur?”
Salâhattin Bey bu gibi sözlerin ona teselli vermekten uzak olduğunu ima eden bir tavırla başını salladı.
Akşam eve döndüğü zaman Şahinde, kendisini gülerek karşıladı. Bir iki saat evvelki kavgadan sonra bu fevkalade iltifat onu hayrete düşürdü.
Şahinde onu kolundan tutarak kulağına fısıldadı:
“Ayol sana mühim havadislerim var!”
“Hayrola!”
“Sorma, bugün bize Hilmi Bey'inkiler geldi. Ama öyle senin bildiğin gelişlerden değil, adeta şöyle görücüye gelir gibi bir şey!”
“Ne görücüsü? Kimin için?”
“Kimin için olacak a bey, gelinlik kızın olduğunu unuttun mu?”
“Muazzez için mi geldiler? O daha çocuk, demedin mi?”
“Ne çocuğu, ilahi Salâhattin Bey, ben sana vardığım zaman kaç yaşındaydım?”
“Benim şimdilik kimseye verilecek kızım yok. Gelenlere böyle söylersin. Hem bu işlere sen pek karışma!”
“Karışmaz olur muyum? Anası değil miyim? Neyse, bağırıp durma; ben zaten, babasıyla görüşeyim demiştim. Fakat herhalde kızı yirmisine kadar evde tutup kocakarı yapmaya niyetin yoktur.”
Salâhattin Bey odasına gidince uzun uzun düşünerek bu iki günün vukuatını birbirine bağlamaya, onlara mana vermeye çalıştı. Bir şeyler sezer gibi oluyor, fakat içinden çıkamıyordu. Eğer Hilmi Bey, Muazzez'i oğluna almak istiyorsa neden önce dün akşamki gibi bir plana lüzum görüyordu? Doğrudan doğruya isteyemez miydi? Şehrin zengin ve asil bir ailesinin oğlu, herhalde reddedileceğini düşünerek babasını böyle yollara sevk etmiş olamazdı.
Fakat ertesi gün Şakir'i şuradan buradan soruşturunca niçin evvela kendisinin eli ayağı bağlanmak istendiğini anladı.
Hulusi Bey de havadisi duyunca yüzünü buruşturdu:
“Bak bu hiç aklıma gelmemişti,” dedi. “Yazık olacak kıza!”
“Ne diye yazık olacakmış? Ben öylesine kız filan vermem!”
“Onlar da herhalde senin böyle diyeceğini düşünmüşlerdir. Ne diye akşam sana üç yüz lira verdiler? Hem dur bakalım, bu daha bir şey değil; onlar bir dolap çevirmeye başlamasınlar yoksa, bu hiçtir. Bu parayı sana Edremit'i bırakıp gidemeyesin diye verdiler. Üst tarafı için başka tedarikleri olacağını tahmin ediyorum. Yalnız bir şeye aklım ermiyor: Şakir, zevkinde safasında bir serseriydi; evlenmek aklına nereden geldi acaba?”
Salâhattin Bey tekrar düşünmeye daldı. Kızını kendine anlatılan şekilde bir ite vermek mecburiyetinde kalacağını aklı almıyordu.
Hulusi Bey:
“Mamafih, belki de bu, Şakir'in delice heveslerinden biridir. Yarın öbür gün geçer. Şimdilik işi mümkün olduğu kadar uzatmaya bak. Kaçamaklı cevaplar ver; belki bıktırıp bu işin arkasını bıraktırırsın. Üç yüz lira meselesine gelince, dediğim gibi bunu senden alamayacaklarını bilirler. Hem sen ne zaman olsa onlara lazımsın. Sonra Hacı Etem demek Şakir demektir. Hilmi Bey'den çıkan para pek yabancı yere gitmedi ki!”
Salâhattin Bey de şimdilik işi savsaklamayı en uygun çare buldu.
Yusuf'a hiçbir şey açmamayı tercih etti. Deli oğlan gidip bir taşkınlık yapar, kendini tutamayıp bir vak'a çıkarır, işi düzelmez bir hale sokardı. Bayramda Şakir'le ikisi arasında cereyan eden hadiseyi de bir parça bildiği için, Yusuf'un bu işten haberi olmasını şimdilik münasip bulmadı.
Böylece on, on beş gün kadar bir zaman geçti ve tam bu sıralarda Yusuf'u bir gece eve getirdiler. Getirenler Yunus Ağa isminde ihtiyar bir pabuççu ile 35 yaşlarında, perişan kıyafetli bir kadın ve onun yanında mütemadiyen Yusuf'un sarı çehresine bakan ve durmadan ağlayan hasta kılıklı bir kızdı.
Bu kızla anası, o gece ve ondan sonraki geceler Yusuf'un başucundan ayrılmadılar ve Kaymakam'ın evinde kaldılar.
Bölüm etkileşimi
