Bölümler 45Şu an: Bölüm 26
- 1 Bölüm 11.095 kelime
- 2 Bölüm 21.005 kelime
- 3 Bölüm 3389 kelime
- 4 Bölüm 4488 kelime
- 5 Bölüm 5622 kelime
- 6 Bölüm 6547 kelime
- 7 Bölüm 7435 kelime
- 8 Bölüm 8821 kelime
- 9 Bölüm 91.193 kelime
- 10 Bölüm 101.532 kelime
- 11 Bölüm 111.559 kelime
- 12 Bölüm 121.267 kelime
- 13 Bölüm 13814 kelime
- 14 Bölüm 14919 kelime
- 15 Bölüm 151.177 kelime
- 16 Bölüm 161.232 kelime
- 17 Bölüm 17943 kelime
- 18 Bölüm 181.468 kelime
- 19 Bölüm 191.122 kelime
- 20 Bölüm 201.227 kelime
- 21 Bölüm 21670 kelime
- 22 Bölüm 221.611 kelime
- 23 Bölüm 23962 kelime
- 24 Bölüm 24999 kelime
- 25 Bölüm 251.570 kelime
- 26 Bölüm 261.319 kelime · Okuduğun bölüm
- 27 Bölüm 27698 kelime
- 28 Bölüm 281.594 kelime
- 29 Bölüm 291.280 kelime
- 30 Bölüm 301.352 kelime
- 31 Bölüm 311.465 kelime
- 32 Bölüm 321.390 kelime
- 33 Bölüm 331.351 kelime
- 34 Bölüm 341.694 kelime
- 35 Bölüm 351.686 kelime
- 36 Bölüm 361.312 kelime
- 37 Bölüm 371.728 kelime
- 38 Bölüm 381.663 kelime
- 39 Bölüm 39864 kelime
- 40 Bölüm 401.118 kelime
- 41 Bölüm 411.724 kelime
- 42 Bölüm 421.399 kelime
- 43 Bölüm 43892 kelime
- 44 Bölüm 441.600 kelime
- 45 Bölüm 452.022 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
10
Halbuki Yusuf ona bu fırsatı vermedi. Vereceğe de benzemiyordu.
Ali’ye karşı girdiği taahhüdü yerine getirmek için Muazzez’i feda etmiş ve Muazzez’in kendisine: “Kimi istiyorum, anladın mı?” dediği akşama ait bütün hatıraları kafasından silip atmaya uğraşmıştı.
En küçük teferruatına kadar dimağına yerleşmiş olan bu hatıraları oradan çıkaramayacağını çabuk anladı, fakat bunun üzerinde düşünmeyecek, muhakemeler yürütmeyecek kadar kendisine hâkim oldu.
Hislerini uyuşuk bir körlüğe alıştırmak üzere olduğu sırada cinayet yapıldı. Yusuf bunu duyunca evvela inanamadı. Bu tesadüften korktu. Sonra yavaş yavaş eski donukluğuna döndü. Kendisinin de vuzuhla anlayamadığı birtakım düşünceler kafasında dolaşıyor ve onu üzüyordu:
Hem Ali’nin ölüsüne, hem Muazzez’e karşı kendini müşkül vaziyette buluyordu.
Nefsine karşı yaptığı büyük fedakârlığın gururu, şimdi bir ölünün mirasına konmayı ona küçüklük gibi gösteriyordu.
Muazzez’e gidip:
“Bana gel, ben gerçi seni bir iş uğrunda feda ettim, benim için bu kadar az ehemmiyetin vardı; şimdi bu engel kalktı, başka bir mühim mesele çıkıncaya kadar sana bağlıyım!” demek de herhalde pek kolay bir şey değildi.
Bunları kendisine karşı da izah edemediği için, eski kapalılığında devam etmeyi yegâne çare olarak kabul etti; eskisi gibi eve hemen hemen sade yatmaya geliyor, sair zamanlarını dışarıda, zeytinlikte veya kırlarda geçiriyordu.
Son zamanlarda kendi üzerinde düşüncelerini çoğaltmış ve gitgide bir çıkmaza saplanmıştı: Neydi? Ne olacaktı?
Bugün babalığı ona bir şey söylemiyordu, hiçbir zaman da söyleyemezdi. Fakat bu sükût, kendisinin garip bir vaziyette olmasına mani değildi. Kaymakam’ın evlatlığı otuzuna kadar boşta gezip hazır ekmek yemekte devam mı edecekti? Ondan sonra?
Hangi sanatı öğrenmişti? Hayatta ne iş tutabilirdi? Senelerce evvel, mektebi bıraktığı sıralarda bir aralık zihninden çıraklığa girmek, kunduracı, terzi, helvacı olmak gibi şeyler geçmişti. Ustaların zulmüne dair dinlediği hikâyeler, şahidi olduğu vak’alar onu bu fikirden çabuk vazgeçirdi. Daha sonraları zeytinlik ve harman işleri (zeytinliğin yanındaki iki dönümlük tarlayı üç seneden beri Yusuf ektirip biçtiriyordu) onu oyaladı. Fakat işte bugün koskoca bir delikanlıydı ve bir baltaya sap olmak icap ediyordu. Hangi baltaya?
Bir de bu vaziyette Muazzez’e dair hayaller kurmaya kalkmıştı ha? Ne yüzle? Babalığının ekmeğini iki kişi birden yemek için mi? Öyle ya, Muazzez’i aldıktan sonra kızın nafakası tamamen kendisine ait olacak, babasıyla bir alakası bulunmayacaktı.
Günlerce, aylarca düşünüyor, aklına işe yarar bir fikir gelmiyordu. Bu hal kaç sene sürebilirdi?
Çok kere başını alıp gitmek, Balıkesir’de, Bandırma’da bir ağanın yanına arabacı, yahut işbaşı girmek istedi. Halbuki böyle yaparsa babasını, Muazzez’i, hatta Şahinde’yi üzmüş olacaktı. Buna ne hakkı vardı? Adamın kendisine geçen emeklerine böyle onu sebepsiz yere bırakıp gitmekle mi mukabele edecekti?
Başka bir yol, başka çare lazımdı. On seneden beri içlerinde yaşadığı halde bir türlü alışamadığı bu insanların arasında onun da sağlam bir yeri olmalıydı. Yalnız kendisine dayanan, yalnız kendisinin olan bir yeri...
Ancak ondan sonra başka şeyler düşünülebilirdi. Belki kendine göre bir kızcağız da bulur, etrafında akıp gittiğini gördüğü hayat nehrine o da katılırdı.
* * *
Yaz iyiden iyiye gelmiş, Edremit gündüzleri tamamen boşalmaya başlamıştı. Herkes tarlalarda, bağlarda, Cennetayağı’nda, Arkbaşları’nda, ayva bahçelerinde vakit geçiriyor ve rutubetli bir sıcaktan boğulan kasabaya akşamüzeri dönüyordu.
Kaymakam’ın evi eski sessizliğini koruyordu. Salâhattin Bey günden güne zayıflıyor, Şahinde Hanım ise komşu ziyaretlerinden ve gezmelerden geri kalmıyordu.
Son zamanlarda bu eğlencelere, artık boyu ile beraber olan kızını da götürmeye başlamıştı.
Evde kapanıp düşünmekten bunalacak hale gelen Muazzez de bundan memnundu.
Böylece belki Yusuf’u kendisiyle tekrar meşgul olmaya sevk edebileceğini karanlık bir şekilde ümit ediyordu.
Sonra gittiği yerlerdeki akranlar, hemen hemen her gün tekrarlanan udlu ve şarkılı âlemler, gıdıklayıcı sohbetler onu oyalamıyor da değildi.
Birkaç kere Hilmi Beylere de gittiler. Yusuf’un bu aileden hoşlanmadığını, hele arkadaşı Ali’nin ölümünden sonra büsbütün kızacağını bildikleri için bu ziyaretleri evde söylemediler.
Salâhattin Bey’in hastalığı ve Yusuf’un evden gitgide uzaklaşması Şahinde’yi tamamen başıboş bırakmıştı.
Kocasına ilk nöbet geldiği zaman gösterdiği ilgi de zamanla bir alışkanlığa dönüştü. Artık onu senelerden beri hep hastadır sanıyordu. Bazı geceler zavallı adam yatakta inlemeye, boğuk boğuk nefes almaya ve eliyle kalbini tutarak öksürmeye başlayınca Şahinde yarı uyku halinde kolonya şişesini uzatıyor, yahut, daha ağır hallerde, “Askeriye doktoru”nun verdiği ilaçtan bir kaşık içiriyor veya lokman ruhu koklatıyordu.
Kaymakam’la son günlerde hakikaten meşgul olan, Yusuf’tu. Çok kere akşamüzerleri hükümete gidip babasını aşağıda bekliyor ve onunla beraber eve dönüyordu. Bu esnada işlerden, kasabaya ve mahsul vaziyetine ait havadislerden bahsediyorlardı.
Hiç konuşmayan Yusuf’un, böyle tek tük de olsa, söz söylemesi Salâhattin Bey’i hayrete düşürüyor ve o, Yusuf’ta bir değişiklik başladığını seziyordu.
O kendine güvenen ve dünyaya meydan okuyan tavırdan Yusuf’ta eser kalmamış denilebilirdi. Konuşurken gözlerini insana dikip sert sert ve “Söyleyeceğin bu manasız şeyler miydi?” demek isteyerek bakmıyor; hatta çok kere, yarım bıraktığı bir sözü karşısındakinin tamamlamasını, yani sonuna kadar götüremediği bir düşünceyi toparlamakta kendisine yardım edilmesini bekliyordu.
Eskiden kimseye bir şey sormaz, sesini çıkarmadan sadece dinlerken, şimdi soruyor, birçok şeyleri öğrenmek istiyordu. Merakını tahrik eden şeyler daha ziyade günlük hayata ve muhitindeki insanlara taallûk eden malumattı. Yusuf’ta yavaş yavaş yabancılık kayboluyor ve etrafına katışmak temayülleri beliriyordu.
Salâhattin Bey bunları gördükçe hem seviniyor, hem de içini garip bir hüznün kapladığını hissediyordu. Eski Yusuf’a çok alışmıştı. Onun mütehakkim, dikbaşlı ve söz anlamaz hali kendisine daha sıcak geliyordu. Boynu bükük, mütereddit, mahcup delikanlıyı bir türlü ciddiye alamıyordu.
Fakat kafası bu değişmenin sebeplerini araştıracak halde değildi. Bu söylediğimiz hisler aklından şöyle bir geçiyor ve derhal unutuluyordu; o kadar ki, aynı şeyleri bir başka sefer düşününce, ilk defa fark ediyorum sanıyor ve yeniden üzülüyor, seviniyor veya hayret ediyordu.
Resmî işlerini uzun senelerin verdiği alışkanlıkla yapıyor, bunların bir kısmını, pek bunalırsa, tahrirat kâtibine bırakıyor ve eve gidip sokak üstündeki loş odanın bir minderine uzanıyor ve hayatını oluşturan boş seneleri gözünün önünden geçiriyordu.
Gözünü yumduğu zaman bir sürü dağ, fundalıklı bayır, kerpiç, ahşap veya kâgir evli kasaba ve bir sürü de insan görüyor, fakat bunların hiçbiri onun ilgisini çekemiyordu. Hayatının bütün hatıraları gereksiz ve anlamsızdı. Ömrünün her olayı olmasa da olabilir, hayatına her giren insan girmese de olabilirdi. Bütün geçmişinde kendisine “Ah, neden böyle yaptım?” veya “Ah, niçin şöyle yapmadım!” dedirtecek bir şey bulamıyordu; ve bu, ömrünün pek tatlı geçtiğinden değil, sadece, ömrünün her kısmına şu anda pek kayıtsız olduğundandı.
Hayattan ne isteyebilirdi? Doğmuş, büyümüş, okumuş, devlet hizmetine girip memleketi dolaşmış, ihtiyarlamış, evlenip kavga ve dırıltı içinde bir hayat geçirmiş ve nihayet bu hale gelmişti... Herkes başka türlü mü yaşıyordu sanki? Başka türlü nasıl yaşanabilirdi? Zevkse, ömründe o da eksik değildi. Memuriyetle dolaştığı muhtelif şehirlerdeki birkaç cana yakın dostla yaptığı içki âlemleri bugün bile tekrar istenilecek şeylerdendi. Bekârlığında fırsat düştükçe gönül eğlendirmekten geri kalmamış, bazen bir Ermeni hizmetçiyle, bazen bir zaptiyenin dul karısıyla da olsa, tatlı günahlar işlemiş ve hele yolu İstanbul’a düştükçe, Venedik ve Timoni sokaklarının kaldırımlarını aşındırmıştı. Bir hayat başka türlü olacak değildi ya?
Şimdi gözlerini kaparsa hiçbir şeye yanmayacaktı. Düşünüyor ve ayrılmaktan büyük bir üzüntü duyacağı bir şey tasavvur edemiyordu. Kızı bile onu bu dünyaya bağlamıyordu. Bunda bir kayıtsızlıktan ziyade, mukadderata sessiz bir boyun eğiş vardı. Mademki hiçbir şeyi değiştirmeye gücü yoktu, her şey evvelden çizilen bir yolda yürüyecekti, o halde aklı başında bir insan, olanları tebessümle seyredip sırasını beklemeliydi.
Yalnız Salâhattin Bey’i azıcık düşündüren bir mesele vardı: Kendisi ölürse Muazzez’in hali ne olacaktı? Böyle bir vaziyette Yusuf’un Şahinde ile geçinip evde kalacağını tahmin etmiyor, ona şimdiden bu hususta vasiyette bulunmayı da istemiyordu. Ah, ölmeden evvel evladının namuslu birine vardığını görse ve gözleri arkada kalmasa, o zaman bu yorgun hayattan ayrılmayı, hatta biraz isteyecekti de... “Benim için yapılacak ne iş kaldı ki?” diyordu. “Yerimizi boşaltsak da dünyaya yeni geleceklere yer açsak...”
Fakat Şahinde’ye bir türlü güvenemiyor ve kızını onun elinde bırakıp gideceği için biraz da telaş ediyordu. Ne olurdu, artık hiçbir işiyle ilgilenmek istemediği bu dünyadan bu işi de temizleyip gitseydi?
Fakat nasıl? Muazzez’i kim isteyebilir, kim alabilirdi? Ona göz koyup almaya kalkanların hali meydandaydı. Şakir Bey ise, elini, kolunu sallayıp serbest serbest ortalıkta dolaşıyordu. Bir kurşun da kendisi yemek isteyen kabadayı her zaman bulunmazdı.
Sonra ismi bu kadar çok geçen, uğruna vukuat çıkan bir kıza pek iyi bir gözle bakılmıyordu. Burası ufak yerdi.
Salâhattin Bey dünya ile alakasını böyle erken kesmese ve hayata daha şimdiden biraz yabancı olmaya başlamasaydı, belki başka bir yere naklini ister, kızına orada münasip bir kısmet arardı. Fakat hasta adam her şeyin kendiliğinden gelmesini bekliyor, hiçbir harekete geçmeyi düşünmüyordu.
Bölüm etkileşimi
