BORA ABİ?

Ceren derste hep bana bakıyordu. Bir şey söyliycekti de söyleyemiyor gibiydi. Öğle arası zili çaldığında Ceren yanıma geldi.

"Kanka, bir şey söylemem gerekiyo ama Nehir ve Ece gelmeden başka bir yere gidelim. Özel konuşmak istiyorum."

Acaba ne diycek? Bilmiyorum, iç sesim.

"Tamam, yangın merdivenlerine gidelim."

Ceren'le yangın merdivenlerine doğru giderken tırnaklarıyla parmak derilerini oyuyordu. Fazlasıyla stres olmuş gibiydi. Yangın merdivenine geldiğimizde:

"Kanka, sana bir şey söyliycem. Biliyorum, böyle olmaması gerekiyordu..."

Ay, yoksa lezbiyen ve bana âşık mı? Hayır ya, iç sesim, ne alaka? Özel konuşmak istedi ve cümleye "olmaması gerekiyo" diye başladı. Olabilir, iç sesim. Sus bi!

"Arkadaşlığımızın bozulmasını hiç istemiyorum ama artık dayanamıyorum da..."

Kesin aşık bize. Ne alaka iç sesim.

"Kanka..."

"Efendim, kanka?"

"Kanka, ben senin abinden hoşlanıyorum. Biliyorum, olmaması lazım ama gönlüme söz anlatamıyorum. Oh be, söyledim gitti!"

Ne, ne, ne, ne? Ohaaaa! Ne dedi? Abinden hoşlanıyorum dedi. Abinden hoşlanıyorum mu dedi? Evet öyle dedi iç sesim

"Ooooooo, kankam görümcem olucak! Kankam, görümcemm olucakk!"

Etrafımda dönerek dans ediyordum.

"Kanka, kızmıycak mısın, bağırmıycak mısın, küsmiycekmisin?"

"Neden öyle bir şey yapıyım? Deli misin kızım sen? Çok mutlu oldum!"

Hemen Ceren'e sarıldım.

"Kanka ama abin beni sevmiyo. Bu yüzden de hep üzülüyodum ve artık dayanılmaz hale gelmişti. Sana söylemesem üzüntüden ölcektim."

"Böyle şeylerde bana söyle, kanka. İçine atma. Bu yüzden arkadaşız zaten. Hem arkadaşının abisine aşık olduysan nolmuş, olamaz mı?"

"Olurr tabikiii!"

Birbirimize sarıldık.

"Abimi sana âşık etmenin yolunu da buluruz."

"Buluruz dimii?"

"Buluruz tabikiii!"

Üst kattan, yangın merdiveninden kapı açıldı.

"SİGARAMI MI İÇİYOSUNUZ? GELİN BURAYA! KİM VAR ORDA?"

Sinem hocaydı. Siktir! Aşağı iniyordu. Ceren'le birlikte aşağı doğru inmeye başladık. Karanlık olduğundan düşe düşe iniyoduk.

Çıkıştaki kapıyı açıp kendimizi bahçeye attık. Diğer öğrencilere çarpa çarpa okula girdik ve tuvalete koştuk. Kızlar ve erkekler tuvaleti yan yanaydı. Tuvalete girince soluklanmaya başladık.

"Ohhh be, kurtulduk!"

Tuvaletten bir çocuk çıktı. Bizden büyük gibiydi. Ben bunu görmüştüm, 12. sınıf.

"Ne işin var kızlar tuvaletinde senin?" diye sinirli ses tonuyla bağırdı çocuğa Ceren.

Salak! Biz erkekler tuvaletinde olmayalım, siktir!

"Sizin ne işiniz var erkekler tuvaletinde?"

Daha da rezil olmamak için tuvaletten çıkıp koşmaya başladım. Benim koştuğumu gören Ceren de peşimden koşmaya başladı. Boş bir sınıfa girip kapıyı kapattık. Utançtan kendimizi yere attık.

"Ağağğğaaağğğaağğ, çıldırıcam! Rezil olduk, rezil olduk!"

"Senin yüzünden rezil olduk, Ceren! Bi de bağırıyosun çocuğa!"

"Ne bileyim bizim yanlış tuvalette olduğumuzu?"

Arkamdan kapı açıldı. Ben de kapıya doğru döndüm ve bilin bakalım ne oldu? Yüzüm birinin göğsüne çarptı. Kafamı geri çektiğimde fark ettim ki tuvaletteki çocuktu. Yanında da arkadaşları vardı.

Salak Derin, makyajın çocuğun kıyafetine yapışmış! Ceren'le donup kaldık. Kendimize gelince onları ite ite kaçtık. Hemen merdivenlerden bizim kata çıkıp sınıfa girdik. Ece ve Nehir bizim sınıfa gelmişlerdi.

"Neredeydiniz ya?"

Ceren'le birlikte yüzümüz domates olmuş bir şekilde:

"Kanka, rezil olduk, rezil olduk! Offff!"

dedik. Olayları onlara anlattık. Bizimle dalga geçtiler ve biz de daha çok utandık.

"Yani Ceren de senin abinden hoşlanıyo?"

"Evet," dedim. Onlara da bu olayı anlatmıştık.

"Neden bizim yanımızda söylemedin ceren?" diye sordu Ece.

"Derin'le aramız bozulursa daha fazla utanmamak, olayı orada kapatmak için," dedi Ceren.

3 saat sonra

Son ders de bitmiş, evlere dağılıyoduk. Abim ararsa Derin de bizimle demeleri için arkadaşlarımı tembihledikten sonra Mete'nin beni alacağı yerde beklemeye başladım. Birkaç dakika sonra bir araba durdu önümde.

İçinden Mete çıktı. Sarıldık. Ardından arabanın ön kapısını açıp eliyle içeriği işaret etti.

Oooooo, centilmen! Hemen düşme, iç sesim.

Ben mi? Tamam, tamam! Aferinn

"Teşekkürler," dedim ve arabaya bindim. Sokağımın başına geldiğimizde:

"Kapının önünde bırakma, burada bırak. Abim görürse sinirlenir."

"Tamam, burada indireyim o zaman."

"Tamam," dedim.

Arabadan indim, o da arabadan indi.

İşi garantiye alalım. Tamam, iç sesim!

Mete'nin yanına gidip yanağına öpücük kondurdum. O da bana sarıldı ve arabaya bindi. Ben de eve doğru yürüdüm.

Eve vardığımda kapıyı çaldım. Kimse açmadı. Telefonumu çıkardım. Abimden mesaj:

Abim: Derin, anahtar paspasın altında. İşim var benim. Sen yemek hazırlayıp yersin, akşama orda olurum zaten.

Off, bu çocuğun da hep işi var zaten. Yok doron oşom vor bonom, yok doron golomoycom bon. Bıktım ya!

Paspasın altından anahtarı alıp kapıyı açtım ve eve girdim. Çantamı odama fırlatıp hemen üzerimi değiştirdim. Pijamalarımı giydim.

Tam yatağıma kendimi fırlatmıştım ki zil çaldı.

Offf, yine hangi Allah'ın belası geldi?

Kapıyı açtığımda hiç beklemediğim kişi vardı.

"Bora abi!?"
___________________________________
Bu bölüm okunursa diğer bölümü atıcam şuan tam hazır değil
Hepinizi çooookkk seviyorummm😘😘😘