SONA AÇILAN KAPI

İstanbul'a geleli 3 gün olmuştu.
Bu üç gün boyunca Batuhan'la birlikte araştırma yaptık. Ama Göktuğ ile ilgili doğru düzgün bir şey öğrenememiştik. İstanbul gerçekten büyük bir şehirdi. Babamla telefonla konuştuktan yarım saat sonra kapı çaldı.
Kapıya doğru yürüdüm ve açtım.
Kapının önünde batuhan duruyordu. Yüzü her zamankinden daha ciddi gözüküyordu. Batuhan hızlıca içeriye girdi. Onun ardından kapıyı kapattım.
"Efsun, sanırım bir şey öğrendim." dedi.
Kalbim bir anda hızlandı.
"Ne öğrendin."
Batuhan derin bir nefes verdi.
"Göktuğ, sanırım daha önce birlikte çalıştığımız ortak projede ki bir otelde kalıyormuş."
Bir an durdum.
"Otel mi?"
"Evet."
İçimde hem korku hem de tuhaf bir rahatlama vardı.
"Ne zamandır ?"
"Benim duyduğuma göre yaklaşık bir haftadır oradaymış."
Kalbim daha hızlı atmaya başladı.
"Emin misin?"
"Tam emin değilim ama bana söyleyen kişi güvenilir."
Bir an durdu.
"İstersen sana otelin adını verebilirim."
"Evet." dedim hiç düşünmeden.
Batuhan telefonunu çıkardı ve bana otelin adını söyledi.
"Gitmek ister misin?" dedi.
Pencereye doğru baktım.
Göktuğ...
Belki gerçekten oradaydı. Batuhan tekrar konuştu.
"Belki hala oradadır." dedi.
Derin bir nefes verdim.
"Evet." dedim.
Belki de bütün sorularımın cevabı o oteldeydi.
Batuhan'ın söylediği otelin önün de durduğumda kalbim o kadar hızlı atıyordu ki sanki göğsümden çıkacak gibiydi. Derin bir nefes aldım ve içeriye girdim.
Otelin lobisi sessizdi.
Resepsiyona doğru yürüdüm.
"Merhaba." dedim.
Görevli kadın gülümseyerek.
"Merhaba, nasıl yardımcı olabilirim?."
Bir süre durdum ve ne diyeceğimi düşündüm.
"Ben birini arıyorum, Göktuğ Aksoy."
Kadın bilgisayara baktı be başını kaldırdı.
"Maalesef misafir bilgilerini paylaşamıyoruz."
Bunu bekliyordum. Ama vazgeçmeye niyetim yoktu. Avukat kartımı gösterdim ve bana güvenmesini sağlamak için. Bir daha konuştum. Israr ettim ve bunun önemli bir durum olduğunu söyledim.
Dakikalar sonra kadın derin bir nefes verdi.
"Tamam." dedi bıkmış bir tonla.
"Ama lütfen haber vermeyin."
Kadın küçük bir kağıda oda numarasını yazıp bana verdi.
"Teşekkür ederim."
Asansörün kapıları kapanırken. Kalbimin sesi kulaklarımda çınlıyordu.
Kapı açıldı ve koridora doğru yürüdüm ağır adımlarla.
Sonunda o kapının önüne geldim.
Kapının üzerinde 512 yazıyordu.
Bütün gerçekler bu kapının ardındaydı.
Bu kapının arkasında gerçekten göktuğ varsa...
O zaman hayatımın cevabı da oradaydı.
Yavaşça kapıyı çaldım.
Bir saniye...
İki saniye...
Sonra kapı açıldı.