Bölüm 8 : geçmişten gelen izler

Elif o gece uzun süre uyuyamadı.

İrem'in söyledikleri sürekli aklında dönüp duruyordu.

"Demek gerçekten sensin."

"Henüz değil."

Bu sözler kulağına normal gelmiyordu.

Sanki İrem onun hakkında bildiği bir şeyi saklıyordu.

Ama neyi?

---

Ertesi gün okul çıkışında Elif eve döndüğünde annesini eski kutularla uğraşırken buldu.

Salonun ortasında fotoğraf albümleri ve birkaç karton kutu vardı.

"Ne yapıyorsun?" diye sordu.

Annesi irkilerek başını kaldırdı.

"Biraz eski eşyaları düzenliyorum."

Elif yere oturup albümlerden birini açtı.

Çocukluk fotoğrafları...

Doğum günleri...

Aile gezileri...

Tam sayfaları çevirirken bir fotoğraf dikkatini çekti.

Fotoğrafta yaklaşık altı yaşlarında bir kız vardı.

Yanında da bir erkek çocuk duruyordu.

Elif kaşlarını çattı.

"Anne, bu çocuk kim?"

Annesinin yüzü bir anda değişti.

Elif bunu fark etti.

Kadın birkaç saniye sustu.

Sonra albümü yavaşça kapattı.

"Eski bir arkadaş."

"Sadece arkadaş mı?"

"Evet."

Ama sesindeki tereddüt Elif'in gözünden kaçmamıştı.

---

Ertesi gün okulda Ege'nin dikkati sürekli İrem'in üzerindeydi.

İrem son günlerde garip davranıyordu.

Sanki bir şey biliyor ama söylemiyordu.

Sonunda teneffüste onu boş bir koridorda yakaladı.

"Yeter artık."

İrem dönüp ona baktı.

"Neymiş yeter?"

"Elif'le ilgili ne biliyorsan söyle."

İrem birkaç saniye sessiz kaldı.

Sonra hafifçe gülümsedi.

"Gerçeği öğrenmeye hazır olduğundan emin misin?"

Ege'nin sabrı tükeniyordu.

"Ne gerçeği?"

İrem'in gözleri ciddileşti.

"Elif buraya tesadüfen gelmedi."

Ege'nin kaşları çatıldı.

"Ne demek istiyorsun?"

"Şimdilik bu kadar."

"Eğer oyun oynuyorsan—"

"Ben oyun oynamıyorum."

İrem sözünü bitirdikten sonra uzaklaştı.

Ege ise olduğu yerde kaldı.

İlk kez gerçekten korkutucu bir şeylerin döndüğünü hissediyordu.

---

Aynı günün akşamı Elif odasında eski fotoğrafı tekrar eline aldı.

Fotoğrafın arkasında soluk bir yazı vardı.

Daha önce fark etmemişti.

Yavaşça okudu:

"Elif ve..."

Yazının devamı silinmişti.

Sadece ilk harf seçilebiliyordu.

"E..."

Elif'in kalbi hızlandı.

Fotoğraftaki çocuğun adı neden silinmişti?

Ve neden herkes geçmiş hakkında konuşmaktan kaçıyordu?

O gece kimse fark etmeden eski sırların kapısı aralanmıştı.

Ve o sırların merkezinde Elif vardı.