Bölüm 16 : yangının gölgesi

Ertesi sabah Elif ve Ege okula normalden erken geldiler.

İkisi de buldukları şeyleri anlatmak için sabırsızlanıyordu.

Kütüphanenin sessiz bir köşesine oturduklarında ilk konuşan Ege oldu.

Çantasından gazete kupürünü çıkardı.

"Bak."

Elif dikkatle haberi okudu.

"Mahallede çıkan yangın paniğe neden oldu."

Tarih, onların mahalleden ayrıldığı döneme aitti.

Elif'in içi ürperdi.

"Bu yangın yüzünden mi taşındık?"

"Emin değilim."

Ege'nin sesi kararsızdı.

"Ama tesadüf olamaz."

---

Sıra Elif'e geldi.

Çantasından sararmış mektubu çıkardı.

Ege mektubu görünce şaşırdı.

Son cümleyi okuduğunda ise tamamen sessizleşti.

"Ne olursa olsun Elif'i koruyacağım."

Altında yalnızca iki harf vardı:

E.D.

Ege başını kaldırdı.

"Bu benim adımın baş harfleri."

"Biliyorum."

"Ama ben bunu yazdığımı hatırlamıyorum."

Elif de aynı şeyi düşünüyordu.

O sırada Zeynep yanlarına geldi.

Mektubu ve kupürü görünce kaşlarını çattı.

"Bir dakika..."

İkisi de ona baktı.

"Eğer yangın gerçekten önemliyse, neden kimse size anlatmıyor?"

Bu soru masanın üzerinde ağır bir sessizlik bıraktı.

---

Derslerden sonra üçü birlikte eski mahalleye gitmeye karar verdi.

Bu kez amaçları belirliydi.

Yangının çıktığı yeri bulmak.

Uzun araştırmalardan sonra eski bir apartmanın önünde durdular.

Bina yıllar önce onarılmıştı.

Ama bazı duvarlarda hâlâ eski izler görünüyordu.

Elif binaya baktığında kalbi hızlandı.

Nedense burası ona tanıdık geliyordu.

Çok tanıdık...

Bir anda zihninde bulanık görüntüler oluştu.

Duman...

Bağırışlar...

Koşan insanlar...

Ve bir erkek çocuğun sesi:

"Elif, buraya gel!"

Elif irkilerek geri çekildi.

"Ege..."

Ege hemen yanına geldi.

"Ne oldu?"

"Bir şey hatırladım."

İlk kez gerçekten bir anı geri dönmüştü.

---

Tam o sırada apartmanın kapısı açıldı.

Yaşlı bir kadın dışarı çıktı.

Üç genci görünce duraksadı.

Gözleri Elif'in üzerinde kaldı.

Sonra şaşkınlıkla fısıldadı:

"Sen..."

Elif dikkatle baktı.

Kadın onu tanıyor gibiydi.

"Ben sizi tanıyor muyum?"

Kadının gözleri doldu.

"Yıllar önceki o geceden sonra seni bir daha görememiştim."

Elif'in kalbi hızlandı.

"O gece?"

Kadın yavaşça başını salladı.

"Yangın gecesi."

---

Ege ve Zeynep sessizce bekledi.

Kadın derin bir nefes aldı.

"Yangın başladığında herkes panik içindeydi."

Elif'in elleri titriyordu.

"Sonra ne oldu?"

Kadın cevap vermeden önce uzun süre sustu.

Sanki anlatmak istemiyordu.

Ama sonunda konuştu.

"O gece sen içeride mahsur kalmıştın."

Elif'in gözleri büyüdü.

"Ne?"

Kadın başını salladı.

"Herkes dışarı çıkmıştı..."

Sonra gözlerini Ege'ye çevirdi.

Ve söylediği cümle üçünü de şoke etti:

"Seni kurtaran kişi Ege'ydi."

---

Bir anda her şey sessizleşti.

Elif donup kalmıştı.

Ege de en az onun kadar şaşkındı.

Çünkü bunu o da hatırlamıyordu.

Ama bir şey kesindi.

Yangın gecesi ikisinin hayatını değiştirmişti.

Ve unutulan anılar yavaş yavaş geri dönmeye başlıyordu...