Bölüm 4 : aynı takım

Hafta sonuna iki gün kalmıştı.

Elif artık okula biraz alışmıştı. Zeynep sayesinde teneffüsler daha eğlenceli geçiyor, derslerde kendini daha rahat hissediyordu.

Tek sorun vardı.

Ege.

Nedense her fırsatta onu sinirlendirecek bir şey buluyordu.

O sabah tarih öğretmeni sınıfa elinde birkaç dosyayla girdi.

"Arkadaşlar, bu dönem notunuza etki edecek bir proje hazırlayacaksınız."

Sınıfta homurdanmalar yükseldi.

Öğretmen gülümseyerek devam etti:

"Projeleri ikişerli gruplar halinde yapacaksınız."

Bu kez homurdanmalar daha da arttı.

Elif içinden, Umarım Zeynep'le aynı gruba düşerim, diye geçirdi.

Öğretmen elindeki listeye baktı.

Grupları tek tek okumaya başladı.

Sınıfta herkes heyecanla isimleri bekliyordu.

Sonunda öğretmen gözlüğünü düzeltti.

"Elif Yılmaz ve Ege Demir."

Sınıf bir anda sessizleşti.

Elif duyduğuna inanamadı.

Yavaşça başını kaldırdı.

Tam karşı sırada oturan Ege de ona bakıyordu.

Kerem kahkahasını zor tuttu.

"Geçmiş olsun dostum."

Bazı öğrenciler gülmeye başladı.

Elif'in canı sıkılmıştı.

Bu okulda birlikte çalışmak isteyeceği son kişi Ege'ydi.

Ders bitince öğretmen onları yanına çağırdı.

"Konunuz 'Osmanlı'da Eğitim Hayatı'. Bir hafta sonra sunum yapacaksınız."

Elif başını salladı.

Ege ise umursamaz görünüyordu.

Koridora çıktıklarında ikisi de birkaç saniye sessiz kaldı.

Sonunda Ege konuştu.

"Bak, bu projeyi ben seçmedim."

"Ben de seçmedim."

"En azından aynı fikirdeyiz."

Elif gözlerini devirdi.

Tam uzaklaşacakken Ege tekrar seslendi.

"Bugün kütüphanede buluşalım."

Elif şaşkınlıkla döndü.

"Sen mi çalışacaksın?"

Ege hafifçe gülümsedi.

"İnanması zor biliyorum."

İlk kez onun yüzünde alaycı olmayan bir ifade görmüştü.

Bu durum Elif'in kafasını karıştırdı.

Belki de Ege göründüğü kadar kötü biri değildi.

Ya da sadece projeden geçmek istiyordu.

Bunu öğrenmek için önünde uzun bir hafta vardı.

Ve Elif'in henüz bilmediği bir şey vardı...

Bu proje sadece notlarını değil, hayatını da değiştirecekti.