Bölüm 10 : yüzleşme

Elif o akşam eve döndüğünde aklındaki sorular daha da çoğalmıştı.

Fotoğraf.

Silinmiş isim.

İrem'in garip sözleri.

Ve ailesinin her şeyi geçiştirmesi...

Artık cevap almak istiyordu.

Hem de hemen.

---

Akşam yemeğinde masada sessizlik vardı.

Babası telefona bakıyor, annesi ise tabakları topluyordu.

Elif sonunda dayanamayıp fotoğrafı masanın üzerine bıraktı.

"Bu çocuk kim?"

Annesinin eli havada kaldı.

Babası ise başını kaldırdı.

Odanın içindeki hava bir anda değişmişti.

"Elif..." dedi annesi.

"Hayır. Bu kez kaçamak cevap istemiyorum."

Annesi ve babası kısa bir süre birbirlerine baktılar.

Sanki ne söylemeleri gerektiğine karar vermeye çalışıyorlardı.

"Geçmişte yaşanmış bazı şeyler var." dedi babası.

"Nasıl şeyler?"

"Şu an anlatamayız."

Elif'in sabrı tükenmişti.

"Neden herkes aynı şeyi söylüyor?"

Kimse cevap vermedi.

Elif sandalyeyi geri itip odasına çıktı.

Kapıyı kapattığında gözleri dolmuştu.

Kendini ilk kez bu kadar yalnız hissediyordu.

---

Ertesi gün okulda da morali bozuktu.

Ders boyunca neredeyse hiç konuşmadı.

Zeynep bile onu neşelendiremiyordu.

Öğle arasında koridorda yürürken birkaç öğrenci onun hakkında konuşmaya başladı.

"Yeni kız yine sorun çıkarmış."

"Belki de bu yüzden taşınmışlardır."

Elif duymazdan gelmeye çalıştı.

Ama sözler canını yakıyordu.

Tam o sırada Ege koridorun diğer ucundan geldi.

Öğrencilerin söylediklerini duymuştu.

"Sorununuz ne sizin?"

Çocuklar şaşkınlıkla ona baktı.

"Biz sadece konuşuyorduk."

"O zaman gidip başka yerde konuşun."

Ege'nin sesi sertti.

Öğrenciler fazla uzatmadan uzaklaştılar.

Elif şaşkınlık içinde ona baktı.

"Teşekkür ederim."

Ege omuz silkti.

"Boş ver."

Ama Elif fark etmişti.

Bu kez Ege gerçekten onu savunmuştu.

---

Ders çıkışında birlikte okuldan çıktılar.

İlk kez aralarında rahat bir sessizlik vardı.

Bir süre sonra Ege konuştu.

"Bazen insanlar bilmedikleri şeyler hakkında konuşmayı sever."

Elif başını eğdi.

"Belki de haklılardır."

"Hayır."

Elif ona baktı.

Ege'nin yüzündeki ifade ciddiydi.

"Hakkında hiçbir şey bilmedikleri birini yargılayamazlar."

Bu sözler Elif'in beklediğinden daha fazla etkiledi.

Belki de Ege düşündüğü kadar kötü biri değildi.

Belki de onu hiç tanımamıştı.

---

Aynı anda okulun arka bahçesinde İrem yalnız başına duruyordu.

Elindeki eski bir kâğıda bakıyordu.

Kâğıdın üzerinde yıllar önce çekilmiş başka bir fotoğraf vardı.

Fotoğrafta küçük Elif ve yanında aynı çocuk bulunuyordu.

İrem gözlerini kapattı.

"Yakında her şeyi öğreneceksin, Elif."

Sonra kâğıdı çantasına koydu.

Çünkü sır artık saklanamayacak kadar büyümüştü.

Ve gerçek ortaya çıktığında hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı...