ANLAŞILMAYAN SÖZLER

Alper yatağın kenarında oturmuştu. Göğsündeki sızı dinmiş sayılmazdı ama artık vücudunun ona tamamen ihanet etmeyeceğini hissediyordu. Elena birkaç adım ötede, kollarını göğsünde kavuşturmuş, onu izliyordu. Bakışı sertti. Konuşmadan bile “yerinde dur” diyebilen bir bakıştı bu.

Tam o anda çadırın brandası sertçe aralandı.

İçeri neredeyse koşar adım biri girdi.

“Komutanım!”

Uzman Çavuş Serkan Demir’di bu. Üzerindeki yeleği tam kapatmamıştı, kaskı hâlâ başındaydı. Nefes nefeseydi. İçeri girer girmez Elena’yla burun buruna geldi.

Elena bir şey söylemedi.

Sadece baktı.

Sert. Donuk. Tartışmaya kapalı.

Serkan istemsizce durdu. Bir anlık tereddüt yaşadı ama sonra bakışlarını Alper’e çevirdi. “Komutanım, iyi misiniz?” dedi. Sesi samimiydi ama gözleri Elena’ya kayıp duruyordu.

“İyiyim,” dedi Alper. “Abartılacak bir şey yok.”

Elena anında başını çevirdi. Serkan’a baktı. O bakış, açık bir uyarıydı.

“Burada,” dedi Elena yavaşça, “abartılacak şeylere ben karar veririm.”

Serkan yutkundu. “Tabii… doktor hanım.”

Tam o anda çadırın önü yine hareketlendi. Bu kez adımlar ağır ve kendinden emindi.

İçeri Tuğgeneral Kemal Aras girdi.

Üzerindeki üniforma kusursuzdu. Omuzlarındaki rütbeler çadırın havasını anında değiştirdi. Serkan ve Alper refleksle toparlandı. Alper ayağa kalkmaya yeltendi.

Elena bir adım öne çıktı.

Hiç tereddüt etmeden.

Ve komutana sertçe baktı.

Bu, çadırdaki herkesi şaşırttı.

Kemal Aras kaşlarını hafifçe kaldırdı ama sesini yükseltmedi. “Demek doktor sizsiniz.”

“Elena Petrova,” dedi net bir şekilde. “Evet.”

Komutan Alper’e baktı. “Yüzbaşı Karahan’ın durumu nedir?”

Elena hiç Alper’e bakmadan konuştu. “Kurşun hayati organlara zarar vermedi. Ama akciğere çok yakındı. Ayağa kalkması, hareket etmesi, hatta uzun süre konuşması bile riskli.”

Alper iç çekti. “Komutanım—”

Kemal Aras elini kaldırdı. “Devam edin doktor.”

“Elinde silah olmasa bile,” diye sürdürdü Elena, “bu adam hâlâ savaşta olduğunu sanıyor. Ama bedeni henüz izin vermiyor.”

Alper homurdandı. “Biraz abartıyor.”

Elena başını ona çevirdi. Gözleri sertleşti. Sonra bir anda Makedonca konuştu:

“Ti si navistina nepopravljiv.”
(Sen gerçekten iflah olmazsın.)

Alper anlamadı ama ses tonunu anladı. Dudaklarını bastırdı. “Bak yine başladı,” dedi komutana dönerek.

Komutan hafifçe gülümsedi ama bir şey demedi.

Tam o sırada çadıra bir asker daha girdi. Bu kez daha temkinliydi.

“İzin verirseniz komutanım,” dedi. “Ben… çeviri yapabilirim.”

Bu asker Onbaşı Adem İlyas’tı. Esmerdi, yüz hatları Balkanları andırıyordu. Elena ona baktı.

“Ti go razbiraš makedonski?” diye sordu şaşkınlıkla.
(Makedonca biliyor musun?)

Adem başını salladı. “Ailem Makedonya göçmeni komutanım… büyürken evde çok duyduk.”

Elena’nın yüzündeki sertlik bir anlığına çözüldü. Dudakları hafifçe yukarı kıvrıldı. “Dobro,” dedi. “Güzel.”

Alper bunu gördü.

Ve hiç hoşuna gitmedi.

“Bak sen,” dedi sertçe. “Demek anlaşılıyormuş söylediklerin.”

Elena ona döndü. Gülümseme kayboldu. “Kıskandın mı?” diye sordu net bir sesle.

Alper kaşlarını çattı. “Hayır.”

Adem boğazını temizledi. “Şey… doktor hanım az önce ‘iflah olmaz’ dedi komutanım.”

Serkan başını eğdi, gülmemek için dudağını ısırdı.

Elena askerlerin yüz ifadelerini fark etti. Gözleriyle hepsini tek tek süzdü. “Bu komik değil,” dedi sertçe.

Ama çok geçti.

Çadırdaki askerlerin omuzları hafifçe titriyordu. Kimse yüksek sesle gülmüyordu ama bastırılmış kahkahalar havada asılı kalmıştı.

Alper Elena’ya baktı. “Bak,” dedi. “Seni anladıklarında daha tehlikelisin.”

Elena ona bir adım yaklaştı. “Sen,” dedi alçak ama keskin bir sesle, “iyileşene kadar benim sorumluluğumsun.”

Alper gülümsedi. “Bu bir tehdit mi?”

“Elbette,” dedi Elena.

Komutan boğazını temizledi. “Doktor,” dedi sakin bir tonla. “Yüzbaşı size emanet. Biz dışarıdayız.”

Elena başını salladı. “Merak etmeyin.”

Komutan ve askerler çıkarken Adem son bir kez Elena’ya baktı. Elena ona kısa bir gülümseme daha attı.

Alper bunu gördü.

Ve gülümsemesi tamamen silindi.

“Gülümsemeyi herkese yapmıyorsun demek,” dedi.

Elena ona sertçe baktı. “Dinlen,” dedi. “Kıskançlık da iyileşmeni geciktirir.”

Serkan dışarıdan boğuk bir kahkaha kaçırdı.

Çadırın içinde sessizlik yeniden çöktü. Ama bu kez sis yoktu.
Sadece gerginlik… ve anlaşılmaya başlayan kelimeler vardı.