4. bölüm · KudZir ❤️
Sahil
Mavi ve Sessizlik
Şehrin gürültüsü, entrikalar ve bitmek bilmeyen o ağır sorumluluklar kilometrelerce geride kalmıştı. Sahilin ince kumu, batan güneşin turuncusuyla kızıla boyanırken, Kudret ve Vezir yan yana yürüyordu.
Vezir, her zamanki ciddi ve mesafeli duruşundan sıyrılmıştı. Ceketini çıkarmış, gömleğinin kollarını hafifçe katlamıştı. Kudret ise rüzgarda uçuşan saçlarını kulağının arkasına atarken, bakışlarını ufuk çizgisine dikmişti.
Aralarındaki o gerginlik, yerini huzurlu bir kabullenişe bırakmıştı.
Vezir, duraksamadan elini uzattı. Kudret’in parmakları, sanki bu anı yıllardır bekliyormuş gibi tereddütsüz Vezir’in avucuna yerleşti. Parmakları birbirine kenetlendiğinde, her ikisi de derin bir nefes aldı. Bu, sadece bir el tutuşma değil; "biz buradayız ve birlikteyiz" demenin en sessiz yoluydu.
"Bazen her şeyin bir rüya olduğunu düşünüyorum," diye fısıldadı Kudret, bakışlarını Vezir’e çevirerek. "O kadar kavganın, o kadar gürültünün sonunda buraya, bu sessizliğe varacağımızı hiç tahmin etmezdim."
Vezir, Kudret’in elini hafifçe sıkarak ona yaklaştı. "Hayat bazen en sert yollardan en sakin limanlara çıkarıyor insanı, Kudret. O gün seni ilk gördüğümde bu limanı bulacağımı biliyordum ama yolun bu kadar uzun olacağını düşünmemiştim."
Kudret gülümsedi, başını hafifçe Vezir’in omzuna yasladı. Dalgalar ayak uçlarına kadar gelip çekilirken, el ele yürümeye devam ettiler. Artık konuşmalarına gerek yoktu; birbirlerine kenetlenen elleri, söylenebilecek tüm itiraflardan daha fazlasını anlatıyordu.