BİLMİYORDUM

Derin bir nefes alıp balkon kapısının kolunu tuttum.
Kapıyı açmamla olduğum yerde çivilenmem bir oldu.
-MALFOY?!”
Draco hemen parmağını dudaklarına götürdü.
-Yelena, lütfen sessiz ol.”
-SESSİZ Mİ?! SESSİZ Mİ?! ŞU AN NEREDE OLDUĞUNUN FARKINDA MISIN SEN, HE?!”
Draco gözlerini kapatıp kısa bir nefes verdi.
-Evet, farkındayım. Ve sana açıklayacağım. Lütfen sus şimdi.”
-HAH! AÇIKLAMAYMIŞ! CİDDİ MİSİN SEN MA—”
Draco bir anda elini ağzıma kapattı.
O kadar yüksek sesle bağırıyordum ki koridordan biri geçse bile ne olduğunu yanlış anlayabilirdi. Draco da bunu fark etmiş olacak ki konuşmamı engellemek için elini ağzımın üzerinde tuttu.
-Tamam. Şimdi sessiz ol ve beni dinle.”
Kaşlarımı çatıp ona baktım.
-Şimdi elimi çekeceğim. Eğer tekrar bağırmaya devam edersen ağzın kapalı bir şekilde beni dinlersin. Anlaştık mı, Küçük Kuğu?”
Gözlerimi devirerek ellerimi kaldırdım.
Draco elini yavaşça çekti.
Ona ters ama aynı zamanda mecburen onaylayan bir bakış attım.
Tam konuşacakken aklıma başka bir şey geldi.
-B-bekle.”
Draco kaşını kaldırdı.
-Ne?”
Sesim bu kez daha temkinliydi.
-S-sen... ne zamandır oradasın?”
Draco’nun yüzünde yavaş yavaş o tanıdık sırıtış belirdi.
-Heee...”
-Ne zamandır oradasın dedim!”
-Eee...”
Omuz silkti.
-Odaya girdiğin ilk andan beri.”
Bir an hiçbir şey söyleyemedim.
Sonra ellerimi saçlarıma götürdüm.
-Kahretsin... Kahretsin... Kahretsin!”
Draco bana bakarak iç çekti.
-Üff, ne bu drama ya? Bilmeyen bir ben, bir de Tom vardır herhalde. O da şimdi öğrenir.”
Bana baktı.
Dudaklarının kenarı yukarı kıvrıldı.
O pis sırıtışını görünce içimdeki bütün öfke yeniden kabardı.
-BİLMİYORDU KİMSE, APTAL!”
Sesim çatladı.
-BİLMİYORDU!”
Draco’nun sırıtışı bir anlığına yerinde kaldı.
-Ne, ne Fred, ne George, ne de diğer herkes!”
Gözlerim dolmaya başlamıştı.
-Kimse bilmiyordu!”
Sesim titredi.
-Ve şansa bak ki... ilk öğrenen sensin!”
Cümlemin sonuna geldiğimde artık sesimi kontrol edemiyordum.
Gözyaşlarım yanağımdan süzülmeye başladı.
Başımı çevirmeye çalıştım ama artık çok geçti.
Evet.
O benim amcamdı.
Severus Snape.
Ve bunun duyulmasını istemiyordum.
Çünkü insanlar bunu öğrendiği anda artık bana yalnızca Yelena Swan olarak bakmayacaktı.
Ben...
Severus Snape’in yeğeni olacaktım.
Ve ben bunu istemiyordum.
Draco'nun yüzündeki sırıtış yavaşça kayboldu.
Bir süre hiçbir şey söylemeden bana baktı.
Sonra gözlerini kaçırdı.
-Tamam...”
Sesi bu kez daha düşüktü.
-Tamam. Bağırmana gerek yok.”
Sesindeki alay gitmişti.
Ama hâlâ Draco'ydu.
O kendinden emin tavrı tamamen kaybolmamıştı.
-Ben bunun bu kadar büyük bir şey olduğunu nereden bileyim?”
Başımı kaldırıp ona baktım.
-Çünkü senin için herkesin bilmesi gereken bir şey olabilir!”
Sesim yeniden titredi.
-Ama benim için değil!”
Draco'nun kaşları çatıldı.
-Snape amcan diye mi?”
Gözlerimi kapattım.
-Hayır.”
Kısa bir sessizlik oldu.
-Çünkü insanlar artık bana Yelena Swan olarak bakmayacak.”
Draco cevap vermedi.
-Artık sadece...”
Boğazım düğümlendi.
-Snape'in yeğeni olacağım.”
Draco'nun bakışları üzerimde kaldı.
Bu kez söyleyecek bir şey bulamadı.
Odaya ağır bir sessizlik çöktü.
Az önceki tartışmanın sesi bile sanki odanın içinde asılı kalmıştı.
Draco sonunda bakışlarını başka yöne çevirip yatağın kenarındaki sandalyeye oturdu.
-Ben bunu...”
Durdu.
Cümlesini tamamlamakta zorlanıyor gibiydi.
-Bunun seni bu kadar rahatsız edeceğini bilmiyordum.”
Burnumu çekip ona baktım.
-Bilmek zorunda değildin.”
Bir an sustum.
-Öğrenmemiş olman gerekiyordu.”
Draco'nun çenesi hafifçe gerildi.
Birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi.
Sonra kısa bir cevap verdi.
-Tamam.”
Sesi hâlâ Draco'ydu.
Ne fazla yumuşaktı ne de alaycı.
-Anladım.”
Bir süre daha sessizlik oldu.
Sonra Draco bana baktı.
-Ve Tom'a söylemeyeceğim.”
Ona inanmadığımı belli eden bir bakış attım.
Draco bunu hemen fark etti.
Gözlerini devirdi.
-Şimdilik rahatla, Küçük Kuğu. Her şeyi gidip anlatacak kadar aptal değilim.”
Kaşımı kaldırdım.
-Zaten en büyük aptallığı yapıp öğrendin.”
Draco'nun kaşı havaya kalktı.
-Ve yine de benimle konuşuyorsun.”
-Çünkü hâlâ odamdasın.”
Draco'nun dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.
-işte şimdi normale döndük.”
Ama bu kez yüzündeki sırıtış eskisi kadar eğlenceli değildi.
Sanki ikimiz de bunun artık eskisi kadar basit olmadığını biliyorduk.
Ve ben ilk kez, Draco Malfoy'un bir sırrı öğrenmesinden değil...
o sırrın artık onun elinde olmasından korkuyordum.