ARTIK 2 KİŞİ BİLİYOR

Balkon kapısının kapanmasının ardından birkaç saniye boyunca olduğum yerde kaldım.
Draco gitmişti.
Nihayet.
Ama nedense içimdeki huzursuzluk gitmemişti.
Yatağın kenarına oturup ellerimi dizlerimin üzerine koydum.
“Bu çocuk gerçekten başıma bela olacak...”
Başımı geriye yasladım.
Draco'nun biraz önce söyledikleri aklımda dönüp duruyordu.
Kimseye söylemeyeceğim.
Buna inanmak istiyordum.
Ama güvenmek...
O kadar kolay değildi.
Üstelik mesele sadece Draco değildi.
Astoria zaten biliyordu.
Tom bilmiyordu.
Fred, George, Hermione, Harry, Ron...
Hiçbiri bilmiyordu.
Ve ben tam da bundan korkuyordum.
Bir sırrı bir kişinin bilmesiyle herkesin bilmesi arasındaki mesafe bazen düşündüğünden çok daha kısa oluyordu.
Tam bu düşüncelerle boğuşurken kapımın önünden bir ses geldi.
“Yelena?”
Başımı kaldırdım.
Astoria.
Hemen ayağa kalktım.
“Gel.”
Kapı açıldı ve Astoria içeri girdi.
Elinde birkaç kitap vardı. Kapıyı arkasından kapattıktan sonra bana baktı.
Sonra kaşlarını çattı.
“Sen neden böyle görünüyorsun?”
“Nasıl görünüyorum?”
“Bir şey olmuş gibi.”
“Bir şey olmadı.”
Astoria birkaç saniye yüzüme baktı.
“Yelena.”
“Ne?”
“Beni kandırmaya çalışma.”
İç çektim.
“Tamam.”
Astoria kitaplarını masanın üzerine bıraktı.
“Ne oldu?”
Bir an sustum.
Sonra balkon kapısına baktım.
Astoria bunu fark etti.
“Balkonda ne var?”
“Hiçbir şey.”
“Yelena.”
“Draco vardı.”
Astoria'nın yüzündeki ifade anında değişti.
“Ne?”
“Draco.”
“Burada mıydı?”
“Az önce gitti.”
Astoria birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.
Sonra yavaşça sordu:
“Ne işi vardı senin odanda?”
“Odama gizlice girmiş.”
Astoria gözlerini kapattı.
“Tabii ki.”
“Sonra ben gelince balkona saklanmış.”
“Tabii ki.”
“Sonra...”
Sustum.
Astoria'nın bakışları yüzümde gezindi.
“Sonra ne oldu?”
Gözlerimi yere indirdim.
“Her şeyi duydu.”
Astoria'nın yüzündeki ifade bir anda ciddileşti.
“Her şeyi derken...”
Başımı kaldırıp ona baktım.
“Snape'i.”
Astoria birkaç saniye sessiz kaldı.
“Yelena...”
“Biliyorum.”
“Ne yaptın?”
“Ne yapabilirdim ki?”
Yatağın kenarına oturdum.
“Önce bağırdım. Sonra o susturmaya çalıştı. Sonra ne zamandır orada olduğunu sordum.”
Astoria hemen yanıma oturdu.
“Ne zamandır oradaymış?”
“Ben odaya girdiğim ilk andan beri.”
Astoria'nın ağzı hafifçe açıldı.
“Her şeyi mi duydu?”
“Her şeyi.”
“Ve?”
“Başta dalga geçti.”
Astoria kaşlarını çattı.
“Malfoy.”
“Sonra...”
Bir an durdum.
“Ben ağlamaya başlayınca sustu.”
Astoria bana dikkatlice baktı.
“Ne söyledi?”
“Bunun benim için bu kadar büyük bir şey olduğunu bilmediğini söyledi.”
“Sonra?”
“Tom'a söylemeyeceğini söyledi.”
Astoria'nın yüzündeki ifade biraz yumuşadı.
“Sen inandın mı?”
“Hayır.”
“Ben de inanmazdım.”
İkimiz de birkaç saniye sessiz kaldık.
Sonra Astoria hafifçe iç çekti.
“Ama Yelena...”
“Ne?”
“Sen neden bu kadar korkuyorsun?”
Kaşlarımı çattım.
“Çünkü biliyorsun.”
Astoria başını salladı.
“Evet. Biliyorum.”
“Ve zaten sırf sen biliyorsun diye yeterince korkuyorum.”
Astoria bana döndü.
“Benden korkmana gerek yok.”
“Biliyorum.”
“Hayır, gerçekten.”
Elini dizimin üzerine koydu.
“Ben bunu yıllardır biliyorum ve kimseye söylemedim.”
Başımı eğdim.
“Biliyorum.”
“Peki Draco neden farklı?”
Cevap vermeden önce birkaç saniye düşündüm.
“Çünkü...”
Derin bir nefes aldım.
“Çünkü sen biliyorsun diye herkesin öğrenmesinden korkmadım.”
Astoria sustu.
“Sen biliyorsun ama bunu bana karşı kullanmayacağını biliyorum.”
“Çünkü arkadaşınım.”
“Evet.”
Gözlerimi ovuşturdum.
“Ama Draco... Draco bunu öğrendiğinde bir anda her şey değişti.”
Astoria beni dinliyordu.
“Bir kişinin daha bilmesi bana çok fazla geliyor. Çünkü bir kişi biliyorsa...”
Sesim yavaşladı.
“Ya başka birine söylerse?”
Astoria cevap vermedi.
“Sonra o kişi başka birine söyler.”
Parmaklarımı birbirine geçirdim.
“Sonra bir bakarım, bütün Slytherin biliyor.”
“Sonra Gryffindor.”
“Sonra Ravenclaw.”
“Sonra Hufflepuff.”
Başımı salladım.
“Sonra herkes.”
Astoria birkaç saniye sustu.
“Ve sen artık Yelena Swan olmayacağını düşünüyorsun.”
Başımı kaldırdım.
“Evet.”
Astoria'nın yüzündeki ifade yumuşadı.
“Bana göre yine Yelena Swan olacaksın.”
“Senin için.”
“Evet. Benim için.”
Bir an durdu.
“Ama senin korktuğun şey başkalarının sana nasıl bakacağı.”
“Evet.”
“Snape'in yeğeni olduğun için seni farklı göreceklerinden.”
Başımı salladım.
“Ben onunla anılmak istemiyorum.”
Astoria bunu duyunca biraz daha yaklaştı.
“Bunu anlıyorum.”
“Gerçekten mi?”
“Gerçekten.”
Sonra hafifçe gülümsedi.
“Çünkü sen yıllardır insanların seni başkaları üzerinden tanımlamasından nefret ediyorsun.”
Bir an düşündüm.
“Doğru.”
Astoria omuz silkti.
“Sen Yelena'sın. Slytherin'desin. Benim en yakın arkadaşımsın. Gryffindor masasındaki şu iki yürüyen felaketin peşinden koşan kişisin.”
Gülümsedim.
“Fred ve George'u mu diyorsun?”
“Başka kim olabilir?”
İkimiz de kısa bir kahkaha attık.
Sonra Astoria tekrar ciddileşti.
“Draco konusunda ise...”
Başımı kaldırdım.
“Ne?”
“Bence ona güvenmek zorunda değilsin.”
“Bunu duymak güzel.”
“Ama sürekli korkmak zorunda da değilsin.”
“Kolay söylüyorsun.”
“Evet.”
Astoria başını salladı.
“Çünkü şu an sırrını öğrenen ikinci kişi benim. Ve hâlâ burada oturuyorum.”
Ona baktım.
Astoria hafifçe gülümsedi.
“Bazen insanların ne yapacağını kontrol edemeyiz, Yelena.”
“Biliyorum.”
“Ama kimin yanında duracağını seçebiliriz.”
Bir süre hiçbir şey söylemedim.
Sonra yatağın üzerine uzandım.
“Bugün çok fazla şey oldu.”
Astoria da ayağa kalkıp kitaplarını aldı.
“Bence bugünlük yeterince Malfoy gördün.”
“Kesinlikle.”
“Yarın da göreceksin.”
“Maalesef.”
Astoria kapıya yöneldi.
Tam çıkacakken arkasını döndü.
“Bu arada...”
“Ne?”
“Draco gerçekten balkondan mı girdi?”
“Evet.”
Astoria birkaç saniye bana baktı.
“Malfoy'un normal bir kapı kullanmayı öğrenmesi gerekiyor.”
İstemeden güldüm.
“Kesinlikle.”
Astoria kapıyı açtı.
“İyi geceler"
“İyi geceler.”
Kapı kapandı.
Odam yeniden sessiz kaldı.