KÜÇÜK HAİN kitap kapağı

9. bölüm / 11

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 11Okumak istediğin bölümü seç.

Yine okulda çalıştığı bir gün okul öğrencisi olan bir çocuğun okula gözü morarmış bir şekilde geldiğini gördü. Bu çocuğu tanıyordu çünkü evinin bulunduğu sokakta oturuyordu, adı Cem’di. Bu durumla ilk defa karşılaşmıyordu çünkü o çocuk daha önce de birkaç kez gözü morarmış bir şekilde okula gelmişti. Öğretmenleri bunun nedenini her sorduğunda ise cevabı hep aynıydı; ‘’Mahalledeki diğer çocuklarla maç yaparken kavga ettik.’’ Annesi de her veli toplantısında bu cevabı doğruladığı için öğretmenler bu olayın üstüne gitmiyordu. Öğretmenler için çocuklar arasında bu durum gayet olağan ve sıradandı. Ahmet’in içinde ise hep bir şüphe vardı. Bunun doğru olduğuna inanmıyordu. Ara sıra Cem’in evinin olduğu taraftan gelen bağırışmaların çocuk sesleri olmadığını biliyordu. Durumun ciddi olduğunu düşünen Ahmet bu olayla bizzat ilgilenecekti. Kimseden yardım alamazdı çünkü kimsenin onu ciddiye alıp da yardım edeceğini düşünmüyordu. Haklıydı da. İnsanlara güvenmemesi gerektiğini daha çocuk yaşta öğrenmişti.
Bir gün okuldan eve dönerken mahalledeki kadınların camda yaptığı dedikoduya şahit oldu. Cem’in evinden gelen sesler hakkında konuşuyorlardı. Onlara göre Cem’in annesi her gün milletin evine gidip ahlaksızlık yapıyor ve Cem’in babası da o yüzden annesini dövüyordu, sokaklara düşüp sersefil olmasın diye de boşamıyordu. Bu dedikodu Ahmet’e tanıdık gelmişti. Bunların doğru olmadığını biliyordu. Yoksa Cem neden okula hep yıpranmış üniformayla gelsin ki? Cem’in annesi de tıpkı Ahmet’in annesi gibiydi. Sabahları temizliğe gidiyordu. O yüzden günden güne elleri harap oluyordu. Cem’in babası da bu emeği tıpkı Ahmet’in babası gibi sömürüyordu. Bir gün merakına yenik düşüp Cem’i takip etmeye başladı. Cem’in eve girdiğini gördükten sonra sokağın diğer ucundaki kendi evine girip camı açarak Cem’in annesinin gelmesini bekledi. Bir süre sonra Cem’in annesi de temizlikten geldi ve eve girdi. Artık bir tek kişi kalmıştı. Cem’in gece yarısı kumar oynamaktan gelen babası. Ama o sokaktaki insanların görmemesi için tenha bir yoldan eve geliyordu. Ahmet bunu biliyordu çünkü birkaç kez denk gelmişti. Saat gece yarısına yaklaşınca o tenha yolu gören bir yere oturup beklemeye başladı. Çok geçmeden beklediği oldu. Cem’in babası da eve girmişti. Ahmet hızlıca kendi evinden çıkıp sokağın diğer ucunda olan Cem’in evinin yakınında oturmaya başladı. Bir süre bekledikten sonra tartışma seslerini duydu. Cem’in babasının sesi annesinin sesini bastırıyordu. Bu sesler Ahmet’e geçmişini hatırlatıyordu. Bir süre sonra Ahmet oradan ayrılıp kendi evine döndü.
Artık Cem’i izlemeye almıştı Ahmet. Fark ettirmeden Cem’in çantasını, defterlerini eşyalarını kurcalıyordu. Defteri bomboştu. Yazı hiç yok, sadece resimler çizilmişti. Tüm eşyaları kir içindeydi. Bir süre sonra da öğretmenlerin ve diğer çocukların Cem’e karşı olan davranışlarını incelemeye başladı. Kendi çocukluğunda yaşadıklarıyla birebir aynı manzara vardı. Bunca zaman nasıl bunun farkına varamadığını düşünüp kendine kızdı. Çocuklarla kurduğu eğlenceli dünya onun gözüne perde çekmişti sanki. Birden diğer tüm çocuklardan ilgisin soyutlayıp tüm ilgisini Cem’ e verdi. Her ne kadar çabalasa da Cem bu çabalarının hiçbirine cevap vermiyordu. Akranlarıyla oyun oynayıp eğlenecek yaşta hayata küsmüştü. Gününün çoğunu okulda uyumakla ve deftere bir şeyler karalamakla geçiriyordu. Ahmet her konuşmaya çalıştığında ise yanından uzaklaşıyor ya da duymamazlıktan geliyordu. Öğretmenleri Cem’i birkaç kez yoklasa da onun varlığıyla yokluğunun bir oluşu aynı olduğu için öğretmenler de vurdumduymazca davranıyordu. Cem, okuldaki diğer akranlarının gözünde de sümsüğün tekiydi. Birkaç kez onlarla beraber olmaya çalışsa da bir türlü kendini kabullendiremiyor o yüzden de kendini hiçbir yere ait hissetmiyordu. Üstüne üstlük akranlarından gördüğü şiddet de cabasıydı. Hiç kimse onunla arkadaşlık kurmak istemiyordu. Çünkü o herkesin gözünde zavallının tekiydi. Cem, Ahmet’in başlarda kendisine zarar vereceğini düşündüğü için uzak kalsa da sonradan kendisiyle arkadaş olmak isteyen tek kişinin Ahmet olduğunu fark edince duvarlarını kırıp Ahmet’in uzattığı bir nevi yardım elini tutmayı kabul etti. Cem’in artık okulda tek konuştuğu kişiydi Ahmet. İşlerin aksamadığı sürece de Ahmet’in bu kişisel yakınlığını kimse umursamıyordu.
Başlarda Cem, Ahmet’i sadece bir oyun arkadaşından ibaret gördüğü için özel konular hakkında konuşmuyordu. Ahmet zamanla Cem’in güvenini kazanarak ağzındaki kilidi açmaya çalıştı. Bu girişimin başarıyla sonuçlanması fazla uzun sürmedi. Cem başlarda korkup çekinse de Ahmet’e artık evde yaşanan olaylardan da bahsetmeye başlamıştı. Cem anlattıkça da Ahmet’in öngörüleri de doğrulanıyordu. Ahmet şüpheleri teyit edildikten sonra Cem’i bu beladan kurtarmak için bir şeyler yapması gerektiğini düşündü. Cem bu küçük yaşında Ahmet’in yaşadıklarını yaşamamalıydı. Ahmet öyle bir plan yapmalıydı ki hem Cem’i kurtarmalı hem de işlemeyi planladığı bu cinayet sonunda tekrar kabus dolu eski günlerini tekrar yaşamamalıydı. Hafta sonunu tamamiyle bu planı kurmaya ayırdı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

7okunma 2beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…