6.Bölüm|Acımasız Vedalar

Keyifli okumalar oy ve yorumlarını bekliyorummmm🥀

Bölüm şarkısı:Tuğkan|Ele layık

≻───── ⋆🥀⋆ ─────≺

Meleği küçücük çocuğu vurmuşlardı hem de göz kırpmadan. Edizin çığlığı yankılanıyordu hep kulaklarımda onun sesi hep sabitti ama bu sefer öyle çaresiz bağırmıştı ki.

“Meleğim benim bir şey olmayacak söz iyileşeceksin.” Yalvarıyordu küçücük bir çocuğa yalvarıyordu. Hemen ambulansı aradım.

“Ambulans ambulansı çağırdım gelecek iyileşecek.” Sonrası çok hızlı gelişti ambulans geldi meleği aldılar Ediz bindi yanına bir an beni unuttu sandım. Ama öyle olmadı ellerimi sımsıkı tutup bindirdi ambulansa sımsıkı sarıldım ona titriyordu kocaman adam tir tir titriyordu.

“Ediz sakinleş lütfen sıyırmış bak sıyırmış dediler çocuklar bizden güçlü bunu sende biliyorsun.” Gözlerindeki öfke beni bile korkutuyordu. Her yeri ateşe verecek gibiydi. Kimdi tam olarak onu bile bilmiyordum. Bir sürü yarası vardı o da düşüp bayılacaktı. Şimdi ise kendini unutmuş bir çocuğa umut olmaya çalışıyordu. Ambulanstaki şırınga gözüme ilişti ne olduğunu biliyordum. Ve şuan bana lazım olan şey buydu. Ediz zaten kendinde değildi ama yaraları kanıyordu ambulanstaki kadınla bir bakışma yaşadık o da anlamıştı yapmak istediğimi. Yaptım da şırıngayı alır almaz daha Ediz durdurmadan boynuna sapladım bu bir sakinleştiriciydi ve kısa bir süreden sonra bayılacaktı.

“Sen seni geberteceğim küçük.” Gerçekten bunu yapacağından şüphem yoktu. Korkmuştum ama şuan korkunun ecele faydası yoktu.

“Biraz sinirlendi.” Paramedik ablaya gülmek istedim yapamadım meleğin durumu riskliydi şuan kurşunu çıkarmış olabilirlerdi ama illa ki ameliyat olmalıydı ve küçücük bedeni dayanmayabilirdi.

Hastaneye vardığımızda Edizin yaraları yüzünden yine yoğun bakıma almışlardı bütün yaraları açılmıştı bu yüzden uyutulmanın daha iyi olacağına karar vermişlerdi. Melek ise hala ameliyattaydı çıkmıyordu saatler geçmişti artık korkuyordum meleğe bir şey olursa bunun haberini nasıl verecektim Edize mesela? Nasıl toparlanacaktık?

Gelen kişiyle olduğum yere mıhlandım bu o adamdı beni arayan adam evini soyduğumuz adam.

(Geçmişten)

“Çok açım Mahperi yine kovulduk ev bulduk ama yemeğimiz yok şaka gibi.” Üç gündür ağzımıza tek bir lokma bile alamamıştık çünkü işten kovulduk ve deliler gibi iş ararken kalan paramızın yarısı yola gitmişti Allahtan bu ay ki kirayı ödemiştik yoksa kalacak yerimizde olmayacaktı.

“Off çözüm düşünüyorum ama aklıma gelmiyor güzelim borç alacağımız kimse yok iş desen bulamadık bir türlü. En son hırsız olacağım o olacak bak.” Dediği şeyle beynimde bir ampul yanmıştı. Tabi ya. İki sokak ilerisinde villalar vardı bir sürü onlardan birine girebilirdik her gün davet veriyorlardı zaten birkaç şey atıştırırdık.

“Hırsızlığa gerek yok. İlerdeki villalardan birine sızmamız yeterli kardeşim hep davet var parti var içeri girmesini başarırsak bir şeyler yer kaçarız.” Bana sen çok fenasın bakışını attı. Aklıma başka bir şey daha gelince olduğum yerde dikleştim.

“Direkt özgürden borç alsak?” dediğim şeyle hemen kaşlarını çatmıştı.

“Olmaz borçlandık zaten işten ayrıldığımızı da söylemedim başka kafeye geçti hala bilmiyor olmaz Mavera bu evi bile o ayarladı yeterince borçlandık olmaz.” Haklıydı ve sevdiği adamdı daha fazla küçük düşmek istemiyordu. Bende istemiyordum zar zor sevdiğini kendi içinde kabullenmişti.

“Tamam haklısın kusura bakma dediğimi yapalım hadi en düzgün şeylerimizi giyelim.” Bana umutsuz vaka bakışlarını atıp ayağa kalktı bende ona ellerimi uzattım. Kalırdı anında bu bizim için rutin haline gelmişti hemen sarılmıştım.

“Geçecek kardeşim sen varsın ya yanımda önemi yok bunların hiçbirinin.” Bana daha sıkı sarıldı benden birazcık daha uzundu ve bunu belli etmekten asla çekinmiyordu.

“Gıcıksın hadi gidelim.” İkimizde dolabımızdaki en şık ve en rahat kıyafetleri giymiştik. Benim üzerimde siyah saten kemerli bir tulum vardı. Duvardan atlamamı gerektirecek bir durum olursa elbiseyle atlayamazdım ya. Mahper’inin üzerinde kumaştan daha resmi bir blazer ceket takımı vardı çok güzel olmuştuk bence biz direkt partide eğlenelim.

“Eğlenebilirsek eğlenelim Mavera çok sıkıldım bu hüzünden.”

“Ağzımdan aldın kardeşim.” Ve en çok ses gelen villanın önüne gittik giren giriyordu kapıda kontrol eden de olmamıştı bu gerçekten çok iyiydi. Ağzım açık bir şekilde etrafı izliyordum bu kadar ihtişamın ortasından gerçekten işimiz neydi? Nefret ediyordum bu kadar şeyin içinde yaşayan insanlardan. Mahperi eliyle ağzımı kapatıp gözleriyle uyardı hemen anaç bir ifadeyle.

“Ne ya baksana masalar bile altından çıldıracağım.”

“Biliyorum kardeşim bende şoktayım ve nefret içindeyim paraları batsın çok kolay savuruyorlar.” Haklıydı bu nefrette haklıydık. Onu hemen atıştırmalıkların olduğu yere götürürdüm ağzımıza bir iki lokma aldıktan sonra ikimizin de keyfi yerine gelmişti. Gizlice yemiştik artık başımın döndüğünü hissediyordum. Mahperi mal mal gülüyordu. Hassiktir gerçekten bizden aptalı yoktu. BUNLAR ALKOLLÜ YİYECEKLERDİ. Başımın dönmesini önlemek adına garsondan su istedim. İçtiğim şeyin su olmayışı daha büyük trajikti.

“Senden su istedim aptal sen bana ne verdin?” kendimi gıcık zenginler gibi hissetmiştim ama şuan ben sarhoştum!

“Pardon yanlış şeyi verdim rakıydı karıştı kusura bakmayın lütfen.”

“Suyu ver artık.” Verdiği suyu başıma dikip üstümdeki bakışları umursamamaya çalıştım. Mahperinin bir adama göz kırpmasıyla ağzım açık kaldı. Bu kız sarhoş olunca çapkın mı oluyordu? Hemen özgürün yanında sarhoş edecektim.

“Allah’ın cezası gel buraya çıkalım.” Çekiştirmeye başladım ama aniden durup bana melül bir şekilde bakmasıyla ne var dercesine baktım.

“Midem kusacağım Mavera.” Bir bu eksikti gerçekten. “Kahretsin.” Bir garsona lavaboyu sordum koridorun sonu demişti. Mahperiyi sürükleyerek oraya götürdüm kusmuştu kusarken de ağlıyordu kusmaktan nefret ederdi.

“Daha iyi misin kardeşim?”

“Evet kus hemen Mavera senin midene dokunuyor.” Doğru ilk maaşımızla iki biraz almıştık ve olan benim günlerce karın ağrısı çekmem olmuştu. Defalarca kez kusmayı denedim ama başaramadım.

“Olmuyor.” Bir anda ağzıma parmağını sokmasıyla midem ağzıma gelmişti ve kusmuştum tam küfredecekken duyduğumuz seslerle ikimizde susmuştuk.

“Parayı getirdin mi?” en sevdiğim konulardan biriydi para. Dinlemeye devam ettik.

“Evet anlaştığımız gibi nakit bir milyonu çalışma odana bıraktım.” Birkaç saçma sapan konuşmadan sonra gitmişlerdi. Aynı anda konuşmuştuk.

“O paradan biraz alalım.”

“Evet bunu yapalım bizim açlıktan geldiğimiz hale bak adamlar altın tepsi de masalarda yemek yiyor. Bir miktar paradan ölmezler ama biz biraz daha yemek yemezsek gerçekten öleceğiz Mahperi.” Haklıydım hem de sonuna kadar ağzımı yüzümü yıkadı.

“Ben yapacağım sen değil.” Hemen ayağa kalktım.

“Asla beraber kardeşim.” İtiraz etmesine izin vermeden çıktım lavabodan o da peşimden gelmişti kilitli olmayan kapıları açıyorduk ve birkaç tanesinde yiyişen kişiye rastlamıştık. Midem ağzımda atıyordu!

“Son oda burası ya bulduk ya da hemen gideceğiz.” Cevap verecek halde değildim başımla onayladım. Midem bulanıyordu. Ve kapıyı açtık alice harikalar diyarına giriyordu çünkü gerçekten burası bir çalışma odasıydı hemen içeri girip kapıyı ardımızda kapattık.

“Mahperi çabuk midem ağzımda bul şu parayı.” Cevap vermeden etrafı aramaya başladı yanıma geldiğinde yüzündeki zafer ifadesiyle rahatladım elindeki çantada para olması gerekiyordu hemen odadan çıkıp koşmaya başladık.

“SİZİ SÜRTÜKLER BULUN ŞUNLARI BİRİNİN SAÇI TURUNCU.”

(Şimdiki zaman)

“Noldu beğendin mi hediyemi canım benim?” ne o mu yapmıştı meleğe o mu zarar vermişti? Bir çocuğa bile acımamış mıydı? .

“Sen iğrenç bir adamsın nasıl yaparsın bunu küçücük çocuğa? Çocuk ölebilir.” Omzunu silkti o kadar rahattı ki bu rahatlık bana öyle bir battı ki o an onu öldürmek istedim. Yapamadım yapamazdım da. Boğazımdan tutmuştu.

“Bir bağırırsam herkes buraya toplanacak istersen o eli çek ben seni rezil etmeden.” Bunları Ediz’den öğrenmiştim. O benim rol modelimdi artık soğuk ve rahat olacaksın düşmanın karşısında.

“Seni küçük sürtük sen çok kaşınıyorsun bil. Neyse ki sana çok güzel sürprizlerim olacak beklemede kal.” Gitmişti beni almadan gitmişti neden? Canını daha çok yakmak için diye fısıldadı iç Sesim ben buna müsaade etmeyecektim. Kimse benim sevdiklerime zarar veremezdi. Bana o iğnelerden lazımdı. Melek çıkana kadar çalabilirdim benim bu hayatta en iyi yaptığım şeylerden biriydi zaten. Hemşireyi takip ettim girdiği odada birkaç hemşire daha vardı onlardan kurtulmam gerekiyordu. Olduğum yerde Çığlık attım.

“YARDIM EDİN ÇOK KÖTÜYÜM YARDIM EDİN.” Hepsi doluşmuştu etrafımda. Yere yattım kıvrıldım acıyla.

“Karnım çok acıyor dayanamıyorum acıya yer çok soğuk ah canım yanıyor yardım edin. “

“İyi misiniz hemen bakacağız size.” Hemşirelerin beni o odaya taşımalarını asla beklemiyordum. Birkaç kişi başımdaydı onları bire indirmem gerek.

“Nereniz ağrıyor hanımefendi?” kadın hemşireye yaklaşttım.

“Özel bir şey sadece sen kalır mısın çok utanıyorum lütfen.” Bana biraz bakıp kafasıyla onayladı. Hepsini çıkarıp yine bana yaklaştı hemen ayağa kalkıp onu sandalyeye ittirdim. Ediz’in evinden çaldığım küçük silahı çıkardım.

“Sakın ses etme gerçekten vururum seni acımam.” Cebime sıkıştırabildiğim kadar sakinleştirici iğneyi soktum.

“Özür dilerim bunlara ihtiyacım var kimseye bundan söz etmeyeceksin polis bile duyarsam ilk seni öldürürüm.” Başını korkuyla salladı. Orayı terk edip yine ameliyathanenin oraya gittim meleğim alacağım intikamını yeter ki uyan iyileş.

Bir saat sonra ameliyathane kapısı açıldı hepsinin yüzünden düşen bin parçaydı.

“Hayır bakmayın bana böyle ölmedi değil mi? Lütfen ölmedi deyin.”

“Elimizden geleni yaptık ama maalesef kurtaramadık başınız sağ olsun.” O an dünyam yıkıldı her şey yerle bir oldu benim yüzümden bir melek göçmüştü bu dünyadan. Çığlık atmak istedim bağıra çağıra ağlamak istedim hiçbirini yapamadım. Yapabildiğim tek şey gözüme indirdiğim intikam perdesi oldu. Meleğim canım benim senin intikamını alacağım en acı şekilde.

Orayı terk edip Ediz’in yanına gittim. Nasıl diyebilirdim ki ona? Ben buydum işte belaydım onunla daha fazla kalamazdım onun canını tehlikeye atamazdım ondan meleği almıştım zaten beni görmek bile istemezdi. Az önce korktuğum hemşireyi gördüm beni görünce korkudan tir tir titremeye başladı. Yanına gittim mıhlanmıştı yerine kulağına fısıldadım istediğimi.

“Hiçbir şey yapmayacağım ama bana bir kağıt ve kalem bulursan bulamazsan bom.” Koşarak gitti. Beş dakika sonra elime bir kalem ve kağıt tutuşturmuştu. Koşarak gitmesi acınasıydı insanoğlu böyleydi işte korkak ve acınası. Bize bunlar yasaklanmıştı doğdumuz günden beri çünkü gözümüzü bir yetimhanede açmıştık ve orada korkaklığa yer yoktu. Küçücük yaşında güçlü olmak zorundaydın. Her zaman ah etmiştim bu konuda neden ailem yok? Neden kimsem yok? Neden sevenim yok? Neden böyleydi hayatım diye ama belli bir yaştan sonra sorgulamayı bırakmış yoluma bakmıştım.

Yazıya dökmeye başladım her şeyi.

Ediz bunu okuduğunda uyanmış olacaksın. İyi ki uyandın çok korkuttun beni bir süre uyutacaklarmış anladılar ne mal olduğunu.

Ben gidiyorum Ediz her şey için teşekkür ederim en çokta varlığın için. Ama benim yüzümden bir tane daha kız çocuğu öldü. Ben artık intikam ateşiyle yanıyorum ve intikam alacağım bana kızma ve beni arama ama bil ki sana söz meleğin intikamını alacağım o yüzden yorma kendini önüne bak hayatına bak umarım çok mutlu olursun ne kadar sert görünmek istersen görün senin kalbinin temizliğini ben gördüm hep böyle kal ama herkese de göstermesen sevinirim.

~Küçücüğün

Hemşirenin yanına gittim yine. “Uyandığında ona vereceksin ve Meleğin ölüm haberini de vereceksin. Hadi kendine iyi bak bu kadar korkak olma.” Orayı gözyaşlarıyla terk ettim birkaç hafta yetmişti beni ediz ayısına bağlamaya ama hayat yine ve yine bana yalnız olmam gerektiğini söylüyordu pardon gösteriyordu...

(Saatler sonra yazarın anlatımı ile)

İki ruh aynı yarada birleşirdi ve iki ruh aynı yaradan ayrılırdı.

Ediz kayıp bir ruhtan ibaretti. Mavera ise görünmeyen bir ruh. Bir sokak arasında birleştiler, bir sokak arasında ayrıldılar... Bazen yollar ne kadar kesişse de, ayrılık kaçınılmazdır...

Ediz uyandığında gözleri ilk Maverayı aradı ama bulamadı normal odaya almışlardı ve yine Edizliğini göstermiş ve hemen uyanmıştı. Başucunda olur sanmıştı ama bulamamıştı başucunda gördüğü tek şey bir kağıt parçasıydı eline aldı. Okuduğunda içine oturan taşa anlam veremedi. Mavera onu terk etmişti iyi de bu onun canını neden yakmıştı? Herkes Edizi terk etmiyor muydu zaten? Alışıktı buna hatta bir yerden sonra asla canı yanmıyordu normal bir şey gibi gelip geçiyordu. Ama Mavera kalbine bir taş oturtmayı başarmıştı. Öfkelendi kağıdı buruşturdu ama anında pişman olup açmaya başladı defalarca okudu kaç kez okuduğunu saymadan. Eli küçücüğün yazısında oyalandı. Öfkeyle soludu. Meleği kaybetmişti o yetmemiş gibi Maverayı da hayat bir kere bile yüzüne gülemez miydi? Elini tuttuğu el yaşayamaz mıydı? Bu nasıl bir illetti böyle? Rabbi küçücük çocuktan ne istemişti? Maverayı düşündü o da küçücüktü ama aptalın önden gideniydi. Yine sert bir nefes aldı. Gözlerinin önü kararıyordu öfkeden yıllar sonra kalbinin varlığını hissetmişti ve bu hiçte hayra alamet değildi. Kendi kendine son sözlerini söyleyip hastaneyi terk etti.

“Seni bulduğumda geberteceğim. Küçük fare.”

🥀