10.Bölüm|Sevgi Tohumları

Keyifli okumalar ve bol bol yıldız ve yorum ellerinizden öper 🤎

Bölüm şarkısı:İmkansız|Cem yıldız
∘₊✧──────✧₊∘

Mavera’dan

Beni öpüyordu deli gibi başımı döndürecek şekilde zevkle öpüyordu neden böyle öpüyordu ki? Bir anda bize ne olmuştu öptüğü gibi öpmeye çalıştım. Onu taklit ediyordum bir anda dilimi ısırmasıyla inleyerek geri çekildim.

“N-napıyorsun sen ya.” Titriyordum vücudumda değişik bir his vardı daha önce tatmadığım bir his.

“Zorla yapmadım nasıl olsa.“ resmen benimle eğleniyordu neden ona karşılık verdim ki şimdi beni yanlış anlayacaktı hatta anladı bile.

Of istemiştim hatta hiçbir şeyi bu kadar çok istememiştim. Gizli bir hazinedeydim de keşfediyordum sanki. Mavera kendine gel kendine gel.

“Çık odamdan çık çık.” Onu odadan çıkarıp yatağa yattım. Gerçekten iyi değildim yani değişik hissediyordum.

Sadece bir anda ne olduğunu anlamamıştım. Uyumaya çalıştım işe yaramadı dönüp durdum yerimde.

Ediz’den de ses gelmiyordu. Pişman olmuştu işte. Bir süre daha döndüm yerimde. Gelen kokuyla yerimden resmen fırladım yemek yapmıştı ve çok güzel kokuyordu. Fazlasıyla acıkmıştım.

Usulca çıktım odadan ve gördüğüm manzara ile nefesim kesildi. Üstü çıplaktı son zamanlarda olanlar yüzünden sırtı yaralıydı ama onun dışındaki kas yığını her hareket edişindeki dansı beni benden almıştı. Ne oluyordu sahiden bana bu adam haftalardır beraber yaşadığım adamdı. Şimdi ne olmuştu bana? İNKARLARDAYIM. Neyse mavera kendine gel ve belli etme hiçbir şey belli etme.

“Günaydın kokuya uyandım napıyorsun?” gayet rahat ve başarılıydım şuan.

“Sana dolma kendime de karnıyarık sever misin bilemediğimden seviyorum dediğin şeyi de yapayım dedim.”

Marifetli adam vesalem.“Teşekkür ederim aslında ne yapsan yerdim. Yemek seçecek değilim ya.” Gülüşünü duydum ama dönmedim masaya tabakları koydum.

Döndüğümde dibimdeydi hemen kaçtım. Allah’tan yemeğimiz rahat geçmişti. İçimde oluşan saçma sapan duyguları bastırmayı başarmıştım. Ediz’den de ses yoktu zaten neyse oydu. Zorlamadıkça konuşmayan gizli adam...

Ertesi gün anlaşmış gibi sabahın altısında ikimizde bahçedeydik madem öğretecekti bende güçlü olmak için ne gerekiyorsa onu yapacaktım.Tehlike her yerdeydi demişti bana zamanında şimdi ise bana dövüş öğretirken bu cümle dönüyordu kafamda onu düşman saymam gerekiyordu ki verim alayım. Olmuyordu işte bütün dengelerimi sikmişti.

“Çok hafif vuruyorsun sokaklarda nasıl bu zamana kadar hayatta kaldın?” dediği şeyle sinirim tepeme çıktı.

“Salak herif taştan farkın yok sert vursam da olmuyor yoruldum.” Bir anda karnıma yediğim yumrukla neye uğradığıma şaşırdım. Canım yanmıştı ama gözlerindeki merhamet tamamen benim iyiliğim için olduğunu gördüm.

Var gücümle yüzüne vurdum sonra ardı ardına karnına tekmeler yumruklar yüzde ellisi tam isabet oluyordu. Yağmurun başlaması ile duraksadım ama onun durmaya niyeti yoktu benimle dövüşmeye devam etti var gücümü kullandım ve gerçekten işe yaramıştı çünkü kaşı ve dudağı patlamıştı bugünün hedefi buydu yüzüne zarar verecektim.“Başardımmm.”

“Gazla çalışıyorsun harbiden.” Omuz silktim yağmur yağmasına rağmen çimenlere uzanmıştı yanına uzandım.

“Teşekkür ederim yardımın için.” Saçlarıma bir öpücük kondurup cevap vermedi. Bu adamda böyleydi işte. Sessiz ama asla sakin olmayan, merhamet dolu...

“Ediz neden böylesin? Uzak sessiz içine kapanık ben bunun senin kişiliğin olduğunu düşünmüyorum bence sen önceden çok gülerdin.” Yine cevap vermeyince yanıma baktım uyuyordu. Ve eklemem gereken özellik aniden uyuyabilen biri.Dürttüm bu yağmurda uyuyamazdı hasta olurdu.

“Ediz uyan hadi olmaz böyle.” Anında gözlerini açtı.

“Nasıl uyuyorsun sen be bu kadar derin yaaa.” Dalga geçiyordum gülümsedi gamzeleri çıkmıştı yine parmak bandırdım.“Ediz sadece öpmek mi istedin o gün?” gözlerindeki ifade hemen değişmişti.“Bilmem.” Beni belirsizlik içinde bırakmayı seçmişti. Bende bir şey demedim. Ayağa kalktım.

“Odamdayım.” Ben belirsizlik sevmezdim ve Ediz karaca belirsizliğin ta kendisiydi.Zordu, mahvolmuş yıkık bir adamdı bana anlatmasına gerek yoktu. Anlıyordum gözlerinden acı bal olan gözlerinden.Kapımın açıldığını duyar duymaz uyku moduna girdim. Artık gayet profesyonel bir şekilde yapabiliyordum çünkü sanki o zamanlar gerçek Ediz’di sanki saklanma gereği duymayan Ediz...

Yatağın çökmesi ile yanıma yattığını anladım iyi de Ediz benim yanıma yatmazdı ki. Saçlarımdaki el ile titremek istedim kendimi zor tuttum. Saçlarımı okşuyordu. Yanağıma konan öpücükle iradem yerle bir oldu ve gözlerimi araladım. Karşımdaki adamın gözleri hüzün doluydu ve hiç saklama gereği duymuyordu.

Elimi yüzüne uzattım yanağını elime yasladı anında gözleri kapanmıştı ve bu bana çok masumca gelmişti. Küçük bir çocuktu şuan otuz yaşındaki bir adam değildi.

“Kalbini mi kırdım?” sesindeki yorgunluğu öyle bir hissetmiştim ki nefesim kesildi. Kırılacağım şey beni öylesine öpmesi olurdu.“

Neden bu kadar yorgunsun?” cevap vermedi gözlerini açmamayı seçti. Aslında bir gün sorduğumda cevap verir diye korkmuyor değildim korkunç ve acı dolu bir hikaye yatıyordu bu gözlerin altında.

“Tamam sormak yok. Uyuyacak mısın?” gene cevap yoktu bence iyi değildi bana iyi gelmişti sıra bendeydi ben ona iyi gelecektim.

Elimi saçlarına koydum başta bir şey yapamadım öyle kaldı elim sonra okşadım bunun sonucunda göğsüme yaslanan bir baş oldu hareket etmedim sadece okşadım zaten kısa bir süreden sonra uyumuştu. Neydi derdin be demir adam?Bir süreden sonra bende uyumuş olmalıyım ki gözlerimi açtığımda etrafım

kapkaranlıktı.“Ediz.” Yoktu yanımda odasına geçmiş olmalıydı.

Karanlıktan korkardım ben. Bana aldığı telefon yoktu bir anda dışardan gelen sesle çığlık attım. Ardı ardına silah patlama sesleri geliyordu karanlıktı Ediz yoktu. Yatağın altına saklandım eskiden müdire ne zaman beni dövmeye gelse yatağın altına girerdim ve kilolu olduğu için uzanamazdı bile ben ise hep aç kaldığım için zayıftım.

Sesler kesilmiyordu hatta artıyordu Ediz o iyi mi ona bir şey mi yaptılar? Korkuyordum kilitlenmiştim olduğum yere ne yapmalıyım bilmiyordum çıkınca napabilirdim onu da bilmiyordum hiçbir şey bilmiyordum.

Seslerin kesilmesiyle çözüldüm sonunda ve odadan çıkar çıkmaz keskin olan kan kokusu ile midem bulandı. Bastığım şeyin bir beden olduğunu fark ettim çığlık attım ilerledikçe her yerde kan ve ceset olduğunu fark ettim. Ve o an başka bir şey daha gördüm gözünü kırpmadan, yüzünde korkunç bir gülüşle karşısındaki adamı öldürecek olan Ediz.

Katil miydi yani isteyerekten mi yapıyordu karşımdaki adamı kafasından vurduğumda ağzımdan çığlık kaçtı sonrası kapkaranlık biri arkadan kafama vurmuştu....

🥀

Ay ne oluyor ne oluyorrr kısa olmuş bölüm kusura bakmayınn