4.Bölüm|Ediz'in Maverası

Keyifli okumalar oy ve yorumlarınızı esirgemeyinnn🥀

Şarkılar:

Mavi gri: Vazgeç rüyalarımdan🥀

Cihan mürtezaoğlu: Bir Beyaz orkide🥀

🥀

Ben Ediz ve ilk defa başarısız olmuştum işimde. O kadını ayartmak kolay olmuştu ama abisini kandırmak kolay değildi bir an bile yanımızdan ayrılmıyor kardeşini yalnız bırakmıyordu. Mavera napıyordur acaba? Umarım uyumuştur saat bayağı geç olmuştu davet bitmek üzereydi. Şuan kaçındığım şeyleri yapmaktan başka çarem kalmadı. Elimi beline attım hülyalı hülyalı bakıyordu kanmıştı yanındaki sik kırığı gitse çok iyi olacaktı işim çoktan bitmişti.

"Kardeşinizi alabilir miyim son dans için?" koruması olabilirdim ama şu üç gündür olan davetlerle sevgilisi olmuştum kaç gündür eve gitmemiştim kahretsin bana şüpheli bakıyordu gerekirse öldürecektim.

"Şimdilik al bakalım." bir şey demeden yanımdaki kadını belinden tutarak sahneye götürdüm.

"Çok güzelsin seninle güzel bir gece geçirmek isterdim ama belli ki abine bağlısın." onu küçük düşürmeliydim kadınlar kimseye bağlı olmak istemezdi.

"Öyle değil aslında yakın zamanda kötü bir olay yaşamıştım o yüzden abim çok dikkat ediyor." Konuşturmam gerekiyordu daha fazla bekleyemezdim başka çarem kalmamıştı.

"Nasıl bir olay? Anlatmak istersen dinlerim." onu kendime daha fazla çektim etkilenmişti.

"Babamın ve abimin işleri yüzünden beni kaçırmışlardı. Kötü günler geçirmiştim abimde çok endişeli kusura bakma." dudağıma kondurduğu öpücükle midem bulandı belli etmemeliydim. Dikkat çekmiştim yeterince Mavera iyi midir? Bu kız niye benim aklımdan çıkmıyordu?

"Anladım korkma ben yanında olacağım sıkma canını gecenin tadını çıkar olur mu?" boynuna kondurduğun öpücükle daha çok sokuldu. Gördüğüm şeyle kasıldım. Üzerinde çip vardı teninde bu izi bilirdim. Şuan dinleniyorduk ona hiçbir şey soramazdım bize doğru gelen abisinin yüzündeki ifadeye bakılırsak bu sefer sıçmıştım yakalanmıştım. Ulan mavera. Onun ne suçu var diye bağırdı iç sesim. Susmuyor ki kafamda hep yazmak için o telefonu elime yüz kere almıştım. Etrafımı saran adamlarla kollarımdaki kadının şakağına dayadım silahımı.

"Eemre." he aynen emre.

Kardeşimi bırak hemen buradan çıkışın yok." O zaman sonuna kadar savaşacaktım.

"Hadi ama beni hafife mi alıyorsun Ege yılmaz?”

"Seni kaleye bile almıyorum." kardeşinin kafasına sıktığımda öyle bir bağırdı ki bu ses bile bana yeterdi çıkışa kadar önüme gelen adamları yok ettim ama kapıdaki orduyla işim belli ki çok büyüktü. Korkmadım şimdi ölemezdim Mavera iyi olunca ölürdüm zaten. Kaybedecek hiçbir şeyim yoktu ama iyi etmem gereken biri vardı.

Bana doğru koşan orduyla yapacağım tek şey dalmak olacaktı. İlkine yumruğumu çaktım arkamdan gelen gölge ile tekme savurdum. Yediğim yumrukla sendeledim siktim oğlum seni.

"Teke tek yapamıyorsunuz tabi." yerdeki sayısız adama baktım alt etmiştim etmesine ama yorulmuştum buradan gitmem gerekiyordu. Keskin nişancı vardı. Son kalan gücümle motoruma bindim böyle görevlerde arabadan daha işlevdi. Motora binip oradan uzaklaşmaya başladım ama nafileydi sırtımda hissettiğim kurşunlarla hakimiyetimi kaybettim. Kahretsin Ediz kaybetmişti. Ediz ilk kez kaybetmişti. Bir kehribar göz uğuruna.

Mavera’dan

Neredeydim Allah kahretsin ellerim bağlıydı Ediz iyi miydi? Çok kötü görünüyordu onun yanına gitmem gerekiyordu onu kurtarmam gerekiyordu.

"Siz kimsiniz beni niye kaçırdınız çocuk oyuncağı mı bu ya?"

"Lan bir sus taramalı tüfek gibi başladın konuşmaya." sizi bezdirmezsem bende Mavera değildim.

"Banane sıkılırım ben niye buradayım ya? Hadi söyle çok sıkılıyorum ama ben." yüzüme yediğim tokatla bilerek çığlık attım hemen önümdeki piç kulaklarını kapatmıştı.

"Sen ne bela çıktın kes sesini." asla susmayacaktım Ediz gelecekti kurtarırdı beni. Tabi iyiyse...

"Yo bana ne vuruyorsun güzelim yüzüme değdi mi yani? Adın ne tanışalım mı? Ben ayça sen söyle ya çok sıkılıyorum." Allah'ım çarpma ama gerçek adımı falan demeyecektim umarım doğru yapıyordum. Ulan Ediz ne işler karıştırıyorsun kimsin sen kim?

"Ben Ahmet sus artık ağzını kapatacağım artık."

"Kapatamazsın ki astımım var ölürüm ben size lazım olduğuma göre öldüremezsin." büyük bir sabır çekti şuan o kadar çok eğleniyordum ki onlara rahatsızlık verdiğim için.

"O zaman bana bak sus yoksa yemin ederim sikerim seni çokta eğlenirim onu patron yapacaktı. " bana dokunacaklardı hayır buna izin veremezdim kaçmam gerekiyordu Ediz neredesin nerde nasıl gelecekti ki o kanlı haliyle lütfen iyileşsin bir şeyi olmasın gelsindi.

"Bana kimse dokunamaz. Uyuyacağım sus." bir anda saçımı çekmesiyle tiz bir çığlık yükseldi benden saçlarıma dokunmasınlar lütfen.

(Geçmiş)

"Mavera kalksana kızım işe gideceğiz ya." sanki yatağımdan uyandırıyordu salak ya.

"Tamam Mahperi kalktım yurttan kaçmak sence çok mu doğruydu sokakta uyuyoruz şuan."

"Mavera saçlarını çekip sıfıra vurdular sana zarar verdiler orada bir dakika bile kalamazdık kardeşim şimdi kalk işe gidelim bu ay maaş alırsak zaten eve çıkabiliriz yavaş yavaş olacak her şey." Mahperi ile yetimhanede tanışmıştık benden bir yaş büyüktü az kalmıştı onun on sekiz olmasına o tutacaktı evi ben ise hala küçüktüm bir senem daha vardı on sekiz olmak için.

"Teşekkür ederim. İyi ki varsın." sımsıkı sarılmıştı o da onun dilinde seni seviyorum demekti çünkü o kimseye dokunamazdı yetimhaneye gelmeden önce tacize uğramıştı üç kişi tarafından demişti sonra konuşamamıştı ağlamaktan bende üstüne gitmemiştim biri dokununca çığlık atıyordu izin vermiyordu zamanla bana vermişti. İş yerinde zorlanıyordu ama bizim için katlanıyordu farkındaydım o yüzden onunla aynı iş yerinde olmak için patrona resmen yalvarmıştım.

"Ohh hadi gidelim az kaldı evimiz olacakkk." o da beni öptü ve kafeye gittik şapka takıyordum çünkü saçımı kazıtmışlardı saçlarım çok uzun diye.

"Hoş geldiniz bebekler." Özgürle burada kafede tanışmıştık bize yanlışı olmamıştı hatta Mahperiye vurulduğuna emindim ama Mahperi onunla konuşamıyordu bile korkusundan. Çok kaslı ve iriydi bu da Mahperiyi korkutuyordu o olaydan sonra.

"Hoş bulduk iş var mı bugün çok bir ara ev bakmaya gideceğiz."

"Gerek yok çünkü size ev buldum." ben tepki vermeden Mahperi ilk kez konuşmuştu.

"Ne nasıl nerde çok teşekkür ederiz." özgür o anki mutlulukla Mahperinin saçına dokunacakken Mahperi kendini geri çekmişti.

"Özür dilerim ben öyle benimle konuşunca mutlu oldum da." Mahperi utangaç bir ifadeyle baktı geçmiş onlara izin verseydi şuan çok mutlu olacaklarına emindim.

"Senlik değil kusura bakma nerde bu ev? Gider mi daha birkaç gün var maaşa."

"Beni yanlış anlamayın ama gider ben ödeyeyim sizde hemen maaş gelince verin borç gibi düşünün eşyalı hem de fiyatı çok uygun."

"Özgür teşekkür ederim gerçekten. " onlar orda konuşurken yalnız bıraktım umarım aralarında bir şeyler olur ve Mahperi mutlu olurdu.

İşe koyuldum her zamanki gibi ve o gün öyle geçti herkes hasta olduğumu düşünüyordu saçlarım yüzünden ama bir şey diyemiyordum....

(Şimdiki zaman)

"Saçlarıma dokunma bırak." öyle sert söylemiştim ki bir an geri çekilir gibi olmuştu.

"Hayırdır dokunduk mu yarana?" histerik bir kahkaha koptu dudaklarımdan.

"Ne kadar da dram bir adam çıktın be Ahmet sevmiyorum ondan demiştim şimdi sal beni artık patronun gelince konuşuruz."

"O adam senin sevgilin mi?" ne demeliydim şuan napmalıydım hayır dersem daha doğru olurdu sanki oklar benim üstümden giderdi.

"Hayır Ahmet’çim boşuna aldınız yani beni ama kime ne anlatıyorum inanacaksın sanki." bir anda öpmeye kalkışması ile kafa attım.

"Yavaş gel dedim sana." bana öyle bir tokat attı ki ağzımda hissettiğim metalik tatla kanadığını anladım yüzüne tükürdüm.

"Orospu."

"Orospu anandır." bana defalarca vurmuştu ama susmamıştım küfür etmeye devam etmiştim. Ediz gel artık.

"Hey dur patron onu sağ istiyor." gelen başka bir adamla ona döndüm.

"Söyle o patronuna çok yanlış kişiye oynadı bu sefer çünkü benim onunla hiçbir ilgim yok tanımam etmem evi boş gördüm kuruldum. " bana öyle iğrenç baktı ki midem bulandı.

"Söyle yatağa bağla patron güzel bir gece geçirmek istiyorum dedi ağzını bağla çekemeyeceğim." dedikleri şeyle titremeye başladım Ediz gelmeyecekti ve bana dokunacaklardı Ediz Allah'ın cezası ne bok yedin neredesin?

Ağzımı kapatmamıştı ama üstümdeki her şeyi yırtmıştı şuan o kadar utanıyordum ki ağlamaya başladım ellerim ve bacaklarım çok acıyordu çok sıkı yapmışlardı kangren olacaktım şimdi de. Açtıklarında karşı gelmeye çalıştım ama iki dev adam beni tutuyordu imkansızdı.

Beni bir anda sertçe yatağa bağlamaları ile daha çok çekildim kabuğuma. Gitmişlerdi üşüyordum çırılçıplaktım bir anda camdan birinin girmesiyle ses çıkarmadım karanlıktı oda görmezdi patronları beni.

"Mavera." Ediz’n sesiydi bu.

"E-diz buradayım lütfen aç aç." koşarak yanıma geldi gördüğü görüntü ile olduğu yere çakıldı.

"EDİZ AÇ KENDİNE GEL HADİ." Bağırışımla kendine geldi ve açtı anında sarıldım ona.

"Mavera iyi olacaksın söz iyi olacaksın giy bunu gidelim." kafamı salladım hızlıca elime verdiği ceketini giydim gözünü değdirmiyordu bana bu beni mutlu etmişti daha fazla utanmak istemiyordum.

Onun üstü çıplak kalmıştı ve kanlar içindeydi teni.

"Ediz her yerin kan." cevap vermeden beni kucaklayıp camdan atladı yarasına bakmaya çalışıyordum o sırada.

"Mavera rahat dur artık."

"Yarana bakıyorum Ediz her yerin kan KURŞUN İZİ BU." Bir anda bağırmamla elleriyle kapattı ağzımı.

"Geri zekâlı şuan seni kaçırdım peşimizde ordu var."

"Sen korursun bizi bir daha ağzımı böyle kapatma be."

"Belasın." boynuna sımsıkı sarıldım o da bir şey demedi arkamızda kurşun sesleri yükseliyordu ama Ediz olduğu sürece bana bir şey olmazdı güven kokuyordu şu an başka güveneceğim kimsem yoktu...

"Birazdan hastaneye gideceğiz bayılırsam sakın korkma tamam mı?" bir şey diyecekken öyle bir koştu ki benimle durduğunda nefes nefeseydi beni indirdi

"Ediz iyi misin?” bir anda bayılmasıyla neye uğursadığıma şaşırdım dediğini yapmıştı hastanenin önündeydik.

“YARDIM EDİN BİRİ GELSİN.”

✱*.｡:｡✱*.:｡✧*.｡✰*.:｡✧*.｡:｡*.｡✱

Ayyy bu bölümde hep birbirlerini düşünmeleriii😍😍😍😍