11.Bölüm|Sevmemeliyiz

Keyifli okumalarrr kısa oldu ama bölümsüz kalmayın diye hep sonraki bölüm zaten ayrılık...🖤

Bölüm şarkısı:Sena şener/Sevmemeliyiz

🥀

Uyandığımda bir sandalyeye bağlıydım. Karşımda gördüğüm görüntü ile çığlık atmak istedim atamadım. Yapamadım ağzımı bağlamışlardı bu görüntü karşısında hüngür hüngür ağlamaya başladım.

Ediz’i bir tahtaya bağlamışlardı ve baygındı iplerden kurtulmaya çalıştım parmaklarımı kırmayı bile denedim ama tek tek bağlamışlardı debelendim ses çıkardım Çıkardığım seslerle Ediz uyanmıştı bana öyle boş bir baktı ki defalarca gözümü açıp kapattım yanlış görüyordum bana onlara baktığı gibi bakamazdı.

Ama hayır bakıyordu hem de dik dik. Başımı iki yana salladım daha çok ağladım ama bakışları değişmedi aksine yüzüme bakmamayı seçti. Ben ağladığımda Ediz’in gözlerinde hep merhamet olurdu kıyamıyormuş gibi bakardı...

“Günaydın gençlik uyanmışsınız.” Gelen adama bakmadım bile gözlerim Edizdeydi. Ağzımdakini canımı yakarak çıkardı ah etmedim.

“Ediz bana bak Ediz iyi misin Ediz cevap ver Ediz lütfen bir de.” Dememişti.

“Şşş sakin ol ufaklık sana şov izleteceğiz şimdi hayatının filmi olacak.” Karşıdaki sobaya gidip içinden bir demir çıkardı.

“Hayır hayır onu Ediz’e yapmayın lütfen.” Bunu dediğimde Ediz başını kaldırıp bana sertçe bakmıştı.

“DERDİN NE BİR ŞEY DE APTAL HERİF BİR ŞEY DE.” Demedi aksine adam demiri göğsüne bastırdığında ağzından tek bir sözcük bile çıkmadı.

“Yapma içine atma canın yanıyor Ediz yapma bir şey de küfür et.” Demedi ardı ardına demirler vücudunu yakıyordu ama Ediz’den çıt çıkmıyordu sanki benim canımı yakıyorlarmış gibi çığlıklar atıyordum.

Canım yanıyordu. Kalbim acıyordu. Durdular diye sevinirken adam cebinden bıçak çıkardı napacaktı? Daha napacaktı ve Ediz duracak ses etmeyecekti? Yanıklarının üstüne bastıra bastıra kesiyordu adam.

“Kes sesini sende başımız ağrıdı.” Kesmedim daha çok bağırdım çığlık attım ama Ediz bağırmadı. Ediz bana bakmadı. Canım daha çok yandı. Yediğim tokatla bakışlarını üstümde hissettim bu sefer ben yüzümü kaldırmadım.

Ben o değildim dayanamadım yine dik dik bakıp bağırmaya başladım. Bir tokat daha yedim ardına bir tane daha ve niceleri. Sesimi kesmedim kesmeyecektim ağzımdan kanlar akıyordu ama susmayacaktım.

Başımı zar zor kaldırdığımda elektrik veriyorlardı. Vücudu titriyordu ama Edizde tık yoktu yine debelendim. Arkamdaki adam saçlarımdan tutup başımı arkaya yatırdı.

“Kes artık sesini daha başlamadık bebek kız.” Ne daha napacaklardı? Adamın yüzüne tükürdüm. Yine tokat atmıştı umurumda değildi.

“Sensin bebek pardon çük.” Yine tükürdüm saçlarımı o kadar sert çekti ki çığlık attım.

“Ediz.” Gördüğüm görüntü ile içim titredi bir şırınga vardı adamın elinde ve Edizin boynuna saplamıştı.

“Naptınız ne verdin ona CEVAP VERİN BANA EDİZ.” Vücudu titriyordu hatta her yerinden oluk oluk ter akıyordu kanda akıyordu ölecek miydi?

“Zehir mi verdiniz? Naptınız?” cevap vermemişlerdi çıkmışlardı.

“Ediz beni duyuyor musun? Ediz sana yalvarırım bir şey de.” Demedi. Sessiz bir şeyler diyordu

“Anne.” Duyduğum tek şey buydu annesini sayıklıyordu ne vermişlerdi?

“AÇIN BENİ NE VERDİNİZ ONA CANI YANIYOR TİTRİYOR.” Ağlıyordu görüyordum kafasını kaldırmıyordu ama bakmama izin vermiyordu. Adamlar yine geldi. Yanlarında başka bir adam vardı.

“Yaralarına bak doktor tamir et bize lazım daha çok can yakmak için.”

“OROSPU ÇOCUKLARI BIRAKIN ONU İTLER ALLAH BELANIZI VERSİN.” Başka bir tokat daha canım yanıyordu artık. Ama susmayacaktım Ediz susuyorsa sesi olacaktım.

“SUSMAYACAĞIM SUSUTURMAYCAKSINIZ BENİ.” Bana tokat atan adam sobadan demir aldı sıra bendeydi sanırım ama susmayacaktım. Üstümdeki Edizin tişörtünü çıkardılar ve göğsüme bastırdı çığlıklar attım.

“SUSMAYACAĞIM EDİZ KENDİNE GEL.” Baktı gözleri gözlerime değmişti sonunda ama gene bomboştu.

“Boşuna çabalıyorsunuz kız umurumda değil.” Sözleri hançer gibi saplandı göğsüme yalan söylüyordu değil mi? Beni bıraksınlar diye yalan söylüyordu.

“BANA BOMBOŞ BAKMAYI KES.”

“Umurumda değilsin boşuna zırvalama sesin başımı ağrıtıyor.”

“Vay vay vayy sevgilinin umurunda olmamak gerçekten kırıcı olmalı.” Dediklerini duyamıyordum artık aklım fikrim Ediz’in bakışlarındaydı. Nasıl böyle ağır sözler edebiliyordu. Rol yapıyordu ama bu rolündeki gerçeklik beni kırıyordu.

Bir anda patlama sesiyle sıçradım vücudumdaki yanıkları hissetmiyordum bile bakışlarımı Ediz’den alamıyordum ağlamıştı gözleri kan çanağı olmuştu umurumda olmayacaktı kurtulmuştuk hissediyordum ve verdiğim karar kurtulduğumuz an gitmekti. Madem kurtulacaktık neden gözleriyle anlatmayı denemedi? Yaşadığım korkuya korku ekleyip üstüne üstlük sözleriyle kalbime bir yük bırakmıştı.

Birkaç silahlı asker gelip Ediz’i açtılar ilk işi bana gelmek oldu bir şey demedim sessizlik sırası bendeydi.

“Mavera bir şey de yaralarına bakacağım şimdi.” Beni çözdüğünde ittirdim yere çakılması bir oldu yaralıydı her yeri kanlar içindeydi.

“Kalpsizler ile işim yok.” Canım yanıyordu koşarak çıktım oradan peşimden geliyordu sesleniyordu. Polis arabasına bindim. Katil değildi hatta devlete çalışıyordu. O kadarını anlamıştım kadındı arabadaki olan kişi.

“Lütfen beni buradan götürün lütfen.” Kadın halimden anlamıştı ve arabayı sürdü. Arkama baktığımda gördüğüm görüntü ağlamama neden oldu. Kanlar içindeydi ve bakıyordu bana ama bakışları donuk olmasına rağmen doluydu ağlayamazdı o sözlerden sonra....