Bölümler 10Şu an: 6. Hikaye: "Kervansarayın Hayalet Misafirleri"
- 1 1. Hikaye: "Kömürlükten Gelen Nefes"619 kelime
- 2 2. Hikaye: "Değirmenin Dişlileri"530 kelime
- 3 3. Hikaye: "Kuyunun Dibindeki Akis"598 kelime
- 4 4. Hikaye: Milat Hoca’nın Cin Alemine Yolculuğu".1.548 kelime
- 5 5. Hikaye: "Köprü Üstündeki Yabancı618 kelime
- 6 6. Hikaye: "Kervansarayın Hayalet Misafirleri"612 kelime · Okuduğun bölüm
- 7 7. Hikaye: "Yalnız Çeşme’nin Laneti"544 kelime
- 8 8. Hikaye: "Kaya Mezarın Fısıltısı"524 kelime
- 9 9. Hikaye: "Yediler Tepesi’nin Sırrı"559 kelime
- 10 10. Hikaye: "Milat Hoca ve Kırıkkale'nin Yedi Mührü".1.786 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Bölüm 1: Gece Yarısı Gelen Yolcu
Kırıkkale’nin dağ yollarında, asırlar önce İpek Yolu üzerinde tüccarların konakladığı, günümüzde ise kimsenin yaklaşmaya cesaret edemediği "Taş Han" adında yıkık dökük tarihi bir kervansaray vardı. Hanın kalın taş duvarları zamanla sarmaşıklarla kaplanmış, ortasındaki avlu ise yosun tutmuştu. Köylüler, bu hanın güneş battıktan sonra mühürlendiğini, içeride yakanın paçanın kurtulamayacağını fısıldaşırdı.
İstanbul’dan memleketi Kırıkkale’ye gelen genç bir fotoğrafçı olan Mert, tarihi yapılar ve eski mimari üzerine albüm hazırlıyordu. Taş Han’ın o mistik ve terk edilmiş dokusu onu adeta büyülemişti. Köylülerin "Aman oğlum, orası tekin değil, geceleri oradan sesler gelir" uyarılarına gülüp geçti; fotoğraf makinesini ve tripodunu kapıp akşamüstü hanın yolunu tuttu.
Mert, demir kapısı paslanıp yarıya kadar açık kalmış avluya girdiğinde hava çoktan kararmıştı. Fenerinin ışığında duvarlardaki eski oymaları çekiyor, taş odalarda yankılanan rüzgâr sesini dinliyordu. Ancak gece yarısını biraz geçe, saat tam 03:00’te, hanın üst katındaki odalardan birinden gelen eski bir ney sesi ve ardından boğuk insan fısıltıları duyulmaya başladı.
Bölüm 2: Mert’in Kapanı
Mert önce restorasyon yapan başka birileri olduğunu sandı. Merdivenlerden yukarı çıkıp sesin geldiği odaya yöneldi. Kapıyı ittiğinde gördüğü manzara karşısında kanı dondu:
Odanın ortasında, yüzyıllar öncesine ait kıyafetler giymiş insanlar etrafta sessizce oturuyor, ortadaki mangalın başında ise yüzleri seçilemeyen gölge suretler hareket ediyordu.
Fakat en korkuncu, odanın köşesindeki duvara zincirlenmiş olan adamın kendi yüzü olmasıydı!
Mert gördüğü dehşet karşısında çığlık atarak kaçmak istedi ama arkasındaki ahşap kapı kendi kendine sertçe kapandı ve kilitlendi. Odadaki o gölge suretler yavaşça Mert’e doğru dönmeye başladı; içlerinden biri fısıldayarak konuştu:
“Bir yolcu daha geldi... Hanın defterine bir isim daha eklendi. Buradan çıkış yok, yolcu!”
Sabah köylüler hanın yakınından geçerken Mert’in dışarıdan gelen iniltilerini duydu. Kapıyı zorla açıp genci içeriye baygın, üzerini de buz gibi bir ter kaplamış halde buldular. Gözleri tamamen akmış, ne konuştuğu anlaşılamaz hale gelen Mert’i hemen mahallenin alimi Milat Hoca’ya götürdüler.
Bölüm 3: Milat Hoca’nın Teşhisi
Milat Hoca, Mert’i sedire yatırıp nabzını yokladığında, odadaki havanın aniden ağırlaştığını ve kandillerin titrediğini fark etti. Mert birden bire kaskatı kesildi, sesi değişerek alaycı bir tonla gülmeye başladı:
"Hoca! O kervansaray bizim tüccarlarımızın mezarıdır. O genç bizim aramıza kendi rızasıyla katıldı, ruhu bizim kervanımıza yazıldı. Onu bizden alamazsın!"
Milat Hoca hiç istifini bozmadı. Elindeki tespihi yavaşça masaya bırakıp, Kenan’ın veya Tarık’ın vakalarında olduğu gibi kararlı ve azametli bir sesle karşılık verdi:
"O han sıradan bir harabe değil, mazlumların ve yoldan sapanların kaybolduğu karanlık bir eşiktir. Ama bilin ki Hakk’ın kelamı önünde hiçbir mahlûk mülk sahibi iddia edemez!"
Milat Hoca, bu musibetin sadece Mert’i değil, hanın etrafındaki tüm bölgeyi tehdit edeceğini bildiği için o gece hanı mühürlemeye gitmeye karar verdi.
Bölüm 4: Taş Han’da Gece Yarısı
Gece yarısı tam 03:00’te Milat Hoca, yanında koruma tuzları, özel tütsüler ve gümüş asasıyla Taş Han’ın kapısına dayandı. Hanın içine adımını attığı an, yerdeki taşlar sanki üzerinde binlerce insan yürüyormuş gibi titremeye başladı.
Üst kattaki o lanetli odaya çıktığında, odanın ortasındaki mangalın etrafını sarmış olan gölge suretler ayağa kalktı. Duvara zincirlenmiş olan Mert’in hayaletik silüeti ise acıyla kıvranıyordu.
Varlıkların lideri konumundaki devasa bir gölge, duvardan duvara yansıyarak haykırdı:
"Hoca! O ruh bizim kervanımızın bedelidir. Buradan sağ çıkamazsın!"
Milat Hoca bir adım bile geri atmadı. Gümüş asasını hanın taş zeminine sertçe vurdu, gözlerini kapatıp göğsünden gelen en gür sesle Ayetel Kürsi’yi ve koruma dualarını okumaya başladı. Okudukça odadaki hava ısındı, gölge suretler çığlıklar atarak erimeye başladı. Hoca son hamle olarak mühürlü parşömeni odanın ortasına fırlattı; parşömen alev alarak tüm odayı saf bir nurla doldurdu.
Dehşet verici bir çığlıkla birlikte odadaki tüm gölgeler yok oldu. Mert, olduğu yere yığıldı ve derin bir nefes alarak gözlerini açtı.
Sabah olduğunda Milat Hoca, Taş Han’ın demir kapılarını kalın zincirlerle ve kadim mühürlerle kalıcı olarak kilitledi. Mert sağlığına kavuştu ama o kervansaraydan geriye sadece uzaktan duyulan rüzgâr uğultuları kaldı.
Bölüm etkileşimi
