Bölümler 10Şu an: 3. Hikaye: "Kuyunun Dibindeki Akis"
- 1 1. Hikaye: "Kömürlükten Gelen Nefes"619 kelime
- 2 2. Hikaye: "Değirmenin Dişlileri"530 kelime
- 3 3. Hikaye: "Kuyunun Dibindeki Akis"598 kelime · Okuduğun bölüm
- 4 4. Hikaye: Milat Hoca’nın Cin Alemine Yolculuğu".1.548 kelime
- 5 5. Hikaye: "Köprü Üstündeki Yabancı618 kelime
- 6 6. Hikaye: "Kervansarayın Hayalet Misafirleri"612 kelime
- 7 7. Hikaye: "Yalnız Çeşme’nin Laneti"544 kelime
- 8 8. Hikaye: "Kaya Mezarın Fısıltısı"524 kelime
- 9 9. Hikaye: "Yediler Tepesi’nin Sırrı"559 kelime
- 10 10. Hikaye: "Milat Hoca ve Kırıkkale'nin Yedi Mührü".1.786 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Bölüm 1: Mağara Ağzındaki Köy
Kırıkkale’nin eteklerinde, yıllar önce terk edilmiş eski bir taş ocağının hemen yakınında, yerel halk arasında "Kör Kuyu" olarak bilinen derin bir su sarnıcı vardı. Çevredeki yaşlılar, bu kuyunun sadece su çekmek için değil, geçmişte karanlık işler çevirenlerin izlerini saklamak için kazıldığını söylerdi. Kuyunun etrafındaki toprak hep nemliydi ve günün hangi saati olursa olsun, oradan dışarıya ağır bir küf ve çürümüş yaprak kokusu yayılırdı.
Mahallenin gençlerinden Emir, arkadaşlarıyla iddiaya girip gece yarısı bu kuyunun başına giderek cep telefonuyla video çekmek istedi. "Hayalet avcılığı" videoları çekip sosyal medyada paylaşan Emir, batıl inançlara gülüp geçenlerdendi.
Arkadaşları uzakta arabada beklerken, Emir elindeki güçlü el feneriyle taşlarla çevrili kuyunun başına geldi. Fenerin ışığını kuyunun derinliklerine doğru tuttu; ancak ışık sanki su yüzeyine ulaşmadan karanlıkta kayboluyordu. Tam geri döneceği sırada, kuyunun dibinden gelen net bir sesle donakaldı:
Kendi adını fısıldayan bir ses...
Bölüm 2: Seslerin Esiri
Emir, adını duyduğu an ne olduğunu anlayamadı. Ses, kendi sesiyle ona sesleniyordu: "Emir... Çok derinlerdesin, yukarı çıkamazsın."
Korkudan eli ayağı titreyen genç, arkasını dönüp kaçmak istedi ama ayakları sanki yere çivilenmiş gibi hareket edemedi. Kuyunun taş duvarlarından aşağıya doğru simsiyah, insan siluetine benzeyen gölgeler kaymaya başladı. Gözleri karanlıkta parlayan bu varlıklar, etrafını sararak onu kuyunun kenarına doğru çekti. Arkadaşlarının uzaktan korna çalmasıyla büyü bir anlığına bozuldu; Emir son bir güçle kendini geriye atıp arabaya kadar koştu ve baygınlık geçirdi.
Ertesi gün kendine geldiğinde artık o eski Emir değildi. Gözlerinin altı morarmış, sesi çatallaşmış ve sürekli kendi kendine latinceye benzer anlaşılmaz kelimeler mırıldanmaya başlamıştı. Ailesi ne yapacağını bilemeyince, soluğu yine Milat Hoca’nın kapısında aldı.
Bölüm 3: Milat Hoca’nın Müdahalesi
Milat Hoca, Emir’i gördüğü an odadaki havanın değiştiğini hissetti. Genci sedire oturtup bileğini tuttuğunda, Emir’in nabzı normal bir insanınkinin iki katı hızlı atıyor, bedeni ise buz gibi soğuktu.
Milat Hoca, odadakilere dönerek derin bir iç çekti:
"Evladım, siz o kuyuyu sıradan bir su sarnıcı sandınız ama orası, asırlar evvel cinlerin ve gaipten haber aldıklarını iddia eden sihirbazların yeraltı geçidiydi. Orada yankılanan sesler başkasının değil, o kuyuda can veren mazlumların ve onların ruhunu çalan şeytani azazillerin sesidir. Emir, oraya sadece gitmedi; ruhunun bir parçasını o kuyuya rehin bıraktı."
Hoca, vakit kaybetmeden hazırlanılması gerektiğini söyledi. Çünkü o varlıklar bir kez bir insana musallat olduğunda, sadece o genci değil, tüm mahalleyi tehdit etmeye başlarlardı.
Bölüm 4: Kuyunun Başında Hesaplaşma
Gece yarısı tam 03:00’te Milat Hoca, yanında Emir ve birkaç cesur köylüyle Kör Kuyu’nun başına gitti. Hoca, çevreye koruma çemberi çizen tuz ve okunmuş su döktü. Ardından elindeki demir tasla kuyunun içine doğru üç kez su serpip yüksek sesle Euzu besmele ve Ayetel Kürsi’yi okumaya başladı.
Kuyuvanın içinden aniden delirmişçesine bir rüzgâr koptu; su yüzeyi kaynamaya başladı ve taşların arasından simsiyah, insan yüz hatları olan ama gözleri tamamen boşluktan ibaret bir varlık başını uzattı.
Varlık, tüyler ürpertici, yankılı bir sesle bağırdı:
“O bizimle sözleşti! O ses bizim sesimiz oldu, o beden bizim toprağımızdır! Onu alamazsınız!”
Milat Hoca hiç tereddüt etmeden elindeki mühürlü ahşap asayı kuyunun taşına sertçe vurdu ve nidasını yükseltti:
"Allah’ın kelamı önünde hiçbir mahlûkun hakkı yoktur! Bırakın o genci, burası sizin mülkünüz değil!"
Hoca’nın okuduğu son dua ile birlikte gökyüzünden kuyunun merkezine doğru saf bir ışık huzmesi indiğini andıran bir parlama oldu. Kuyudan yükselen siyah dumanlar havada dağılarak yok oldu. Emir, derin bir nefes alarak yere yığıldı; gözlerindeki o cam gibi donuk bakış yerini insanî bir şaşkınlığa ve gözyaşlarına bıraktı.
Kör Kuyu’nun etrafı taşlarla tamamen kapatıldı ve üzerene kalıcı mühürler yerleştirildi. Emir sağlığına kavuştu ama o geceden sonra bir daha asla o taraflara gitmedi. Milat Hoca ise mahallelilere hep aynı uyarıyı yineliyordu: "Görünen alemin ötesindeki kapıları kendi ellerinizle aralamayın; zira bazı kapılar açıldığında, onları kapatmaya ömrünüz yetmez."
Bölüm etkileşimi
