KORKU HİKAYELERİ kitap kapağı

1. bölüm / 10

1. Hikaye: "Kömürlükten Gelen Nefes"

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 10Şu an: 1. Hikaye: "Kömürlükten Gelen Nefes"

Bölüm 1: Eski Evin Sessizliği
Kırıkkale’nin eskimiş, zamanla rengi solmuş ve adeta yaşayan bir varlık gibi gıcırdayan eski mahallelerinden birinde, iki katlı ahşap bir evde geçiyordu olay. Evin sahibi genç öğretmen Kerim, şehrin kalabalığından kaçıp sakin bir çalışma ortamı ararken bu ucuz kiralık evi bulmuştu. Evin tek kusuru, bodrum katındaki dışarıdan kilitlenen o kasvetli kömürlük kısmıydı. Ev sahibi anahtarı verirken güler gibi yapmış ama gözlerindeki o tedirginliği saklayamamıştı: "Oraya çok inme oğlum, nemlidir, eski eşyalar var, rutubet kokar."
Kerim ilk hafta her şeyin yolunda olduğunu düşündü. Gündüzleri okulda ders anlatıyor, geceleri ise masasının başında kitap okuyup ders notları hazırlıyordu. Ancak evin içindeki o tuhaf sessizlik, dördüncü geceden sonra yerini belli belirsiz seslere bırakmaya başladı.
Gece yarısını biraz geçe, saat tam 03:14’te, evdeki tahtalar sanki üzerinde ağır ağır yürüyen çıplak ayaklar varmış gibi çatırdıyordu. Kerim önce rüya gördüğünü sandı. Fakat mutfaktan gelen metalik bir sesle irkilerek yatağından fırladı. Mutfak tezgâhının üzerindeki çelik bıçak, kendi kendine yerinden oynamış, tahtanın üzerine diklemesine saplanmıştı.

Bölüm 2: Milat Hoca’nın Kapısı
Korkudan eli ayağı titreyen Kerim, o gece sabaha kadar uyuyamadı. Sabah ilk iş olarak mahallenin en yaşlı esnafına, ardından da yörede ilim sahibi, garipleri ve musibet yaşayanları geri çevirmemesiyle tanınan Milat Hoca’ya yöneldi.
Milat Hoca, kerpiç duvarlı, mütevazı ama içeri giren herkesin içini ürperten o odasında, elindeki tespihi yavaşça çekerek Kerim’i dinledi. Kerim anlattıkça Milat Hoca’nın gür kaşları çatılıyor, gözlerindeki o derin mavilikler endişeyle kararıyordu.
Kerim sözünü bitirip, "Hocam, evde sanki bir şey nefes alıyor, ama görünmüyor. Ne olur yardım edin," dediğinde, Milat Hoca başını kaldırdı ve ağır bir ses tonuyla konuştu:
"Evladım, bazı mekânlar vardır; orada sadece duvarlar değil, geçmişin günahları da kilitlidir. O kömürlük dediğin yer, sıradan bir depo değil. Orası, geçmişte bu mahallede kaybolan bir kadının son sığınak aradığı, gayb âleminin karanlık sakinleriyle pazarlık yaptığı bir eşiktir. Sen orayı açmadın ama o varlıklar senin o eve adım attığın gün kapıyı içeriden aralamışlar."

Bölüm 3: Kömürlüğün Kilidi
Milat Hoca, o gece yatsı namazından sonra Kerim’in evine gelmeyi kabul etti. Yanında, üzerinde eski Arapça harflerle yazılmış muskalar ve özel bir buhurdanlık vardı.
Eve girdiklerinde havadaki o ağır, sülfür ve çürümüş toprak kokusu hemen dikkat çekti. Milat Hoca doğrudan alt kata, kömürlüğün demir kapısının önüne gitti. Kapının paslı kilidine ellerini sürdüğü an, içeriden dehşet verici bir ses yükseldi:
Tırrrr... tak... tırrrr...
Sanki içerideki biri, tırnaklarıyla demir kapıyı kazıyordu.
Milat Hoca, Kerim’e arkasında durmasını tembihledi, sesli bir şekilde Ayetel Kürsi ve müminlerin sığınağı olan koruma dualarını okumaya başladı. Buhurdanlıktan yayılan duman, koridorun tavanına doğru kıvrılarak yükselirken, kömürlüğün altındaki aralıktan dışarıya doğru buz gibi, insanı donduran bir rüzgâr esmeye başladı.

Bölüm 4: Şeytani Dokunuş ve Karar
Milat Hoca kapıyı tamamen açtığında, içerideki karanlık adeta canlı bir varlık gibi üzerlerine atılmak istedi. İçeride ne kömür vardı ne de eski eşyalar... Sadece ortada duran, üzeri kanla karıştırılmış gibi siyah toprakla kaplı eski bir ahşap sandık vardı.
Milat Hoca sandığa yaklaşarak üzerine bir miktar okunmuş su serpti ve yüksek sesle:
"Ey bu kapının arkasına sığınan mahlûk, Allah’ın izniyle burası senin mekânın değil! Defol git!" diye nida etti.
O an, odanın tavanından koyu kırmızı, yapışkan bir damla Milat Hoca’nın omuzuna düştü. Karanlığın içerisinden insana benzeyen ama eklemleri ters dönmüş, simsiyah gözleriyle onlara bakan insan silüetinde bir şey belirdi. Şeytani bir gülüşle, “O buraya kendi iradesiyle geldi... Bu ev onun değil, bizim kurbanımız!” diye fısıldadı ses.
Milat Hoca son bir hamleyle elindeki demir mühürlü bastonu yere vurdu ve o karanlık silüet çığlıklar atarak kömürlüğün derinliklerindeki boşlukta yok oldu. Kapı, sert bir gürültüyle kapandı.

O gece Milat Hoca, evin dört bir köşesini mühürledi ve Kerim’e o evde tek bir gece bile kalmaması gerektiğini, hemen taşınmasını söyledi. Kerim eşyalarını dahi toplamadan o evden ayrıldı. Ancak ne zaman gece yarısı Kırıkkale’nin sokaklarından geçse, o eski ahşap evin kömürlüğünden gelen tırnak seslerini hâlâ kulağında işitiyordu...

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

6okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…