61. bölüm / 64

Yanlış Hatıra

Bölümler 64Şu an: Yanlış Hatıra

Annemle aynı anıyı hatırlamadığımızı fark ettiğim gün başladı her şey.
“Hatırlıyor musun,” dedi, “küçükken bu evde bir gece birlikte saklanmıştık.”
Duraksadım.
O anı hatırlıyordum. Ama birlikte değildik.
“Hayır,” dedim, “ben yalnızdım.”
Annemin yüzü bir an dondu. Sonra gülümsedi.
“Yok canım,” dedi, “ikimiz de vardık.”
O günden sonra anılarımda küçük boşluklar oluşmaya başladı.
Bazı olayları hatırlıyordum ama içlerinde ben yoktum.
Bazılarında ise fazladan biri vardı. Yüzü belirsiz, sesi tanıdık.
Eski bir fotoğraf albümüne baktım.
Bir karede çocukluğumdan bir doğum günü vardı. Pastanın önünde ben duruyordum.
Yanımda bir çocuk daha vardı.
O çocuğu hatırlamıyordum.
Fotoğrafın arkasında soluk bir yazı vardı, benim el yazım:
“Ben hatırlamazsam, o yaşayacak.”
Kalbim hızlandı. Albümü kapattım.
Ama o gece rüyamda çocuk bana baktı.
“Artık sıra sende,” dedi.
“Beni hatırlıyordun. Şimdi ben seni hatırlıyorum.”
Sabah uyandığımda annem kahvaltı hazırlıyordu.
Bana baktı, durdu.
“Affedersin,” dedi nazikçe,
“sen kimsin?”
Aynaya koştum.
Yüzüm net değildi.
Sanki biri beni hafızadan siliyordu.
Ve bir yerlerde…
benim anılarımla yaşayan biri vardı.
Aynadaki bulanıklık dakikalar geçtikçe arttı. Yüz hatlarım birbirine karışıyor, gözlerim sanki bana ait değilmiş gibi bakıyordu. Elimi aynaya uzattım. Cam soğuktu ama yansımam elini aynı anda kaldırmadı.
Gecikmeli hareket etti.
Arkamdan annemin sesi geldi.
“Niye aynaya bakıyorsun?” diye sordu.
Döndüm.
“Beni hatırlıyor musun?” dedim.
Bir an düşündü. Gerçekten düşündü. Sonra başını iki yana salladı.
“Hayır,” dedi, şaşkınlıkla. “Ama… evde yabancı yoktu.”
Kalbimde bir boşluk açıldı. Sanki biri içimden bir parçayı söküp alıyordu ama acıtmıyordu. Çünkü acı da artık bana ait değildi.
Odama girdim. Çekmecenin dibinde eski bir defter buldum. Açtım.
Sayfalar doluydu. Hepsi benim el yazımdı.
“Hatırlamak bir yer açmak demek.”
“Eğer biri yeterince unutulursa, diğeri onun yerini alabilir.”
“Ben ilk oldum. O ikinci olacak.”
Sayfanın altına daha yeni yazılmış bir cümle eklenmişti:
“Değiştik.”
O an anladım.
O çocuk hiçbir zaman kaybolmamıştı.
Ben onu unutmak için kendimden vazgeçmiştim.
Salona çıktığımda annem masaya iki tabak koymuştu. Karşımdaki sandalyede biri oturuyordu. Küçük, tanıdık ama yüzü artık netti.
Bana baktı.
Benim çocukluğumla.
Gülümsedi.
“Merak etme,” dedi, “kimse seni hatırlamıyorsa acımaz.”
Gözlerim karardı.
Şimdi bu satırları yazan kişi ben değilim.
Ama bu beden hâlâ burada.
Evde herkes mutlu.
Anılar yerli yerinde.
Sadece…
fotoğraflarda bir kişi eksik.
Ve kimse bunun farkında değil.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

9okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.