59. bölüm / 64

Rüya

Bölümler 64Şu an: Rüya

Rüyamda uyandım.
Odam aynıydı. Perdeler, masa, kapının kenarındaki çatlak… her şey yerli yerindeydi.
“Demek ki uyandım,” dedim.
Ama içimde tuhaf bir his vardı. Gerçeklik biraz fazla netti.
Elimi yüzüme sürdüm. Tenim soğuktu. Kalbimin attığını hissedemiyordum ama nefes alıyordum.
Ayağa kalktım. Zeminin sesi bile tanıdıktı.
O an fark ettim:
Saat yoktu.
Telefon yoktu.
Pencereden dışarı bakınca… dışarısı yoktu.
Sadece beyaz bir boşluk.
Gözlerimi kapattım.
“Uyan,” dedim kendime.
Uyandım.
Ama yine aynı odadaydım.
Bu sefer bir şey değişmişti. Duvar biraz daha yakındı. Oda sanki nefes alıp veriyor, daralıyordu.
Kafamın içinde bir ses belirdi. Benim sesimdi ama benden emin konuşuyordu:
“Bir rüyadan uyanınca gerçek başlar sanıyorsun.
Ya bu da uyanılan rüyalardan biriyse?”
Paniğe kapıldım. Kendimi çimdikledim. Acıdı.
Ağladım. Gözyaşlarım aktı.
Her şey fazla gerçekti.
Sonra yatağı fark ettim.
Yatakta biri yatıyordu.
Ben.
Gözleri kapalı, nefes alıyordu.
O an anladım… ben uyanmamıştım.
Sadece rüyanın içindeki ben, başka bir rüyaya geçmişti.
Arkamdan bir fısıltı geldi:
“Gerçekliğin nerede bittiğini bilmediğin anda…
artık gerçek diye bir şey yoktur.”
Gözlerim karardı.
Uyandım.
Ama bu sefer…
uyandığımdan emin olamadım.

İlk fark ettiğim şey, rüyayı kontrol edemememdi.
Uyanıktım. Bunu biliyordum. Otobüste oturuyordum, insanlar vardı, telefonum elimdeydi. Ama camdan dışarı baktığımda binalar uzadı. Fazla uzadı. Perspektif bozuldu.
Gözlerimi kırptım.
Düzelmedi.
Yanımdaki kadın bana baktı. Gülümsedi. Ama yüzü sabit kaldı, gözleri kırpmadı. Sanki biri onun yüzünü unutmuştu.
“Rüya,” dedim içimden.
Ama rüyalarda bu kadar ayrıntı olmazdı.
Otobüsten indim. Ayaklarım yere bastı, asfaltın sertliğini hissettim. Rüzgâr vardı. Üşüdüm. Bunlar rüya için fazla gerçekti.
Ama saatler ilerledikçe küçük şeyler olmaya başladı.
İnsanlar aynı cümleyi tekrar ediyordu.
Bir köpeğin havlaması takılı kalmış gibiydi.
Gökyüzü hiç hareket etmiyordu.
Bir anda fark ettim: hiç kimse bana doğrudan bakmıyordu.
Bakıyormuş gibi yapıyorlardı sadece.
Bir vitrinde yansımamı gördüm.
Ben yürümüyordum.
Yansımam duruyordu.
Telefonumu çıkardım. Saat yazmıyordu. Tarih yoktu. Sadece tek bir bildirim vardı:
“Henüz uyumadın. O yüzden uyanamazsın.”
Kalbim sıkıştı.
“Peki ben neredeyim?” diye fısıldadım.
Cevap kafamın içinden geldi. Benim sesimle ama bana ait değildi:
“Burası uyanıkken görülen rüya.
En tehlikelisi.”
Çünkü burada acı hissediliyordu.
Korku hissediliyordu.
Ve herkes bunun gerçek olduğuna inanıyordu.
En son aynaya baktım.
Gözlerim açıktı.
Ama bakışlarım… uyuyan birine aitti.
O günden beri şunu biliyorum:
Bazen rüyadan uyanmazsın.
Bazen uyanıklık, rüyanın kendisidir.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

8okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.