44. bölüm / 64

Ormandaki Gizem

Bölümler 64Şu an: Ormandaki Gizem

Yaz tatilinin son haftasında dört kişilik arkadaş grubu bir çılgınlık yapmak istedi.
Şehirden uzak, sessiz bir kamp…
Telefon çekmeyen, ışık girmeyen, Google Haritalar’ın bile tam tanımadığı Çataldere Ormanı.

Aralarından biri, Erkan, ormanı internetten bulmuştu.
“Kimse gitmiyor buraya, tam kafa dinlemelik,” demişti.
Ve evet… gerçekten de kimse gitmiyordu.

İlk gece çadırlarını kurdular.
Ateşi yaktılar. Kahkahalar, şarkılar, korku hikayeleri havada uçuşuyordu.
Ama bir ara çalılıklardan gelen hırıltılı bir ses onları susturdu.
Ay ışığı ağaçların arasından yere düşerken, sesin geldiği yerde kımıldayan siyah bir gölge vardı.
“Muhtemelen tilki,” dediler.
Tilki değildi.

Gece 03.00 civarı herkes çadırlarda yatmaya çalışıyordu.
Ama Gülce’nin çadırının hemen dışından tırnakla sürtülme sesi gelmeye başladı.
Tırnaklar kumaşı çizer gibi, daireler çiziyor, yavaş yavaş bastırılıyordu.
Gülce nefesini tuttu.
Sonra biri fısıldadı:
“Gördüm seni.”

Sabah çadır boştu.
Gülce yoktu.
Ne ayak izleri, ne bir iz, hiçbir şey.
Sadece çadırın önünde duran... kökten sökülmüş bir geyik bacağı.
Ama geyik bacağının ucunda... tırnaklar vardı.

Erkan, Ali ve Cemre paniğe kapıldılar. Dönmek istediler. Ama GPS çalışmıyordu. Hangi yönden geldiklerini bile hatırlamıyorlardı.
Tam geri dönecekken, ormanın içinden Gülce’nin sesi geldi.
Ama Gülce gibi konuşmuyordu.
“Yalnız değilim artık,” diyordu.
Ve sesi gittikçe kalınlaşıyordu.
“Gördüm seni... gördüm… gördüm…”

Ağaçların arasında iki ayağı üstünde yürüyen bir geyik belirdi.
Ama yüzü insana aitti.
Gözleri bomboş, derisi çatlamıştı.
İnsan gibi yürüyordu. Ama ayakları toynaklıydı.
Yürürken ağzından, az önce kaybolan Gülce'nin küpesi düştü.

Koştular. Cemre düşüp bileğini burktu.
Erkan onu taşırken Ali geride kaldı.
Birden ormandan çığlık yükseldi.
Ama bu bir çığlık değildi.
İç içe binlerce insan sesinin aynı anda attığı bir çığlık gibiydi.

Cemre ve Erkan kendilerini güç bela terk edilmiş bir orman kulübesine attılar.
İçerisi rutubetliydi. Tavan örümcek ağı doluydu.
Ve duvarda eski bir defterin tek sayfası asılıydı:

> “O ne bir hayvan ne de insan. O bir geçiş. Kimin yüzünü takarsa onun sesini alır. Ormandan çıkamazsınız. Çünkü şimdi hepinizin yüzünü ezberledi.”

Erkan dönüp Cemre’ye baktı.
Ama Cemre gülümsemiyordu.
Göz bebekleri yoktu.
Ağzı açıldığında iki sıra geyik dişi görünüyordu.

Ve fısıldadı:
“Gördüm seni.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

10okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.