42. bölüm / 64

Arkadaşıma Benzeyen

Bölümler 64Şu an: Arkadaşıma Benzeyen

Uzun zaman sonra arkadaşımla tekrardan buluşacaktım.Karşımda uzun bir yol vardı.Arkadaşımın evi benden uzaktı ve...ormanın içindeydi.Ormanları sevmem,korkarım.Çünkü paranormal olay oranları çok yüksek.Her neyse yolda gidiyordum,ama birazdan hava kararacaktı.Asfalt yoldan toprak yoluna geçiş yaptım bile.Etrafımda ağaçlar vardı,uzunlar ama yaprakları öyle fazla değildi.Aralıklı ağaçların arasından ilerledikçe içimi tarifi zor bir huzursuzluk kapladı. Hava iyice kararmaya başlamıştı, toprak yolun üzerine serilen sis gittikçe kalınlaşıyordu. Arabanın farları bile bu pusun içinde zor seçiyordu yolu.

Sonunda ormanın içinden kıvrıla kıvrıla geçen patikayı bitirip, arkadaşım Melis’in evine vardım. Evin görüntüsü, hafızamdakinden farklı değildi: eski, iki katlı, taş bir yapıydı. Ama nedense bu defa daha... soğuk görünüyordu.

Kapıya yöneldim. Tam zile basacaktım ki kapı hafifçe aralandı. Melis oradaydı. Gülümsüyordu.
“Hoş geldin! Ne çok özledim seni,” dedi, sesi eskisi gibiydi ama sanki biraz yankılıydı, biraz da... mekanik.

Sarılmak için adım attım. O da sarıldı. Ama kolları biraz fazla uzunmuş gibi hissettirdi, teni normalden biraz daha soğuktu. Ama bu hissi hemen bastırdım. “Yoldan geldim, kesin uyduruyorumdur,” diye geçirdim içimden.

Eve girdim. Melis bana kalmam için odalardan birini gösterdi. Sonra salona geçtik, biraz konuştuk. Her şey normalken, “Ben mutfağa bir şeyler hazırlayayım, atıştırmalık getiririm,” dedi ve gülümsedi.

Onun gidişiyle ev sessizleşti. Sessizlik... evin duvarlarına sinmişti sanki. Ayakta durduğum yerde içimi bir merak dürttü. Evi biraz gezmek istedim. Çocukluğumuzda geldiğimde yukarı kata pek çıkmazdım. Merdivenlerden yukarı yöneldim.

Koridor eskiydi, tahtalar gıcırdıyordu. Kapıların çoğu kapalıydı ama en sondaki hafif aralıktı. Merakla o kapıya yürüdüm. İçeriye kafamı uzattım, boş bir odaydı. Ama tam karşı duvarda bir şey gözüme çarptı... kitaplık mıydı? Hayır... dikkatli bakınca, kitapların arkasında hafif bir çıkıntı vardı. Elimi uzattım. Kitaplığın yan kenarını hafifçe itince, tık... bir şey gevşedi. Kitaplık, sessizce yana kaydı.

Arkasında dar, taş bir geçit vardı. Hiç düşünmeden telefonumun ışığını açtım ve içeri girdim. Adımlarımı dikkatli atıyordum. Taş duvarlar nemliydi, rutubet kokusu burnumu yaktı. Sonunda bir odaya vardım. Işık anahtarını bulup bastım.

Gözlerim ilk başta alışamadı. Ama sonra gördüğüm şey karşısında kalbim boğazıma tıkandı.

Yerde, kanlar içinde MELİS yatıyordu.
Gözleri açıktı ama donmuştu. Vücudu hareket etmiyordu. Boğazında derin bir yırtık vardı.

“Bu… bu ne demek? O zaman… kimdi?” diye fısıldadım, ama o anda…

ÜST KATTAN AHŞAP MERDİVENLERİN GICIRDADIĞINI duydum.
Biri aşağıya doğru geliyordu. Ağır, sabit adımlarla.

Telefon ışığını kapattım. Nefesimi tuttum.
Ama çok geçti.
Çünkü geçitten çıkarken... kapı arkamdan kapandı.

Ve o şey, yukarıdan yaklaşırken tanıdık bir ses yankılandı:
“Nereye kayboldun? Atıştırmalıkları hazırladım...”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

12okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.