Bölüm 11

Dağ başındaki o operasyon noktası sessizliğe bürünürken, helikopterlerin pervaneleri yeniden havalanmak için dönmeye başladı. Akrep ve yakalanan diğer teröristler sıkı güvenlik önlemleri altında arka bölmelere bindirildi. Shadow’un etkisiz hale getirilmesi büyük bir darbe olmuştu ama tecrübelerimiz bize bu yapının sadece bir kolunun kesildiğini söylüyordu.
"Yaralı var mı?" dedi Yiğit, hepimizi tarayan keskin ama bir o kadar da rahatlamış bakışlarıyla.
"Kimse de bir şey yok komutanım," dedi Mert, nefesini üfleyerek şarjörünü toplarken. "Sadece biraz çamurlandık o kadar."
Karargâha dönüş yolculuğu gidişimize hiç benzemiyordu. Helikopterin içindeki o boğucu gerginlik yerini sessiz, derin bir soluğa bırakmıştı. Karargâha indiğimizde bizi bekleyen uzun bir sorgu süreci ve resmi raporlar silsilesi olduğunu biliyorduk. Özellikle Selim’in içeriden sızdırdığı o kritik bilgilerin tam olarak nerelere ulaştığı, İstihbarat Başkanlığı tarafından titizlikle incelenecekti.
Odağımıza yerleşen ilk durak, karargâhtaki geçici sorgu odası oldu.
Selim, elleri kelepçeli halde demir masanın başında oturuyordu. Yüzündeki o küstah gülüş gitmiş, yerine köşeye sıkışmış bir hainin solgun ifadesi gelmişti. Kapıyı açıp içeri girdiğimde botlarımın sert sesi odanın beton duvarlarında yankılandı.
Yiğit arkamdan sessizce içeri girdi ve kapıyı kapattı. Masanın karşısına geçip ellerini masaya dayadı.
"Konuşma vakti bitti, Selim," dedi Yiğit, sesi buz gibiydi. "Shadow’un arkasındaki ana yapı kimlerden oluşuyor? Sana verilen emir sadece veri sızdırmak mıydı, yoksa karargâh içinde başka uyuyan hücreler var mı?"
Selim başını kaldırıp alayla gülmeye çalıştı ama dudğundaki patlak canını yaktı. "Sanıyorsunuz ki o adamı öldürünce bitti... Shadow bir kişi değil Yüzbaşı. Bir fikir, bir ağ. Beni harcadılar bile. Ama o ağın elleri çok uzundur; bugün beni alırsınız, yarın başkası başınızı ezer."
"Başımızı ezebilecek olanlar anasının karnından doğmamış," diye araya girdim. Namlumu masaya hafifçe vurarak doğrudan gözlerinin içine baktım. "Babama kurdukları tuzağı, o gece akıttıkları kanı ve bu karargâha attığınız ihanet lekesini tek tek temizleyeceğim. Kimin arkasına saklanırsanız saklanın."
Selim gözlerimdeki o kararlılığı gördüğünde ilk kez yutkundu. Gözlerini kaçırdı.
İstihbarat ekibi odaya girdiğinde Selim’i alıp götürdüler. Adalet, bu kez gecikmeden yerini bulacaktı.
Aradan geçen üç gün boyunca karargâh adeta bir karınca yuvası gibi çalıştı. Ele geçirilen dijital materyaller çözüldü, Akrep'in verdiği ifadelerle bağlantılı diğer şüpheliler çevre illerdeki operasyonlarla tek tek toplandı. Göktürk Timi ise tüm bu kaosun ortasında, hak ettiği o iki günlük dinlenme iznini sonunda kullanmaya başladı.
Üçüncü günün akşamında, kendimi karargâhın arkasındaki sakin atış poligonunun duvarına yaslanmış, elindeki kahve kupasıyla gökyüzünü izlerken buldum. Zihnim nihayet yıllardır susmayan o uğultudan arınmıştı. Kâbuslar tamamen silinmemişti belki ama artık üzerimde baskı kurmuyorlardı.
"Burada yalnız başınasın Üsteğmen," dedi arkadan gelen o tandık, tok ses.
Başımı çevirdiğimde Yiğit’in elindeki kahve kupasıyla bana doğru yaklaştığını gördüm. Sivil kıyafetleri üzerindeydi, saçları hâlâ hafif nemliydi. Gelip yanımda duvara yaslandı.
"Yalnız sayılmam," dedim kupamı kaldırarak. "Sadece... düşünüyordum."
"Neyi?"
"Her şeyi," dedim derin bir nefes alarak. "Dokuz yaşındaki o küçük kızı, dört yıl önceki o mağarayı... Buraya ilk geldiğimde içimdeki öfkenin beni yiyeceğinden korkuyordum. Sizi günah keçisi ilan etmiştim."
Yiğit başını hafifçe bana çevirdi. Koyu mavi gözlerinde derin bir tebessüm belirdi. "Haklıydın da. O gün o emri vermeseydim, belki de Emir bugün aramızda olurdu. O yükü omzumdan atamam, Betül. Atmak da istemiyorum zaten."
"Ama birlikte taşıyoruz," dedim yumuşak bir sesle. "Artık tek başıma değilim. Biz değil miydik o dağda birbirimizin arkasını kollayan?"
Yiğit elindeki kahve kupasını yan taraftaki sehpaya bıraktı. Bana doğru bir adım daha yaklaştı. Aramızdaki mesafe nefesini hissedeceğim kadar kapandı.
"Bizdik," dedi, sesi rüzgârın sesine karışarak. "Ve bundan sonra ne olursa olsun, hangi karanlık kapımızı çalarsa çalsın... O omuz omuza duruş bozulmayacak."
Elini uzattı, parmakları parmaklarıma değdi. Hiç çekinmeden elini tuttugumda, yıllardır buz tutmuş olan o içimdeki dünya ilk kez tamamen bahara dönüştü.
Karargâhın ışıkları uzaktan sarı bir parıltıyla parlıyordu. Göktürk Timi adı altında yazılan bu hikâye bitmemişti; aksine, en güçlü yerinden, gerçek bir aile olarak yeniden başlıyordu.
....
Sorgu odasından çıktığımızda karargâhın koridorları her zamankinden daha hareketliydi. Selim’in dijital materyallerinden elde edilen şifreli veriler, Siber Savunma ve İstihbarat birimleri tarafından santim santim taranıyordu. Ele geçirilen belgelere göre, ağın şehir yapılanmasındaki birkaç kritik isim tespit edilmiş ve çevre illerde eş zamanlı operasyonlar başlatılmıştı.
Göktürk Timi olarak bizim üzerimize düşen saha görevi şimdilik tamamlanmıştı. Yarbay, günlerdir uykusuz ve kesintisiz operasyonda olan tim için iki günlük idari izin emri verdi.
Yatakhaneye dönüp postal bağlarımı çözdüğüm an, vücudumdaki tüm kasların ne kadar kasıldığını ve yorgunluğun kemiklerime kadar işlediğini hissettim. Banyonun aynasına baktığımda yüzüm çamur, is ve çiziklerle doluydu; fakat gözlerimde yıllardır görünmeyen o huzurlu ışık duruyordu. Düşman vurulmuş, babamın ve Emir'in anısına leke sürdürmeden o dağdan zaferle dönülmüştü tabi shodow'un liderinin ölmüş olması bu işin bittiği anlamına gelmez.
Sıcak suyun altına girdiğimde, suyun şakaklarımdan süzülüp çamuru sürüklemesiyle birlikte zihnimdeki o ağır sis de dağılıyordu. Artık her gece gözlerimi kapattığımda arkasında saklandığım o kapı yoktu. Küçük kız çocuğu en sonunda o karanlık odadan çıkmış, özgürleşmişti.
Duştan çıkıp sivil kıyafetlerimi giydim. Siyah eşofman altı ve gri kazağımı üzerime geçirdikten sonra masanın üzerindeki o kutuya gözüm kaydı. Dün gece Yiğit’in elime tutuşturduğu Emir’in gümüş künyesi... Kutuyu açtım, soğuk metale parmak uçlarımla dokundum. Eskiden bu künyeye bakmak kalbime saplanan bir bıçak gibi canımı yakardı. Şimdi ise sadece gurur ve sadakat hissettiriyordu.
Künyeyi cebime koyup odadan çıktım. Karargâhın koridorları akşamüstünün sakinliğiyle sessize gömülmüştü. Adımlarım beni doğrudan karargâhın bahçesi'nin arka tarafındaki atış poligonuna götürdü.
Burası günün bu saatlerinde tamamen boş olurdu. Poligonun arkasındaki yüksek beton duvarın üzerine oturup, dağların arkasından batan güneşin kızıllığını izlemeye başladım. Rüzgâr hafif hafif esiyor, yaprakları savuruyordu. Yıllar sonra ilk kez nefes aldığımı hissettim.
"Yalnız başınasın Üsteğmen," dedi arkadan gelen o tanıdık, tok ve güven veren ses.
Başımı çevirdiğimde Yiğit’in elinde iki dumanı tüten kahve kupasıyla bana doğru yürüdüğünü gördüm. Üzerinde siyah sivil bir kazak ve rahat bir pantolon vardı. Islak saçları alnına düşmüştü. Sert Yüzbaşı mülahazası gitmiş, yerine yorgun ama dingin bir adam gelmişti.
"Yalnız sayılmam," dedim elimdeki künyeyi cebimden çıkarıp hafifçe sallayarak. "Sadece... düşünüyordum."
Yiğit yanıma geldi, elindeki kupalardan birini bana uzattı ve beton duvara yaslandı. Kahveden derin bir yudum aldıktan sonra bakışlarını uzaktaki dağ'lara çevirdi.
"Neyi düşünüyordun?" diye sordu kısık bir sesle.
"Her şeyi," dedim, kahvenin sıcaklığını avuçlarımda hissederken. "Dokuz yaşındaki o küçük kızı, dört yıl önceki o karanlık mağarayı ve bu karargâha ilk adım attığım günü... Buraya geldiğimde içimdeki öfke o kadar büyüktü ki, sizi kendi içimde günah keçisi ilan etmiştim. Beni korumak için attığınız her adımı bir baskı, bir tehdit gibi görüyordum."
Yiğit başını yavaşça bana doğru çevirdi. Koyu mavi gözlerinde derin, anlayışlı bir tebessüm belirdi.
"Haklıydın Betül," dedi. Sesi rüzgârın uğultusu arasında yumuşacıktı. "O gün o operasyonda o emri verdiğimde, Emir’i kaybedeceğimizi hesaplayamadım. O yükü bir ömür omzumda taşıyacağım. Senden veya başkasından af dilemek için değil... O benim kardeşimdi. Ama seni de o karanlığa çekmelerine izin veremezdim. Emir'in bana emanetiydin sen."
"Artık emanet değilim Yiğit," dedim, ilk kez resmiyeti kenara bırakarak.
Adını doğrudan telaffuz ettiğimde Yiğit’in bakışlarındaki derinlik değişti. Bakışları yüzümde, gözlerimde sabitlendi.
"Biliyorum," dedi Yiğit, bir adım daha yaklaşarak. "Artık emanet değilsin. Sen Göktürk Timi'nin en güçlü halkasısın."
"Artık emanet değilsin," kelimeleri döküldükten sonra Yiğit elindeki kahve kupasını duvardaki düzlüğe bıraktı. Koyu mavi gözlerinde, operasyon sahasındaki o fırtınalı bakışların aksine, derin bir dinginlik ve şefkat vardı.
"O gün karargâhtan içeri girdiğinde gözlerinde sadece öfke vardı Betül," dedi, sesini rüzgârın taşıyabileceği kadar kısarak. "Seni o öfkenin yakıp yıkmasına izin veremezdim. Çünkü senin içinde, hep Emir vardı."
"Seni suçladığım için üzgünüm," dedim dürüstçe. "Dört yıl boyunca içimdeki acıya bir sorumlu aradım. En kolay hedef sendin. Ama o dağda... Shadow tetiğe basacakken gözümün önüne gelen tek şey senin varlığındı. O an anladım ki, ben sadece geçmişin hesabını sormuyordum; ben yanımda duran adamı, timimi koruyordum."
Yiğit bana doğru bir adım daha attı. Araya giren mesafe tamamen kapandı. Gece karanlığının çökmesiyle birlikte poligonun çevresindeki cılız sarı ışıklar yandı. Yüz hatları, o sarı ışığın altında daha da belirginleşmişti.
Elini yavaşça uzattı. Parmak uçları çekinerek, neredeyse bir rüzgâr hafifliğiyle yanağıma dokundu. Yıllardır zırhlarla kapladığım kalbim, o tek temasla yerinden fırlayacakmış gibi çarpmaya başladı.
"Gözlerindeki o karanlığın bittiğini görmek..." diye mırıldandı Yiğit, gözlerini bir an bile gözlerimden ayırmadan. "Benim bu dünyada görebileceğim en güzel zafer."
"Bitti," dedim sesim titremesin diye direnerek. "Bitti."
Tam o sırada poligonun girişindeki çakıl taşlarının hışırtısı duyuldu. Mert’in neşeli ve yüksek sesi gecenin sessizliğini böldü:
"Komutanııım! Üsteğmenim! Neredesiniz ya? Masayı kurduk, etler soğuyor!"
Yiğit elini yavaşça yanağımdan çekti ama bakışlarını bir saniye bile kaçırmadı. Dudaklarının kenarında hafif, çapkın bir tebessüm belirdi. Yüzünü Mert’e doğru çevirip sesini sertleştirmeye çalışarak bağırdı:
"Geliyoruz Mert! Bağırıp durma bütün karargâhı ayağa kaldıracaksın!"
Mert kafasını duvarın arkasından çıkardı. Elinde tuttuğu kola kutusuyla bize bakıp sırıttı. "Valla komutanım Efil hanım acıktı, 'Mert git şunları bul yoksa seni tatbikat alanında koştururum' dedi. Ben elçiyim, zeval olmaz!"
Aramızdaki o ağır ve duygusal atmosfer, yerini Göktürk Timi’nin o sıcak aile ortamına bıraktı.
"Yürü bakalım," dedi Yiğit, omzuyla omzuma hafifçe çarparak. "Tim bizi bekliyor."
Karargâhın hemen dışındaki çardaklı alana geçtiğimizde masanın mükemmel bir şekilde donatıldığını gördük. Emre mangalın başında etleri çeviriyor, Kerem masaya çay bardaklarını diziyordu. Efil ile Mert ise meze tabaklarını dolduruyorlardı.
"Geldiler nihayet!" dedi Efil, bizi görünce çatalı masaya bırakıp ayağa kalkarak. "Betül gel yanıma otur, Mert bütün güzel yerleri kaptı zaten."
Yiğit masanın başköşesine geçti, ben de Efil’in yanındaki ahşap sandalyeye oturdum. Mert hemen söze atıldı:
"Komutanım, şimdi bu Selim haini içerideyken biz yeni operasyona ne zaman çıkıyoruz? Valla benim ellerim kaşınmaya başladı, bombalar depoda bayatlayacak!"
Emre elindeki maşayla Mert’in kafasına hafifçe vurdu. "Otur oturduğun yerde Mert. İki gün izin verdiler, bırak da bir nefes alalım. Çocuk gibi duramıyorsun yerinde."
"Ya Emre Abi, biz savaşmak için doğmuşuz, ne dinlenmesi!" dedi Mert gülerek.
Kerem çayından bir yudum alıp sakin sesiyle araya girdi: "Dinlenmek de savaşın bir parçasıdır Mert. Kafan boşalmazsa hedefini şaşırırsın."
Masadaki bu tatlı atışmalar, üzerimizdeki o ağır operasyon yükünü tamamen alıp götürüyordu. İlk kez silah sesleri olmadan, telsiz cızırtısı duymadan, sadece birbirimizin gülüşlerini dinleyerek bir akşam geçiriyorduk.
Yemekler yenip çaylar tazelendiğinde, masanın üzerindeki o tatlı telaş yerini dolunay ışığının altında derin bir sohbete bıraktı. Çardağın etrafını saran çam ağaçlarının kokusu, gecenin serin rüzgârıyla birleşerek üzerimizdeki tüm yorgunluğu silip süpürüyordu."Bu time ilk katıldığım günü hatırlıyorum," dedi Emre, elindeki çay bardağını iki eliyle kavrayarak. Gözleri uzaktaki karargah ışıklarına dalmıştı. "Yiğit Komutan'la ilk tanışmamız bir kış operasyonundaydı. Tipi göz gözü görmüyordu, telsizler kilitlenmişti. O gün bize 'Biz bir takım değiliz, biz bir gövdeyiz. Biri vurulursa hepsi kanar demişti"
Efil başını hafifçe Emre’ye doğru salladı. "Ben bu ekibe girdiğimde en çok yiğit komutanımdan çekiniyordum," dedi gülümseyerek bana bakıp. "O sert bakışları, hiç gülmeyen yüzü... 'Herhalde beni ilk tatbikatta pestilimi çıkarana kadar koşturur' demiştim. Öyle de oldu."
"Hakkını yemeyelim Efil," diye söze girdi Mert, gözlerini kısarak. "Seni sadece tatbikatta değil, poligonda da bayağı bir terletti. Ama kabul et, senin o neşen olmasa bu timin içi kışla koğuşu gibi soğuk olurdu."
"Sözlerine dikkat et Mert, bir sonraki mühimmat sayımını sana tek başına yaptırır," dedim alayla kaşlarımı kaldırarak.
Masadakiler neşeyle gülerken Yiğit’in bakışlarının üzerimde olduğunu hissettim. Bardağından bir yudum aldıktan sonra bana bakarak konuştu:
"Betül bu time katıldığında bir eksik tamamlandı. O, bu timin sadece bir üsteğmeni değil; çeliğe son şeklini veren o son çekiç darbesi oldu."
Yiğit’in bu sözleri üzerine masada kısa, bir sessizlik oldu. Mert boğazını temizleyip hafifçe öksürdü. "Komutanım yapmayın şöyle konuşmalar, valla duygulanıp ağlayasım geliyor. Ben duygusal adamım biliyorsunuz."
"Sen ancak tatlın bittiğinde ağlarsın Mert," dedi Kerem sakince. Bardağını masaya bırakıp ilk kez bu kadar uzun konuştu: "Ama Komutanım haklı. Dağda arkanda kimin durduğunu bilmek, tetiğe basarken elinin titrememesini sağlar. Biz bu gece orada sadece bir terör örgütünü değil, bizi birbirimize düşürmeye çalışan o kirli oyunu da bozduk."
Vakit gece yarısını geçerken, tim üyeleri yavaş yavaş toparlanıp odalarına çekilmek üzere müsaade istedi. Efil ve Mert masayı toplamaya yardım ederken, Emre ve Kerem de nöbetçi subaya rapor vermek için karargâh binasına doğru yürüdü.
Çardakta yine sadece ikimiz kaldık.
Yiğit oturduğu sandalyeden kalkıp çardağın ahşap korkuluklarına yaslandı. Derin bir nefes alıp gökyüzüne baktı. Yanına gidip ben de korkuluğa tutundum.
"Yarın izin başlıyor," dedi Yiğit, bana dönerek. "Aklında bir plan var mı? Şehre inmek, biraz uzaklaşmak ister misin?" Dedi. " Daha yeni geldim zaten ayrıca burdaki ilk görevim her görevde böyle olucaksa işim zor komutanım.
Aslında..." dedim duraksayarak. cebimdeki gümüş künyeye dokundum. "Bir yere gitmek istiyorum. Ama tek başıma değil."
Yiğit’in gözleri hafifçe kısıldı. "Nereye?"
"Emir’in memleketine... onun anısına bir çiçek bırakmaya. Benimle gelir misin?"
Yiğit’in yüzündeki ifade bir anda derinleşti. Koyu mavi gözlerinde yeşeren o hüznün ardında devasa bir minnet duygusu belirdi. Hiç tereddüt etmeden başını salladı.
"Gelirim," dedi, sesi adeta içime işleyerek. "Seninle her yere gelirim Betül."
Kalbim yine hızla attamaya başladı Gece rüzgârı saçlarımı yüzüme doğru savururken, Yiğit uzanıp elinin tersiyle saç tutamını kulağımın arkasına itti. Eli tenime değdiği gibi ürperdim. Parmaklarının sıcaklığı tenimde iz bırakırken, artık geçmişin hayaletleriyle değil, geleceğin umuduyla nefes aldığımı bir kez daha anladım.
.....
Ertesi sabah karargâh, dağlardaki o sisli havanın aksine pırıl pırıl bir güneşle uyandı. Askeri üniformamı çıkarıp sivil kıyafetlerimi giymek yıllardır alışık olmadığım garip bir hafiflik hissettiriyordu. Üzerimde koyu yeşil bir ceket, siyah bir kazak ve botlarım vardı. Sırt çantamı tek omzuma asıp ana binadan dışarı çıktığımda, Yiğit’in karargâhın nizamiye çıkışında, siyah arazi aracının yanında beni beklediğini gördüm.
Sivil kıyafetler içindeki o duruşu, omuzlarındaki rütbelerin ağırlığını gizleyemeyecek kadar heybetliydi. Beni gördüğünde aracın kapısını açtı. Tek bir kelime etmeden arabaya bindim. Araç hareket edip karargâhın o heybetli demir kapıları arkamızda kaldığında, ilk kez ardımda bıraktığım şeyin sadece görev değil, ruhumu yıllardır esir alan o zifiri karanlık olduğunu hissettim.
Yolculuk boyunca radyoda çalınan kısık sesli bir türküye eşlik eden motor sesi dışında uzun süre sessizlik hakim oldu. Ancak bu sessizlik, aramızdaki mesafeden değil; konuşmadan da birbirimizi anlayabildiğimiz o derin bağdan kaynaklanıyordu. İstanbul yönüne, Emir’in yattığı o huzurlu askeri şehitliğe doğru ilerliyorduk.
"Aklından geçenleri anlıyorum Betül," dedi Yiğit, gözlerini yoldan ayırmadan. Direksiyonu tutan güçlü ellerindeki damarlar belirgindi.
"Ne geçiyormuş?" diye sordum, başımı cama yaslayarak dışarıdaki yeşil tepeleri izlerken.
"O gün... Mağara ağzında Emir vurulduğunda Bana söylediği son şey, 'Betül’e söyle, annesinin emanetine leke sürdürmedim' oldu. O an bu yükün altında ezildim Betül. Senelece o kelimeleri sana nasıl söyleyeceğimi bilemedim. Suçluluk hissi dilimi bağladı."
Sözleri göğsüme bir ok gibi saplandı ama bu kez canımı yakmadı; aksine içimdeki son kırgınlık parçalarını da silip süpürdü. Yavaşça uzanıp Yiğit’in direksiyondaki elinin üzerine elimi koydum. Parmaklarım parmaklarına kenetlendi.
"Artık o kelimeleri taşımana gerek yok Yiğit," dedim, sesimdeki sarsılmaz bir inançla. "Çünkü Emir de, annem de biliyor. Sen görevini yaptın. Bizi korudun."
Yiğit elimi sıkıca kavradı, göz göze geldiğimiz o kısacık anda mavi gözlerindeki o kırılan buzları net bir şekilde gördüm.
Öğleden sonra şehitliğin kapısına vardığımızda hava sakindi. Kuş sesleri ve çam ağaçlarının hışırtısı dışında derin bir sükûnet kaplamıştı etrafı. Yanımızda getirdiğimiz kırmızı karanfilleri alıp adımlarımızı o mermer taşların arasında atmaya başladık.
Emir’in mezarına geçtik. Yiğit, cebinden çıkardığı o gümüş künyeyi mermer taşın üzerine, al bayrağın tam altına bıraktı. İkimiz de yan yana durup hazırolda selam verdik. İki Türk subayı, bir şehit kardeşine olan son borcunu ödemişti.
Şehitlikten çıkıp akşamüstü boğaza karşı uzanan sakin bir tepede durduğumuzda, güneş denizin üzerinde kızıl bir iz bırakarak batıyordu. Rüzgâr deniz kokusunu yüzümüze taşırken, Yiğit yanımda durup kolunu omuzlarıma doladı. Beni kendine doğru çektiğinde, başımı göğsüne yasladım. Yüreğinin o ritmik, güçlü atışı kulağımdaydı.
"Geçmiş bitti Betül," dedi Yiğit, saçlarımı öperek. Sesi hiç olmadığı kadar sıcak ve yakındı. "Şimdi önümüzde bizim yazacağımız yeni bir hikaye var."
Gözlerimi kapatıp rüzgârı dinledim. Göktürk Timi, omuz omuza verdiğimiz o büyük mücadele ve yanımda duran bu adam... Artık kaçmam gereken bir kâbus yoktu. Bir asker, bir kadın ve her şeyden önemlisi ruhunu iyileştirmiş bir insan olarak ilk kez geleceğe gülümsedim.
"Yeni hikayemize," diye fısıldadım.
Güneş batarken, karanlığın içinden doğan o iki güçlü ruh, birbirine kenetlenmiş halde yeni sabahı bekliyordu.