Bölümler 4Şu an: Ölü Varis
- 1 Hikayenin Başlangıcı2.340 kelime
- 2 Kızıl ve Ötesi3.002 kelime
- 3 Hizmet Ve Gerçekler2.519 kelime
- 4 Ölü Varis3.001 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Gerçekler üstü örtülmüş yalanlardan ibaret olabilir miydi….
Az önce aralık bıraktığım kapı arkamdan tamamen yavaş bir şekilde kapanmıştı. Olduğum yerde donup kaldım. Karanlık odada birinin nefes aldığını duyabiliyordum.
“Kim var?”
Cevap tabikide yoktu. Karanlığın içinden bir kadın çıktı. Sarı saçları, kömür karası gözleri vardı
Elara.
Gözlerim fal taşı gibi açıldı.
“Sen…” Elara gülümsedi.
“Beni özledin mi?” İstemsizce geriye doğru bir adım attım.
“Sen burada ne yapıyorsun?”
Elara bir anda portreye döndü.
“BEN O DEĞİLİM!” Çığlığı odada yankılanmıştı. İrkilerek geriye sıçradım. Elara portreyi göstererek kahkahalar atmaya başladı.
“Ben değilim! Ben değilim! Ben değilim!”
“Portrede sen varsın!”
“Hayır!” Bir anda sustu.Yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Benim öldüğümü mü söylediler sana?” Boğazım düğümlendi.
“Portrede ölüm tarihin yazıyor.” Elara başını eğdi.
“10 Eylül…” Tarihi fısıldadı. Gözlerini üzerime dikti. “Çok yaklaştı.”
“Ney çok yaklaştı Elara, ne diyorsun?” Elara birden bana doğru bağırdı.
“ÇOK YAKLAŞTI!”
Geri çekilirken sırtımı duvara çarptım. Elara kahkahasını bastırmaya çalışıyormuş gibi ağzını kapadı.
“Şşş…” Uzun bir süre beni izledi.
“Onlar seni de buraya getirdiler.”
“Kim?” Elara’nın gözleri büyüdü.
“Sus!” Kendi kendine fısıldamaya başladı.
“Duymasınlar… duymasınlar…duymasınlar…”
“Kim duymasın?” Elara yavaşça bana yaklaştı.
“Sen hala anlamadın.”
“Ne anlamadım?” Elara kulağıma hafifçe yaklaşarak fısıldadı
“Ben o kız değilim.” Bir adım geri çekilip işaret parmağı ile portreyi gösterdi.
“Ama o kız benim” Hafifçe kıkırdayıp kafasına vurdu.
“Hem o kızım.” Başını yana eğip kahkahalarının arasından bağırdı.
“Ben o kız değilim.”
Ne diyeceğimi bilemedim. Elara kapıya yönelmişti, tam çıkarken arkasını döndü.
“Vanessa…”
Bu kızdan gerçekten çok korkuyordum. Korkudan sırtımı duvar ile birleştirmiştim. Elara Ölüydü. Ama yanında duruyor, bende sohbet edip deli deli konuşup. Arada bana bağırıyordu.
Korkunun etkisiyle kısık bir ses ile konuştum.
“Ne?”
Gülümsedi.
“Yarın yine ölü olacağım.” Kapıyı açıp aniden başını çevirip bağırdı.
“SAKIN BENİ ARAMA!” Sesiyle yerimde sıçramam bir oldu.
Kapı sertçe kapatıp odadan çıktı. Oda yeniden sessizliğe gömülmüştü. Portreye tekrardan göz gezdirdim. Elara’nın yüzüne. Ölüm tarihine.
10.09.1800
Dudaklarım istemsizce titredi.“Bu nasıl mümkün olabilir…”
Kapıyı arkamdan kapatıp ürkünç odadan çıktım. Sırtımı kapıya yasladığım anda nefesimi tuttuğumu fark ettim. Göğsüm hızlı hızlı inip kalkıyordu. Elara’nın yüzü gözlerimin önünden gitmiyordu. Portredeki kızla aynıydı. Ama ölüydü. 10.09.1800 . Koridorda ilerlemeye başladım.
Tam köşeyi döndüğüm sırada Drystan karşımdaki koridordan çıktı. Üzerinde siyah keten pantolon ve geniş sırtını tamamen kapatan, kol kaslarını saran beyaz bir tişört vardı. Koyu kumral saçları her zamanki gibi dağınıktı. Lacivertlerinin rengi ise çok güzeldi. Siyaha kaçmayan hafif koyu bir lacivertti.
Bakışları ise doğrudan üzerimdeydi.
“Burada ne yapıyorsun?”
“Gizlice girdiğim bu yerden tamda çıkmak üzereydim.” Arkamdaki kapıya baktı.
“Bir daha bu bölüme gelme.”
“Merak etmeyin, bugünden sonra birdaha buraya gelirsem kendi kafama sıkılmasına izin vereceğim.”
Ağır adımlarla yanından geçtim. Bir adım daha atacakken ürkütücü bir kadın kahkahası duyuldu.
Ayaklarım adeta yere kilitlendi, olduğum yerde kalakalmıştım. Kalbim normal ritminden çok daha hızla çarpmaya başladı.
Elara.
Kahkaha karanlık koridorun taş duvarlarda yankılandı. Kısa bir sessizliğin ardından koridordaki karanlığın sonuna baktım.
Bir kadın duruyordu. Sarı saçları yüzünün iki yanından aşağı dökülmüştü. Başı öne eğikti. Kıpırdamıyordu.
“Elara…?”
Başını yavaşça kaldırdı. Yüzü aydınlığa çıktığında onu görmüştüm. Aynı yüz, aynı gözler, aynı gülümseme.
Fakat bu kez daha yakındı.
“Beni hatırladın.” Kaşlarımı çattım. Elara’nın gülümsemesi biraz daha belirginleşti.
Konuşmadan birkaç saniye boyunca sadece bana baktı. Siyahları, boynumdaki gümüş kolyeye kayınca yüzündeki ifade bir anda değişti.
“Onu hala taşıyorsun.” Nefesim kesildiğini hissettim. Elimi kolyeme götürdüm.
“Bunu nereden biliyorsun?” Elara bir adım attı fakat ses çıkmadı.
“Annen de taşırdı.” Donup kaldım.
“Sen annemi nereden tanıyorsun?” Elara’nın yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Bunu burada konuşmamalıyız.”
“Ne demek istiyorsun!” sesim istemsizce yüksek çıkmıştı. Kimse beni annemden vurmamalıydı. Kimse.
Başını tekrar yana eğdi.
“Çünkü seni izliyorlar.”
“Kim?” Elara cevap vermedi. Karanlığın içine doğru birkaç adım geriye attı.
“Vanessa…”
“Ne!”
“Bana güvenme.” Bir an durdu.
“Kimseye güvenme.” ışığın ulaşmadığı yere doğru çekildi. Bir anda yok olunca nefesimi tuttum. Yeşillerim ise doğrudan karanlığa kilitlendi. Elara yoktu. Ama söyledikleri hala kulaklarımda çınlıyordu.
Annen de taşırdı.
Arkamdan Drystan’ın sesi gelince hafifçe yerimde sıçradım.
“Vanessa.” Sesindeki ton bu kez farklıydı, sert değildi. Daha çok ne olduğunu anlamaya çalışıyordu.
“Ne gördün?” Cevap veremedim. Boğazım düğümlenmişti. Sadece Karanlığa bakmaya devam ettim. Drystan birkaç adım bana doğru yaklaştı.
“Vanessa.” Elimi uzattığımı fark ettiğimde çok geçti. Drystan’ın elini tutmuştum.
Eli kaskatıydı, sanki haraket ettirse yanlış bir hareket yapacakmış gibiydi. Gözlerimi yüzüne çevirdiğimde anlının kasıldığını görebiliyordum. Etkilenmek için küçük bir dokunuştu.
Fark ettiğimde ikimiz de sustuk. Drystan önce elimize, sonra yüzüme tekrardan baktı. Lacivertleri farklı bakıyordu, normalde ya kinayeli yada vahşi bir barbar olurdu. Ne kadar katı gözükmeye çalışsada, gözleri onu ele veriyordu. Buna rağmen tavrını hiç bozmayarak kaşlarını hafifçe çattı.
“Bırak.”
“Hayır.”
Elara beni o kadar korkutmuşken içgüdüsel olarak tutmuştum. Korkum hayla geçmediği için elini tutma ihtiyacı duyuyordum. Ayrıca yanımdaki tek güvenebileceğim adamda buydu.
“Vanessa, ne gördüğünü bilmiyorum ama—”
“Şu an olmaz.” istemsizce sesim titremişti. Bunu fark ettiğim anda yüzümü çevirdim. Drystan birkaç saniye susup, karanlığa baktı.
“Orada biri mi vardı?”
“Evet.”
“Kim?”
“Elara.” Drystan’ın yüzündeki ifade anında değişti.
“Burada mı?” Başımı salladım.
“Az önce.” Drystan bir süre karanlığa doğru baktı, hiçbir şey söylemedi. Koridoru dikkatlice süzdü.
“Bir şey göremiyorum.”
“Ben gördüm.”
“Buna inanmıyorum demedim.” Lacivertlerini yeşillerime çevirdi.
“Burada daha fazla kalmayacağız.” Elimi bırakmadı, benimde bırakmaya niyetim yoktu.
El ele koridorda yürümeye başladık. Adımlarımız taş zeminde yankılanıyordu. Bir kaç kez arkamı kontrol etmek istedim fakat yapamadım. Drystan ise sürekli koridorun gerisine bakıyordu. Bir süre sonra bana döndü.
“Bırakabilirsin.”
“İstesem bırakırdım.”
“Ne zaman bırakmayı istersin tahminen.”
“Canım ne zaman isterse.” kısık bir sesle söylenip önüne döndü.
Yürümeye devam ettik. Ana bölüme çıktığımızda nefesim biraz düzelmişti. Hala elini bırakmamıştım. Drystan’da bunu fark etmiş olmalıydı.
“Artık daha aydınlık.”
“Görebiliyorum.”
“İstersen bırak.” Ona baktım.
“İstemiyorum.” Drystan kısa bir süre sustu. Başını hafifçe çevirip ileriye baktı.
“Peki.” Güney kanadına kadar birlikte yürüdük. Odamın kapısının önünde durduğumuzda elimi kendim bıraktım. Drystan da hemen geri çekildi.
Kapıyı açıp, tam içeri girecekken bana doğru baktı.
“Bu gece o bölüme dönmeyeceksin.”
“Normalde dönemeyecektim fakat, siz dediğiniz için kesinlikle gideceğim.”
“Bunu yaparsan işkence çekersin. Ayrıca Elara hakkında kimseye bir şey söylemeyeceksin.”
Kaşımı kaldırdım.
“Bana güvenmiyor musunuz?”
Drystan’ın bakışları birkaç saniye üzerimde kaldı.
“Tam tersine.” arkasını dönüp uzaklaştı.
Kapıyı kapatıp sırtımı kapıya yasladım. Nefesimi ise yavaşça verdim. Elimi gümüş kolyemin üzerine koydum. Elara’nın sözleri zihnimde yeniden yankılandı.
Annen de taşırdı.
O an, annemin bana bıraktığı bu kolyenin sadece hatıradan ibaret olmadığını anlamıştım.
***
Gözlerimi açmakta oldukça zorlanıyordum. Dünün yorgunluğu hala üzerimdeydi. Odanın içine sızan cılız gün ışığı doğrudan gözümün içine geliyordu.
Kapımın alacaklı gibi çalınmasıyla yerimden fırladım. Üzerimdeki siyah uzun kollu geceliği düzeltip, kapıyı açtım.
Karşımda temizlik katının kahyası Rizelda duruyordu. Tombul kadın kahve rengi saçlarını topuz yapmıştı. Üzerinde görevli kıyafeti vardı. Büyük ve kemikli burnu ile dilimlerdeki kötü karakterleri andırıyordu. Kaşları çatıktı. Elleri ise belindeydi.
Sert sesi ile konuştu.
“Vanessa Akay! İşe tam bir saat geç kaldın.”
Geç mi? saatin kaç olduğundan bile haberim yoktu.
“Afedersiniz ama, bana söylenmeden önce saatin kaç olduğunu söyler misiniz?”
“Saat tam sekiz.” gözlerim şaşkınlıkla açıldı.
“Saat daha sekiz ise nasıl geç kalmış oluyorum?”
“Çalışma saatin yedide başlıyor.”
Ellerimi belime koydum. Sinirlerim bozulduğu için gülmeye başladım.
“Aklımı kaçırmak üzereyim.”
Kahya nefesini sertçe verdi. Cebindeki katlanmış buruşuk kağıdı çıkartıp bana uzattı.
“Bu ne?”
“Açarsan görüceksin.” gözlerimi devirdim.
Kâğıdı açtığımda maddeler halinde yazılar yazıldığını gördüm. Başlıkta ise yapılması gerekenler yazıyordu. Burada neredeyse on tane madde vardı! Kahya tekrardan söze girdi.
“İşlerinin hepsini akşam saat yediye kadar bitirmiş olmalısın.”
İtiraz etmek için ağızımı açmıştım ki sözümü kesti.
“Akşam Varis Vespera ve ailesi yemeğe gelecekler. Bu sebeble işlerini erkenden bitirip saat yedide mutfakta ol!”
“Hayatta olmaz.”
“Anlayamadım?”
“Diyorum ki.” ellerimle kendimi gösterdim.
“Ben bir hizmetçi değilim. Akademiye giderken zorla buraya getirildim.”
Çenemi sıvazladım.
“Gerçi akademiyede zorla götürülüyordum. Konuya geri dönersek, burda zorla tutulup çalışmaya zorlanıyorum. Ben hizmetçi değilim.”
Kaşlarını alayla kaldırdı.
“Bu sarayda bulunduğun sürece bizden bir farkın yok.”
Yüzümü buruşturdum. Kendisi oldukça yaşlı ve tombul bir kadındı. Ben ise ondan çok daha farklıydım.
“Bunu bir hakaret olarak sayıyorum, ve giyinmek için gitmenizi rica ediyorum.”
“Saat yedide yemekhanede ol! İşlerinin hepsinide yap.” sözlerini bitirince gitti.
Bense ağızımı yayarak onu taklit ettim.
“İşlerini yap, yemekhanede ol. Şımarık bir varisin yemek hazırlığını yap.”
Kapıyı kapattım. Derin bir nefes alıp giyinmek için dolabıma doğru ilerledim. Hizmetçi kıyafeti giymeyecektim. Akademiye gitmek için boyun eğdim diye beni iyice çalışan yapmışlardı.
Dolabımı açıp içinden uzun kollu beyaz bir elbise seçtim. Elbiseyi üstüme geçirip aynanın karşısına geçtim.
Güzel görünüyordum. Siyah saçlarım belime uzanıyordu, yeşil harelerim ıslak bakıyordu. Elbisem dizlerimin hemen üstünde bitiyordu, hafif bir göğüs dekoltesi vardı fakat fazla derin değildi.
Daha fazla vakit kaybetmeden odadan çıktım. Yapacak çok fazla işim vardı. Kahya’nın verdiği kağıdı çıkartıp yapmam gereken ilk işime göz gezdirdim.
Mutfağa gidip kahvaltı için yardım etmem gerekiyordu. İyide ben daha mutfağın nerde olduğunu bile bilmiyordum! Ayrıca yemek yeteneğim yerlerdeydi. Bir keresinde Louis’i bile zehirlemiştim. Aklıma zehirlendiği anı gelince yüzümdeki kan çekildi.
Dünya takvimi 18.08.1870
Her zamanki gibi evde oturuyordum. Annem işte olduğu için Louis ve Zaden’la uğraşıyordum. Zaden benden dört yaş büyük olmasına rağmen benden küçük gibi davranıyordu.
Evimizde hiçbir şekilde haz etmediğim yan evdeki komşumuzun çocuğu gelmişti. Ondan nefret ediyordum. Sümükleri burnuna sığmayacak kadar çoktu. Kız çocuğu olmasına rağmen çokta pasaklıydı.
Salonda dördümüz oturuyorduk. Hepimizin karnı acıkmıştı ve evde yemek yapacak kimse yoktu. Zaden sürekli acıktım diye sızlanıyordu. Zaden’a dönüp kaşlarımı çattım.
“En büyüğümüz sensin, kalkta bize yemek yap.”
Oda oturduğu yerden kaşlarını çatıp kollarını göğüsünde bağladı.
“Bir daha bana emir verirsen, seni doğduğuna pişman eder, üç kere ters çeviririm.”
Dilimi çıkartıp salladım.
“Boş boş konuşuyorsun, sen onları yapana kadar ben senin en sevdiğin tişörtünü çöpe bile atarım.”
Gözleri şaşkınlıkla açıldı. Aniden ayağı kalkıp üzerime yürümeye başladı.
“Demek tişörtümü çöpe atan kişi sensin. Sonrada bahçedeki tavşan yemiş benim haberim yok diyen kişi de sensin. Bittin sen Vanessa!”
Üzerime doğru geldiği için ayağa kalkıp salonda koşmaya başladım. Ona dönüp bağırdım.
“Vahşi çocuk. Üzerime boğa gibi koşmayı bıraksana.”
“Sana göstereceğim boğayı!”
“On altı yaşında olduğuna inanamıyorum gerçekten. Biri bana gelip abin Zaden, on altı yaşında dese o benimki değil derim.”
“Seni yakalarsam göreceksin abiyi!”
Hızını dahada arttırınca, bende daha hızlı koşmaya başladım. Salondan çıkıp tüm evi dolaşmaya başlamıştım. Telefonum çalınca yerimde kaldım. Cebimdeki telefonu çıkartıp arayan kişiye baktım. Arayan kişi annemden başkası değildi.
Hızlıca telefonu açtıp kulağıma yasladım. Zaden ise yerinde durdu. Annem arayaınca durması gerektiğini biliyordu.
“Efendim annecim.”
“Ne yapıyorsunuz kızım.”
“Öyle oturuyorduk, Louis, Zaden ve sümüklü kız Zioli.”
“Vanessa! İnsanlar hakkında böyle yorumlar yapmamalısın.”
“Anneciğim, bunlar yorum değil. Kızın öyle bir sümüğü varki, bir havuz dolduracak kadar.”
“Çok ayıp, bir daha böyle şeyler duymayayım.”
“Neyse, sen niye aramıştın?”
“Hepinizin aç olduğunu biliyorum kızım. Abinin bir şey yapmadığınıda biliyorum. Sana zahmet bir yemek yapıver.”
Derin bir of çektim ve ellerimi belime koydum.
“Yemek yapmayı beceremediğimi çok iyi biliyorsun anne.”
“Lütfen tatlım.”
“Ama an-“
“Artık on iki yaşındasın hayatım. Ben olmadanda kendi başınızın çaresine bakmayı öğrenmelisiniz.”
Cevap vermemi beklemeden telefonu kapattı.
Elimdeki telefonu Zaden’ın göğüsüne fırlattım. Bağırdım.
“Aptal! Senin yüzünden yemek yapmak bile bana kaldı. Bi iş yaptığın yok anca götünü devirip yat.”
Acı içinde inledi. Dişlerinin arasından konuştu.
“Aç olmasam seni şuracıkta keserdim.”
“Sus, salona geçip otur ayağımın altında dolaşma çok işim var.”
Zaden salona geçerken bende mutfağa yöneldim. Ne yemek yapacağıma dair hiçbir fikrim yoktu.
Dolabın kapağını açtığımda içinde bir sürü adını dahi bilmediğim yemek yapma malzemesi duruyordu.
Bildiğim fakat yapamadığım bir yemek olan makarna yapacaktım. Başkada yemek bildiğim yoktu zaten.
Tencereye su doldurup ocağa koydum. İçinede birazcık yağ ekledim. Annem yaparken birkaç kez izlemiştim.
Komşu çocuğu Zioli’yi bizim eve geldiği için pişman edecektim. Sürekli bizim eve geliyor sümüklerini her tarafa saçıp gidiyordu.
Makarnanın suyunun kaynamasını beklemek için sandalyeye oturdum. Ellerimi yanaklarıma koydum. Ayaklarım ise oturduğum yerden istemsizce sallanıyordu.
Beklerken çok sıkılmıştım. Daha bir dakika bile olmamıştı fakat beklemekten nefret ederdim. Derin bir şekilde ofladım.
Daha fazla dayanamayıp ayağa kalktım ve bütün makarna paketini suyun içine boşalltım. Yüksekten döktüğüm için tüm su yüzüme sıçramıştı. Bense yerimde zıpladım. Hafifçe inleyip geri çekildim.
Yaklaşık beş dakika sonra makarna pişmişti. Direkt olduğu gibi koyacaktım zaten makarnada öyle yenirdi. Sanırım içine suda koyuluyordu. Fakat tam emin değildim.
Kendi tabağıma ve kardeşlerimin tabağına makarnayı koyduktan sonra sıra komşu çocuğu Zioli’ye gelmişti. Ona acımayacaktım. Geçen bize geldiğinde Louis’in tüm peluşlarını kesmişti.
İntikam bazen sıcak yenen bir makarna gibiydi…
Zioli’nin tabağına zehirli ot koydum. Çok ince bir şekilde kesip toz haline getirdiğim için makarnanın üzerinde rendelenmiş peynir gibi duruyordu.
Tabağa bakıp pis pis sırıttım.
“Gör sen şimdi Louis’in oyuncaklarını kesmek ne demek.”
Tabakları içeri götürüp masaya koydum. Louis konuştu.
“Vanessa, yemek mi yaptın!” Louis bana hiçbir zaman abla demezdi.
“Evet, harika bir yemek oldu.” Louis gülümsedi.
Bu sefer konuşan kişi ağabeyim Zaden’dı.
“Yemek yapabildiğini bilmiyordum. Hatta tabak taşıyabildiğini bile bilmiyordum.”
Dirseğimi havaya kaldırıp yana savurdum. Ona vuruyorumuş gibi yaptım. Erkeksi bir kahkaha atıp sandalyeye oturdu. Zioli için ayırdığım özel spesyal tabağın önüne oturmadığı için sorun yoktu.
“Hadi yemeğe başlayın ben kendime çatal alıp geliyorum.”
Mutfağa geçip kendime çatal aldım. Tam bardak almak üzereyken içerden duyulan çığlık sesi ile elimdekileri tezgaha bıraktım. Bu çığlık sesi Louis’e aitti. Doğrudan salona koştum.
Salona geldiğimde Louis’in yüzünün kıpkırmızı olduğunu gördüm. Başını Zaden’ın göğüsüne yaslamış, öksürmeye çalışıyordu.
Zioli söze girdi.
“Benim için koyduğun yemeği kardeşin yedi.”
Gözlerim fal taşı gibi açıldı. Direkt olarak gözlerimi masaya çevirdim. Zioli’nin zehirli makarnasını Louis yemişti! Sümüklü kızı zehirleyeyim derken biricik kardeşimi zehirlemiştim!
Zaden telaş içinde bağırdı.
“Ne duruyorsun! Önce sağlık ekiplerini sonrada annemi arasana aptal!”
Elim ayağıma dolaşmıştı. Titreyen eller ile annemi aradım. Telefonu hoparlöre aldım. Çok geçmeden annem telefonu açtı.
“Efendim kızım.”
“A-anne.” sesim kısık çıkıyordu.
“Vanessa, bir şey mi oldu?”
“L-louis.” kekelediğim için sesimi çıkaramıyordum.
Annemin sesi telaşlandı.
“Ne oldu söylesene!”
“Zehirlendi!”
“Ne! Hemen geliyorum.”
Telefon elimden düştü. Ayaklarım titremeye başlamıştı ve artık beni tutmuyordu. Dizlerimin üzerinde yere yığıldım.
Çok geçmeden annem eve gelmişti. Ben ise olan hiçbir şeyi duyamıyordum. Dizlerimi kendime çekmiştim. Ellerimle kulaklarımı kapatmıştım. İleri geri sallanıyordum. Aklımda dönen tek bir düşünce vardı.
Louis Zehirlendi.
Aklımdan bir türlü çıkmıyordu. Beynim patlayacak gibi hissediyordum. Ayağı kalktım ve banyoya doğru ilerledim. Banyoya girip kapıyı kapattım.
Musluğun yanında duran jilet bıçağını alıp koluma sapladım. Dudaklarımdan derince bir çığlık kopmuştu. Canım çok yanıyordu. Kolumdan yere akan kanlar çok fazlaydı. Ağızıma gelen metalik tat ile yere tükürdüm. Gücüm kalmadığı için yere çöktüm. Gözlerim yavaşça kapanırken tek düşündüğüm kişi Louis’ti. Son hatırladığım ise banyonun soğuk mermerleriydi.
Günümüz
O gün ilk yaramı açmıştım. Kendime yaşattığım bu acının başlangıcıydı o gün. Derler ya insan yedisinde neyse yetmişinde de odur diye, aynen öyleydi. Ortada bir hata varsa cezada olmalıydı.
Kendime bu bilinci daha on iki yaşımda aşılamıştım. Hata yapıyorsam sonuçlarına katlanacaktım değil mi? Louis’i zehirlemeseydim, şuan kısa kollu giyebilirdim.
Aklımdaki düşünceleri hızlıca dağıttım. Önümde yoğun bir gün vardı. Öncelikle sarayın mutfağını bulmam gerekiyordu.
Sarayın mutfağını bulmam tahmin ettiğimden çok daha uzun sürmüştü. Aynı koridordan kaç kez geçtiğimi bilmiyordum.
Sonunda içeriden gelen tabak seslerini duyunca doğru yerde olduğumu anlayıp büyük ahşap kapıyı açtım. İçerisi beklediğimden çok daha kalabalıktı. Her yerde bir hareketlilik vardı.
Tencereler kaynıyor, bıçaklar kesme tahtalarına vuruyor, fırınların önünde insanlar bir yerlere yetişmeye çalışıyordu. Havada tereyağı, ekmek ve baharat kokuları birbirine karışmıştı.
Tam kapının önünde ne yapacağımı düşünürken arkamdan sert bir ses geldi.
“Sonunda geldin.”
Mutfak görevlisi Gizelda yanıma gelmişti. Elindeki kağıda baktıktan sonra doğrudan bana uzattı.
“Bugün kahvaltı hazırlığına yardım edeceksin.” Başımı salladım.
“Evet, bana verdiğiniz kâğıtta yazıyordu.”
“Önce omlet yap.”
Omlet, çok basit bir şeymiş gibi söylemişti. Benim için ise neredeyse kraliyet sınavıydı.
Tezgahın önüne geçtim. Önüme birkaç yumurta, tereyağı ve baharat koyuldu. İlk olarak yumurtayı elime aldım. Tezgahın kenarına hafifçe vurmak istemiştim fakat biraz fazla sert vurmuş olmalıyimki, yumurta elimde dağıldı.
Kabuklarının bir kısmı tezgaha yumurtanın kendisi ise yere düştü. Bir süre yerdeki yumurtaya baktım. Gizelda’da benimle aynı yere bakıyordu.
“İkinciyi sen kırma.” Elim havada kaldı.
“Ne derseniz o.”
İkimci ve üçüncü yumurtayı o kırdı. Ben sadece izledim. Yumurtaları tavaya koyduktan sonra baharatları almam söylendi.
Önümdeki kaplara baktım. Küçük kapların üzerinde isimleri yazmıyordu. Siyah renkli olanı gördüğümde karabiber olduğunu düşündüm.
Biraz serpip omletin üzerine baktım. Sanki hiçbir şey olmamış gibiydi. Biraz daha serptim. Tam kabı bırakacakken yanımdaki aşçı elimi tuttu.
“Dur.”
Kaşlarımı çattım.
“Yine ne yaptım?” Kadın kabı elimden aldı.
“Bu tarçın.” Sadece sessiz kaldım. Bir omlete birde tarçın kabına bakıp bakıp durdum.
“Ben karabiber sanmıştım.”
Gizelda arkamdan geldiğinde yüzündeki ifadeyi görünce daha fazla açıklama yapmamın hiçbir şeyi değiştirmeyeceğini anlamıştım.
“Tarçını nasıl karabiber sanırsın?”
“İkisi de toz.”
Gizelda gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı.
“Vanessa…”
“Efendim.”
“Bugün Kral, Kraliçe ve Prens Drystan kahvaltı edecek.”
Başımı hafifçe salladım.
“Biliyorum.”
“Ve sen omlete tarçın koydun.”
“Bunu da biliyorum.” Gizelda daha fazla uğraşmadan tavayı benden aldı.
“Sen hiçbir şeye dokunma.” Artık ne yapacağımı bilmiyordum.
Bana sebze doğramam söylendiğinde bıçağı yanlış tarafından tuttuğumu fark eden başka bir aşçı hemen elimden aldı. Ekmekleri tabağa dizerken ikisini yere düşürdüm. Bir sürahiye su doldururken gereğinden fazla doldurduğum için su tezgaha taştı.
Ne yaparsam yapayım bir şeyleri yanlış yapıyordum. O kadarda beceriksiz değildim bence. Onlar fazla mükemmelliyetçiydi.
Gizelda bana sadece tabakları taşıma görevini verdi.
“Bunu da düşürme.” Tepsiyi iki elimle sıkıca tuttum.
“Düşürmem merak etmeyin. Dengesiz değilim.”
Bu kez gerçekten dikkat edecektim. Yavaş adımlarla mutfaktan çıktım. Koridor boyunca yürürken tepsiyi olabildiğince dengede tutmaya çalıştım.
Kollarım ağrımaya başlamıştı fakat bırakmaya cesaret edemiyordum. Yemek salonuna geldiğimde kapının önünde durup derin bir nefes aldım.
İçeri girdiğimde, Kral ve Kraliçe masanın başında oturuyordu. Drystan ise karşı tarafta, her zamanki gibi sakin görünüyordu.
Bakışlarımız kısa bir an kesişti. Dün gece elini tuttuğum an aklıma geldiğinde anında gözlerimi kaçırdım.
İlk tabağı Kral’ın önüne koydum. İkinciyide Kraliçe’nin. Her şey yolunda gidiyordu. En azından şimdiye kadar.
Drystan’ın tabağına geldiğimde tepsiyi biraz daha yukarı kaldırdım. Tam tabağı almak üzereyken ayağım halının kıvrılmış kenarına takıldı.
Dengemi kaybedince tepsi elimden bir anda yana doğru eğildi.
“Hayır…”
Tabağın biri masanın üzerine çarparak kaydı. Bir diğeri ise yere düştü. Ben ise tepsiyi kurtarmaya çalışırken kalan yemeklerin neredeyse tamamını üzerime döktüm.
Fakat asıl sorun, elimde kalan tabağın da havaya savrulmasıydı. Tabağın içindeki yemek doğrudan Kral’ın önüne, masaya ve kıyafetlerinin üzerine döküldü.
Salon aniden sessizliğe bürününce nefesimi tuttum. Başımı kaldırdığımda Kral’ın bana baktığını gördüm. Kraliçe şaşkınlıkla ayağa kalkmıştı.
Drystan ise hiç konuşmuyordu. Fakat yüzündeki ifade değişmişti. Önce Kral’a, sonra yere saçılan tabaklara baktı.
Ardından başını bana doğru çevirdi. Lacivertlerinde kızgınlıktan çok, az önce olanları anlamaya çalışan bir ifade vardı.
Tam o sırada Kral ayağa kalktı. Salonun sessizliği onun sesiyle bozuldu.
“Bu sarayda yaptıklarının bir karşılığı olduğunu öğreneceksin.”
Derince Yutkundum. Kesin yine bana ceza vermek için bahaneler üretecek ve bana ceza verecekti. Evet, bunu kesinlikle yapacaktı. Ne yapmıştım ki ben. Alt tarafı bir yemekti yahu.
Kral gözlerini üzerime dikti.
“Benim yemeğimi üzerime döktüğün için ceza alacaksın.”
Bölüm etkileşimi
