Bölümler 4Şu an: Hikayenin Başlangıcı
- 1 Hikayenin Başlangıcı2.340 kelime · Okuduğun bölüm
- 2 Kızıl ve Ötesi3.002 kelime
- 3 Hizmet Ve Gerçekler2.519 kelime
- 4 Ölü Varis3.001 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Bazı hikayelerin sonunu başlangıçları belirlerdi….
Annem öldüğünden beri ev hiç bu kadar sessiz olmamıştı. Gerçi eskiden de sessizliği severdim. Odama kapanıp saatlerce kimseyle konuşmadan oturmak bana hiçbir zaman garip gelmemişti. Ama bu sessizlik farklıydı.
Eskiden ev sessiz olduğunda annemin mutfakta bir şeyler yaptığına dair en ufak bir ses olurdu. Tabakların birbirine değmesi, merdivenlerden gelen ayak sesleri, bazen de benim odamın kapısının ardından duyduğum kısa bir
“Vanessa?”
Şimdi hiçbir şey yoktu.
Pencerenin önündeki koltuğa oturmuş, dışarıyı izliyordum. Günlerdir aynı şeyi yapıyordum. Perdeleri yarıya kadar kapatıyor, dizlerimi karnıma çekiyor ve dışarıdaki insanların hayatlarına devam edişini seyrediyordum.
Onların hayatında hiçbir şey değişmemiş gibiydi.
Benimkinde ise her şey durmuştu.
Masamın üzerinde annemin bana bıraktığı küçük gümüş kolye duruyordu. Ona uzanmak istedim ama elim havada kaldı.
Dokunmadım.
Çünkü dokunursam gerçekten gitmiş olduğunu kabul edecekmişim gibi hissediyordum. Kapımın dışından ayak sesleri işittim. Başımı kaldırmadım. Bir süre sonra kapım iki kez tıklandı.
“Vanessa?”
Kardeşimin sesiydi, cevap vermedim.Kapı aralandı.
“Yine odandasın.”
Omuz silktim. Kardeşim içeri girip yatağın kenarına oturdu, kumral saçları her zamanki gibi dağınıktı, siyah hareleri yorgundu. Birkaç saniye boyunca ikimiz de konuşmadık, sonra elindeki zarfı fark ettim.
Üzerinde kızıl renkli balmumuyla basılmış,pekte tanımadığım bir arma vardı. Louis zarfı bana uzattı.Üzerindeki kızıl mühürü görünce kaşlarımı çattım.
“Akademi.”
Tek kelime söyledim. Louis başını eğdi.
“Başvurdum.”
Bir an hiçbir şey söyleyemedim.Bir anda içimde günlerdir biriken bütün öfke patladı.
“Sen ne yaptın?”
Sesim beklediğimden çok daha fazla yüksek çıkmıştı.
“Vanessa…” sözünü yarıda kestim.
“Bana sormadan mı?”
Sesim sinirden titriyordu.
“Annemizi daha yeni kaybettik, Louis.”
Gözlerimin ardı sızlamıştı, ama ağlamayacaktım. Annem her zaman güçlü bir kadın olmamı söylemişti.
Ağlamak zayıflıktı.
“Ve senin düşündüğün şey akademiye başvurmak mı?”
“Bu sadece benim için değil.”
Yüzsüz gibi bunun ikimiz için olduğunu söylüyordu, bazı kayıpların hiç mi değeri yoktu?
“Benim için de mi?”
Sesim oldukça alaylı ve sinirli çıkmıştı.
Louis cevap vermedi. Sessizlik beni daha da öfkelendirdi.
“Git.”
“Vanessa…”
“Git dedim!”
Birkaç saniye boyunca bana baktı. Kara gözlerinde kırgınlık vardı. Ardından hiçbir şey söylemeden çıktı.
Kapı kapandığında odam yeniden sessizliğe gömüldü. Ama bu kez sessizlik huzurlu değildi. Duvarların üzerime geldiğini hissettim.
Montumu alıp evden çıktım, nereye gittiğimi bilmiyordum.Sadece uzaklaşmak istiyordum, kasabanın merkezine kadar yürüdüm. Her gün yaptığım gibi küçük çiçekçiye girdim.
Çiçekçi kadın beni görünce hiçbir şey sormadı. Artık hangi çiçekleri istediğimi biliyordu.
“Bugün de mi?”
Başımı salladım.
“Bugün de.”
Küçük bir buket hazırladı unutma beni çiçeği.
Ne çok severdi mavi çiçekleri, sevdiği çiçekten belli değil miydi unutulmak istemediği. Onu asla unutmayacak bir kızı vardı.
Buketi aldıktan sonra kasabanın dışındaki tepeye doğru yürümeye başladım. Annemin mezarı oradaydı,her gün geliyordum.
Her gün aynı yolu yürüyordum,her mezarın başına geldiğimde söyleyecek bir şey bulamıyordum.
Mezar taşının önünde diz çöktüm. Çiçekleri toprağın üzerine bıraktım.
“Bugün Louis akademiye başvurdu.”
Boğazım düğümlendi.
“Bunu sana anlatmak istemezdim.”
Gözlerimi kapatıp derin bir iç çektim.
“Çünkü sen olsaydın ona ne söyleyeceğini biliyorum.”
Kısa bir tebessüm döküldü yüzümden.
“Muhtemelen beni azarlardın.”
Buraya her geldiğimde ağlamamak için zor duruyordum. Annemin karşısında nasıl ağlayabilirdim ki? Elimi mezar taşının üzerine koydum.
“Soğuk.” fısıldadım.
“Her şey çok soğuk artık.”
Bir süre hiçbir şey söylemeden oturdum. başımı gökyüzüne doğru çevirip elimi havaya kaldırdım.
“Beni duyuyor musun?”
Cevap gelmedi, elbette gelmeyecekti. Yine de konuşmaya devam ettim.
“Bazen eve geldiğimde hala mutfakta olacağını düşünüyorum.”
Sesim çatladı.
“Sonra hatırlıyorum.” Gözlerimi sildim.
“Yoksun.”
O kelimeyi söylemek bile canımı yakıyordu. Bir süre sonra ayağa kalktım, hava kararmaya başlamıştı. Buketin son kez üzerine baktım.
“Yarın yine geleceğim.”
Eve doğru yürümeye başladım, yaklaşık beş dakika sonra eve gelmiştim. Kapıyı açtığımda içerisi oldukça karanlıktı,Louis salonda oturuyordu. Başını kaldırıp bana bakınca hemen gözlerimi ondan kaçırdım. Kardeşime bağırdığım için ona bakacak yüzümde yoktu.
Bugün hiçbir iş yapmamıştım fakat kendimi oldukça yorgun hissediyordum, soğuk kanlı bir insandım fakat sevdiklerimin kalbini kırınca kendimi cezalandırmalıymışım gibi hissediyordum.
Zatende cezalandırıyordum.
Vücudum kendi oluşturduğum rahatsız edici yaralarla doluydu. İnsanları kırmanın cezasını kendi bedenimden çıkarıyordum.
Ortada bir suç varsa cezada olmalıydı.
Hızlıca odama geçip kapıyı kilitledim. Kimsenin beni görmesini istemiyordum.
Masanın üzerinde duran bıçağı almak için masaya doğru ilerledim, bıçağın kabzasından tutup kolumun hayati tehlike taşımayan bölgesine sapladım.
Dudaklarımdan fazla küçük bir çığlık koptu. Alışkın olduğum için eskisi kadar acısı katlanılmaz değildi.
Oldukça yoğun bir şekilde kan akıyordu, pek iç açıcı bir görüntü olduğu söylenemezdi.
Bıçağı masaya geri bırakıp yanındaki pamuğu açtığım yarığa bastırdım.
Acıyordu, ama hiçbir şey annemin yokluğu kadar yakmıyordu.
Aynanın karşısına geçip kendimi süzmeye başladım.
Upuzun siyah saçlarım belime kadar uzanıyordu. Renginin en koyu tonundaki yeşil harelerim her zamanki gibi ıslak bakıyordu. Yüzümdeki tüm kan çekilmişti. Beyaz tişörtüm ise kana bulanmıştı.
Görüntüme daha fazla katlanamadığım için aynanın önünden çekildim.
Kendime bunu yaptığım için suçlu hissetmiyordum, her hata cezalandırılmalıyıdı.
Ağzıma gelen tanıdık metalik tat ile yere tükürdüm, bembeyaz halım kana bulanmıştı.
Alışıktım kan kusmaya,acı çekmeye. Ne kadar canım yansada ağlamamaya. Kendime bunu ben yapıyordum çünkü.
Hızlı bir şekilde üstüme siyah pijamalarımı geçirip yatağa girdim.
Uykunun kollarına teslim olmam çok uzun sürmedi.
*****
Sabah kapının şiddetle çalınmasıyla uyandım.Gözlerimi açmakta bile oldukça zorlanıyordum. Kapı bir kez daha çaldı, ardından bir kez daha.
“Vanessa!”
Ses kız kardeşim Louis’e aitti.
Yataktan doğruldum. Başım dün yaşadığım olaylar yüzünden oldukça ağrıyordu. Kolum ise zonkluyordu.
Üzerimdeki pijamaların kollarını düzelterek kapıya yöneldim. Her zaman uzun kollu giyiyordum. Yaralarım çok derinde ve izi vardı.
Odamdan çıkıp kapıya doğru ilerledim,Louis’i gördüm. Hala pijamaları üzerindeydi. Kumral saçları darmadağındı, kara gözleri uykudan neredeyse kapanıyordu.
“Ne oldu?” sesim endişeliydi.
“Ben de bilmiyorum.”
Arkamızdan tanıdık bir ses daha geldi.
“İkiniz de kenara çekilin.”
Zaden.
Ağabeyim kapının önünde durmuştu. Siyah saçları dağınıktı, yeşil gözleri uykusuzluktan kısılmıştı. Üzerindeki pijamanın birkaç düğmesi bile yanlış iliklenmişti,Bana çok benziyordu.
“Sabahın köründe kim kapıyı böyle çalar?”
Zaden oldukça uykulu ve tok bir ses ile konuşmuştu.
Louis omuz silkti.
Ağabeyim söylenerek kapıya yöneldi. Kapıyı açtığı anda yüzündeki uykulu ifade tamamen kayboldu.
Kapının önünde insanlar vardı. Bir sürü insan.
Saymaya çalıştım. On beş, belki daha fazla. Hepsi aynı siyah kıyafetleri giymişti.
Hepsinin yüzünde siyah gözlükler vardı. En önde duran adamın elinde kraliyet mührünü taşıyan uzun, siyah bir baston vardı.
Zaden kapının önünde dikildi. Sırtı tüm kapıyı kaplayacak kadar genişti.
“Ne istiyorsunuz?”
En öndeki adam sakin bir şekilde konuştu.
“Vanessa Akay ve Louis Akay kraliyet tarafından akademiye götürülecektir.”
Kaşlarımı çattım.
“Almaya mı?” Adam bana baktı.
“Arkanos Akademisi’ne götürülmeniz gerekiyor.”
İçimdeki öfke yeniden kabardı.
“Gerekiyor?”
Adam başını salladı.
“Evet.”
Kollarımı göğsümde birleştirdim.
“Önce annemi kaybetmemizi beklediniz, sonra kardeşimin başvurusunu kabul ettiniz, şimdi de sabahın köründe kapımıza on beş kişi dayanıp bizi götürmeye geldiniz.”
Adamın yüzündeki ifade değişmedi
.“Karar krallık tarafından verilmiştir.”
“Ne kadar şaşırtıcı.”Sesime alaycı bir ton yerleşti.
“Krallık bir şey istiyor ve herkesin bunu sorgulamadan yapması gerekiyor.”
Zaden bana baktı. Belli ki daha fazla konuşmamamı istiyordu. Ama susacak durumda değildim.
“Ben gelmiyorum.”
Adam ilk kez gözlüğünün ardından beni dikkatlice süzdü.
Adamın hareketini gören Zaden anibir haraket ile öne bir adım atma cüretinde bulundu fakat kolundan tutup onu durdum.
Yeşillerimiz birbirine değdiği anda durdu. O an gözlerinden o kadar çok şey geçti ki, gözlerimin ardı sızladı. En çokta bizi kaybetme duygusu vardı harelerinde.
Kaba adam tekrardan söze girdi.
“Gelmek zorundasınız.”
“Hayır.” Bir adım öne çıktım.
“Beni buradan çıkarmak istiyorsanız önce dilekçe veya etkili bir rapor vermelisiniz.”
Louis sessizce yanıma geldi. Zaden ise hala kapının önünde dikiliyordu.
“Kimse kardeşlerime dokunmayacak.”
Öndeki adam bu kez Zaden’a döndü.
“Direnmeniz durumunda yalnızca sizin değil, ailenizin de cezalandırılacağını hatırlatmak isterim.”
O an evin içindeki hava değişti. Zaden’ın çenesi gerildi,Louis başını eğdi. Benim ise ellerim istemsizce sıkıldı.
Krallık, her zaman aynı şey, emirler, korku,ceza. İnsanların itaat etmesini sağlayan sessiz tehditler.
“Peki.” Dişlerimin arasından zar zor söyleyebilmiştim.
“Gidiyoruz.”
Zaden bana şaşkınlıkla baktı.
“Vanessa-”
“Başka seçeneğimiz varmış gibi davranma.”
Odama çıktım, dolabımı açtığımda önüme çıkan beyaz uzun kollu bir kıyafet alıp giydim. Dizlerime kadar uzanan, sade ama gösterişli bir elbiseydi. Elbisemin görünmeyen kısmına bir kemer ve orta boylarda bir hançer taktım. O akademiye gideceğimi mi sanıyorlardı.
Aynadaki yansımama baktım. Belime kadar uzanan siyah saçlarım omuzlarımın üzerinden düşüyordu. Yeşil harelerim uykusuzluktan solgun görünüyordu.
Kapımın açılması ile gördüğüm kişiye tebessüm ettim.
Benimkinin aksine o beni görünce yüzü daha da asıldı.
Zaden birkaç saniye sustu, derin bir iç çekip gözlerini üzerimde gezdirip başını iki yana salladı.
“Senin oraya gitmeni istemiyorum.”
“Ben de gitmek istemiyorum.”
“Öyleyse gitme.”
Acı bir şekilde güldüm.
“Kapıda on beş kişi var, Zaden.”
“Umurumda değil.” kapıdaki herkesi öldür desem anında öldürecek gibiydi.
“Benim umurumda.” çaresizdim.
Zaden’ın gözlerinde öfke belirdi. Tam bir şey söyleyecekken sözünü kestim.
“Abi”
Gözlerindeki öfkenin yerini sevginin alması çok hızlı bir şekilde yerleşti, Zaden’a küçüklüğümden beri hiç abi dememiştim.
Çok kısa bir an gözlerinin dolduğunu gördüm, fakat hemen kendini toparladı.
Zaden aramızdaki mesafeyi kapatıp hiçbir şey söylemeden beni kendine çekti. Kolları göğsümün etrafında kapandı. Başımı göğsüne yasladım,uzun süre birbirimizi bırakmadık.
Onun kalp atışlarını duyabiliyordum. Sanki o ses, son günlerde duyduğum en güzel sesdi.
Ağabeyim bir eliyle saçlarımı okşamaya başladı.
“Korktuğunu biliyorum.”
“Sensizlikten korkuyorum.”
“Biliyorum.”
Bir süre sustu. Biraz geri çekilip yüzüme baktı. Yeşil harelerinde her zamanki duygusuz ifadeden eser yoktu.
“Beni dinle. Orada ne olursa olsun yalnız değilsin.”
“Sen yanımda olmayacaksın.”
“Olacağım.” Sesindeki kesinlik beni susturdu.
“Belki ilk başta yanında olamayacağım,” dedi. “Ama seni orada bırakmayacağım.”
Gözlerimi kaçırdım.
“Ya hiçbir şey yapamazsan?”
Zaden hafifçe gülümsedi.
“O zaman daha çok denerim.”
Gözlerim dolmaya başlamıştı. Bunu fark eden ağabeyim başını eğip alnıma kısa bir öpücük kondurdu.
“Seni çok seviyorum, Vanessa.”
Dudaklarımı birbirine bastırdım.
“Ben de seni.”
Beni yeniden kendine çekti.
“Bunu unutma. Akademiye gitmek zorunda kalabilirsin ama orada kalmak zorunda değilsin.”
Başımı kaldırdım.
“Bizi kurtaracaksın yani?”
“Evet.” Hiç düşünmeden cevap verdi.
“İkinizi de.”
Parmak ucuna çıkıp yanağına küçük bir öpücük kondurdum. Bir anlığına gülümsedim.
Kapının dışından ayak sesleri duyuyorduk. İkimiz de sustuk. Zaden’ın kolları uzun bir süre daha etrafımda kaldı.
“Gitme vakti,” diye fısıldadı. Başımı salladım. Kapıya doğru yürümeye başladığımızda elimi tuttu.
“Vanessa?”
“Efendim?”
“Ne olursa olsun, bana güven.”
“Güveniyorum.”odadan çıktık ve Louis’in yanına geldik.
Akademi adamları hayla kapının önünde bekliyordu. Louis ise aynı benimkine benzeyen beyaz bir elbise giymişti.
Louis hiç vakit kaybetmeden Zaden’ın boynuna kollarını doladı. O kadar içten sarılıyorlardıki herkesin gıpta olacağı türdendi.
Kardeşlerimi çok seviyordum.
Vedalaşma fastı bitince Louis ile birlikte evden çıktık.
Evin önünde siyah bir fayton bekliyordu. Pencereleri koyu renkliydi, üzerinde kraliyet arması ve onun hemen altında akademinin mührü bulunuyordu.
Kızıl bir mühür. Daha önce gördüğüm zarfın üzerindekiyle aynıydı, içime açıklayamadığım bir huzursuzluk çöktü.
Louis ile ben faytona bindik. Son kez eve baktım, annemin olmadığı o ev.
Her şey geride kalıyordu. Zaden’ı gördüm, akademi adamlarını ikna etmeye çalışıyordu. Yeşil hareleri benimkilerle buluştu.
“Vanessa!”
Cevap veremeden. Faytonun kapısı kapandı. Çok geçmeden tekerlekler hareket etmeye başladı. Evimiz yavaş yavaş geride kalırken Louis karşımdaki koltuktaydı.
İkimiz de sustuk. Ben ise pencereden dışarı bakmaya devam ettim. Akademinin kızıl mührü gözümün önünden gitmiyordu. İçimde tuhaf bir his vardı.
Sanki biz akademiye gitmiyorduk.Sanki akademi uzun zamandır bizi bekliyordu.
Yaklaşık iki saattir faytonda yolculuk yapıyorduk. Kasabadan çıktığımızdan beri bir sürü varlıklı ve oldukça kalabalık krallıklardan geçmiştik.
Akademi adamlarının zararsız olduğumu ve içinde olduğumuz durumu kabullendiğimi düşünmeleri için sessizce oturuyordum, arada akademiye ulaşmamıza kaç dakika kaldığını söylüyorlardı.
Louis dışında yanımda iki adet güvenlik görevi gören adamlar vardı. Tabikide o akademiye gitmeyecektim.
Ve elbette bir planımda vardı. Uygulamaya geçmek için çok bile beklemiştim. Bir adamın infazını verirken öbürünün ruhunun bile duymaması gerekiyordu.
Bana yardım edecek kişi ise kardeşim Louis’den başkası değildi. Henüz onun haberi yoktu fakat birazdan olacaktı.
Karşımda oturan kardeşime bakıp hafifçe sırıttım ve çevik bir hareketle yanına oturup kulağına fısıldadım, adamların bakışları ise doğrudan üzerime döndü.
“Ne dersem yapmanı istiyorum, Louis” anlamaz gözler ile bana baktı.
“Buradan gideceğim.” gözlerini şaşkınlıkla açıp konuşmaya yeltendi fakat sözünü kestim.
“Vanessa sen ne-“
“Şşt.” kolunu dürttüm ve gözlerimi belerttim. Yakalanmamı mı istiyordu.
“Adamlardan sana yakın olanın dikkatini tamamen üzerine çekmeni istiyorum.”
Özellikle ona yakın olanın dikkatini çekmesini istiyordum çünkü adamın Louis’e olan bakışları art niyetini oldukça belli ediyordu.
“Ben böyle bir şey yapamam, Vanessa.”
“O akademiye hiç bir şekilde gitmeyeceğim, Louis.”
“Ben gideceğim.”
Derin bir nefes alıp, başımı ve omuzlarımı dikleştirdim. Normalden daha soğuk bir ses ile konuşmaya çalıştım.
“Peki, sen gelme fakat hayatında benim için ilk defa bir şey yapmanı istiyorum. En azından bunu yapabilirsin.”
Gözlerindeki kırgınlığı gördüm. Belki şuanda bana kızıyordu fakat, kendimi bu durumdan kurtarınca akademiye dönüp onuda kurtaracaktım.
Beni başı ile onayladı.
“Peki, senin için hayatımda ilk kez sana yardım edeceğim.”
Sıkıntılı bir nefes verdim. Hayatımda ilk kez kısmına bilerek vurgu yapıyordu.
“Teşekkürler.” hafif bir tebessüm edip tekrardan Louis’in karşısındaki yerimi aldım.
Louis plana başlamadan önce derin bir nefes aldı ve dudaklarına fazlasıyla sahte bir tebessüm kondurdu. Oldukça ince bir ses ile akademi adamına seslendi.
“Pardon.”
Adam bu hareketin yapılması için her şeyi verir gibiydi, anında Louis’e dönüp tebessüm etti.
“Buyurun.”
“Müsade ederseniz sizlere bir hediye vermek isterim.”
Akademi adamının gözleri parladı.
“Tabikide bana istediğinizi verebilirsiniz.”
Louis gözleri ile yanındaki boş yeri gösterince adam hızlı bir şekilde yanına geçti.
Louis cebinden küçük bir gül çıkarıp adama uzattı. Bense ilgi üzerimde değilken belli etmeden elim ile bacağımdaki hançerimi kontrol ettim. İlk cinayetimi işleyecektim.
Louis ve adam birbirlerine biraz daha yaklaşınca Louis elleri ile yap artık der gibi işaret edince cinayet zamanı gelmişti.
Çevik bir hareket ile bacağımdaki hançeri çıkartıp yanımda oturan görevli adamın kalbine sapladım. Belkide bu kadar hızlı hareket etmeseydim şuanda ölen o değilde ben olurdum.
Yanımdaki adam sessizce ölürken başladığım işi tamamlamalıydım. Dizlerimin üzerinde ayağı kalkarak karşımdaki adamı kendime çevirdim.
Bana şaşkınlıkla bakan adam az önce yaşadıkları andan sonra ne yaşadığını idrak edemiyormuş gibiydi.
Çok bekletmeden şah damarına hançerimi sapladım.
Derin bir çığlık atan kardeşimin ağızını kapattım. Şok olmuş gözler ile ölen adamlara bakıyordu.
“Görüşürüz Louis, kendine çok dikkat et. Bir yolunu bulup senide bu akademi çukurundan çıkaracağım.”
Hançerimi tekrardan bacağıma koydum. Louis daha ne olduğunu idrak edemeden faytonun kapısını açtım ve hareket eden faytondan dışarıya atladım.
Kollarımı yüzüme siper ederek yuvarlanmanın etkisini azaltmaya çalıştım. Bir kaç tur yerde yuvarlanmanın ardından zonklayan kolum ile zar zor ayağı kalktım.
Gözlerimi etrafımda gezdirdiğimde büyülenmiştim. Etraf kırmızı ağaçlar ile doluydu, kasabanın aksine burada kar yağıyordu. Karın boyutu dizlerimin hemen altından bittiğinden yürümek oldukça zordu.
Üzerimde uzun kollu bir elbise olduğu için çok üşüyordum. Zar zor yürümeye çalıştım, adımlarımı atarken fazlasıyla zorlanıyordum.
Bir adım daha atacakken boyunuma dolanan sert bir kol ile göremediğim bir insanın göğüsüne çekildiğimi hissettim.
“İzinsiz misafirlere ne olur biliyor musun?”
Oldukça erkeksi ve kalın bir sesti, kolunu boynuma doladığı için konuşamıyordum ve kızarmaya başlamıştım.
Arkadan metalik bir ses gelince kafamı çevirebildiğim kadarınca yan tarafa çevirdim.
Yanımdaki tanımadığım adam oldukça sivri lacivert kabzalı gümüş kılıcını havaya kaldırmış bana doğru uzatıyordu. Sert sesi ile cümlesini tamamladı.
“Ölür.”
Bölüm etkileşimi
