Kızıl Mühür kitap kapağı

3. bölüm / 4

Hizmet Ve Gerçekler

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 4Şu an: Hizmet Ve Gerçekler

Güçsüzler her zaman güçlülerin kuklası olmaya mahkumdu….

Konsey salonunda derin bir sessizlik vardı. Kralın söyledikleri hala kulaklarımda yankılanıyordu. Arkanos’a gidecektim. Fakat bunun karşılığında sarayda hizmetçilik yapmam gerekiyordu. Bunu kabul etmek istemiyordum. Aslında hiçbirini istemiyordum.

Bu saraya getirilmeyi, sorgulanmayı, suçlanmayı ve şimdi de bir hafta boyunca emir altında yaşamayı. Fakat önümde başka bir seçenek bırakmamışlardı.

“Bunu kabul etmezsem ne olacak?”Sesim sakin çıkmıştı. İçimdeyse öfke kaynıyordu. Kral birkaç saniye boyunca bana baktı.

“Arkanos’a gönderilmezsin.” Kaşlarımı çattım.

“Başka?”

“Hayatının geri kalanını zindanda geçirirsin.”

Salonun havası bir anda ağırlaştı. Bana seçenek sunuyormuş gibi davranıyordu ama aslında yaptığı şey oldukça açıktı. Ya kurallarına uyacaktım ya da özgürlüğümden tamamen vazgeçecektim.

Dişlerimi sıktım fakat başımı eğmedim. En azından bunu yapmayacaktım.

“Peki.” Tek bir kelime döküldü dudaklarımdan.Kralın yüzünde belli belirsiz bir memnuniyet oluşmuştu. Bunu görünce kararımı değiştirmek istedim.

Ama artık çok geçti. Arkanos’a gitmem gerekiyordu. Bu yüzden istemesem de kabul edecektim.

Konsey salonundan çıktığımda bir görevli beni güney kanadına getirmişti .Koridorlarda ilerlerken sarayın geri kalanını ilk kez daha dikkatli inceleme fırsatım olmuştu.

Duvarlarda Vaelis’e ait armalar, eski savaşları anlatan tablolar ve ağır renkli perdeler vardı. Her şey düzenliydi. Fazlasıyla düzenli, sanki burada hiçbir şeyin yerinden oynamasına izin verilmiyordu.

Güney kanadının sonunda küçük bir kapının önünde durduk. Görevli kapıyı açtı.

“Burası sizin odanız.”

Odaya girdiğimde hiçte beklediğim gibi değildi. Büyük değildi, gösterişli hiç değildi. Bir yatak, küçük bir dolap, tahta bir masa ve yanında tek bir sandalye vardı. Pencerenin önünde ince bir perde duruyordu. O kadardı, bana ayrılan yer buydu.

Açıkçası şikayet etmeyecektim. En azından yalnız kalabilirdim. Görevli çıktıktan sonra kapının kapanma sesini dinledim.

Sonunda sessizlik.

Üzerimdeki kıyafetler artık rahatsız ediyordu. Üstümdeki kıyafetleri iç çamaşırım kalana kadar çıkardım. Gün boyunca yaşadıklarım yeniden aklıma geldi. Karnımdaki yara hala ağrıyordu.

Dolaptaki küçük bez ve pansuman malzemelerini fark edince onları aldım. Yarayı dikkatlice temizleyip güzelce sardım. Hareket ettikçe canım yanıyordu ama sesimi çıkarmadım.

Aynada kendime baktım. Yorgun görünüyordum,Yeşil harelerimin rengi solmuştu. Siyah saçlarımın oldukça özensiz görünüyordu. Fakat asıl rahatsız olduğum şey yüzüm veya saçlarım değildi.

Kollarımdaki morluklara gözüm takıldı. Bir süre öylece baktım, bakışlarımı kaçırmam pekte uzun sürmemişti. Geçmişte yaptığım hataların cezalandırılmasını düşünmek istemiyordum.

Dolaptan siyah, uzun kollu bir gecelik çıkardım. Üzerimi değiştirip hızlıca yatağa girdim. Yatak beklediğimden daha rahattı. Gözlerim ağır ağır kapanmıştı.Yarın temizlik yapacaktım. Bunu düşünmek bile sinirimi bozuyordu. Ama bir hafta, sadece bir hafta.

Düşüncelerim içindeyken uykunun kollarına teslim olmam uzun sürmedi.

Ertesi sabah kapım çalındığında güneş henüz tamamen yükselmemişti. Gözlerimi açıp birkaç saniye tavana baktım. Kapı tekrar çalınınca bu kez kalkmak zorunda kaldım.

Kapıyı açtığımda karşımdaki bir kadını gördüm. Orta yaşlarda, tombul, kısa boylu ve oldukça ciddi görünümlüydü. Elinde küçük bir not defteri vardı. Saçlarını ise sıkıca toplamıştı.

“Vanessa?”

“Evet.”

“Ben Rizelda. Temizlik katının kahyasıyım.”

Başımı anladım şekilinde salladım. Kahya Rizelda beni tepeden tırnağa süzdü. Üzerimdeki sade kıyafetlere, ardından yüzüme baktı. Sanki hakkımda anlatılanları kontrol ediyordu.

“Bugünkü işlerini söyleyeceğim. İyi dinle.” Kollarımı göğsümde birleştirdim. Kahya Rizelda defterini açtı.

“Önce kuzey bölümündeki odalar temizlenecek. Ardından koridorlar. Son olarak da Prens Drystan’ın çalışma odası.” Son cümlede yüzüm istemsizce değişti.

“Onun odasını mı?”

“Evet.”

“Hayır.”

Rizelda şaşkınlıkla bana baktı.

“Hayır mı?”

“Diğer odaları temizlerim. Ama onun çalışma odasına girmeyeceğim.”

Bunu söylerken sesimi yükseltmedim. Gerek de yoktu. Kahya Rizelda birkaç saniye sessiz kaldı.

“Burası saray, Vanessa. Herkes kendisine verilen işi yapar.”

“Bana verilen işin tamamını yaparım. Ama bunu yapmam. Ayrıca ben hizmetçi değilim!” Rizelda sıkıntılı bir iç çekti.

“Prensin çalışma odası diğer odalardan farklı değil.”

“Benim için oldukça farklı.”

O adamla aynı odada bulunmak bile istemiyordum. Beni ormanda yakalayan, sorgulayan, sürekli emir veren ve en ufak hareketimde benden şüphelenen bir barbardı. Şimdi bir de odasında temizlik yapacaktım.

Harika.

Rizelda sonunda defterini kapattı.

“Önce kuzey bölümünü bitir. Sonra tekrar konuşuruz.”

Bunun şimdilik bir uyarı olduğunu anladım. Ben de hiçbir şey söylemeden odama geri girdim üzerime siyah önünde ise beyaz küçük bir kare vardı. Çok demode bir hizmetli elbisesiydi. Aşırı çirkindi. Temizlik için gerekli eşyaları alıp odadan çıktım.

Kuzey bölümü tahmin ettiğimden çok daha büyüktü.Bir sürü oda vardı ve ben burayı nasıl temizleyecektim!

İlk odanın kapısını açtığım anda burnumun en diblerine kadar ağır bir toz kokusu geldi. Kollarımı sıvayıp temizlik yapmaya kendimi hazırladım. Madem yapmak zorundaydım, düzgün yapacaktım.

****

Saatler boyunca odadan odaya dolaştım. Çarşafları değiştirdim, masaları sildim, pencereleri açtım. Koridorlardaki tozları temizledim. İlk başta bunun aşağılayıcı olduğunu düşünmüştüm.

Sonra fark ettim ki beni asıl rahatsız eden işin kendisi değildi. Emir almak hoşuma gitmiyordu. Özellikle de bana emir veren insanların kendilerini benden üstün görmeleri sinirimi bozuyordu.

Bir ara elimdeki bezi çok çektiğim için yıprandığını hatırlıyordum. En azından kimseye boyun eğmiyordum, işimi layığıyla yapıyordum.

Kuzey bölümünü bitirdiğimde kollarım oldukça yorulmuştu. Koridorun sonunda durup nefes derince bir nefes aldım. Önümdeki kapıya baktım, üzerinde herhangi bir isim yoktu.

Fakat kapının yanında bulunan küçük gümüş arma yeterliydi.

Prens Drystan.

Çalışma odası olmalıydı. Bir süre kapının önünde öylece durdum. İçeri girmek istemiyordum. Elim kapının tokmağındaydı. Tam kapıyı açacakken içeriden bir kadın sesi geldi.

“Bana biraz daha ilgi gösterebilirsin, Drystan.”

Olduğum yerde kaldım. Tam da ihtiyacım olan şey dedikoduydu.

“Vespera, bunu daha önce konuştuk.”

Konuştuğu kişi müstakbel karısıydı. Drystan’ın sesi her zamanki gibi sakindi. Fakat bu kez biraz daha sert ve kararlıydı.

“Evet, konuştuk. Ama sen hala aynı davranıyorsun.”

“Çünkü fikrim değişmedi.”

“Krallıklarımızın dost olması senin için hiçbir şey ifade etmiyor mu?”

“İfade ediyor.”

“Öyleyse neden evlenmek istemiyorsun?”

Kısa bir sessizlik oldu.

“Çünkü dost olmak başka, evlenmek başka.”

Vespera derin bir nefes aldı.

“Bana karşı biraz daha ilgili olsan her şey daha kolay olurdu.”

“Vespera, sana kötü davranmıyorum.”

“Bazen davranıyorsun.”

“Bu senin düşüncen.”

“Çünkü beni dinlemiyorsun.”

“Şu anda dinliyorum.”

Sesindeki hafif sabırsızlık, odanın dışından bile belli oluyordu. Bir süre sessizlik oldu. Drystan daha sakin bir sesle konuştu.

“Bu evlilik gerçekleşecekse, birbirimize saygı duymamız yeterli.”

“Ben sadece saygı istemiyorum.”

“Biliyorum.”

“Peki ne yapmam gerekiyor?”

“Hiçbir şey.”

“Bu cevap hiç yardımcı olmadı.”

“Çünkü çözmemiz gereken bir sorun yok.”

Vespera bir süre cevap vermedi. Ardından daha yumuşak bir sesle,

“Sen gerçekten çok zorsun,” dedi.

Drystan’ın kısa bir nefes verdiğini duydum.

“Bunu ilk söyleyen sen değilsin.”

Yeterince dinlediğim için kapıyı çaldım. İçeriden Drystan’ın sesi geldi.

“Gir.”

Kapıyı açtığımda ikisini yan yana gördüm. İkisi de geniş koltukta oturuyordu. Birkaç saniye önce küçük bir tartışma yaptıklarına inanmak zordu.

Vespera hemen kendini toparladı. Pembe saçlarını omzunun arkasına attı ve bir elini Drystan’ın bacağına koydu. Drystan ise sanki az önce hiçbir şey yaşanmamış gibi oldukça rahat görünüyordu.

Vespera’nın açık kahverengi gözleri bir süre üzerimde gezindi. Üzerimdeki hizmetçi kıyafetlerine baktı. Bakışındaki küçümseme o kadar açıktı ki söylemesine bile gerek yoktu. Ben de ona aynı şekilde bakmadım. Çünkü onun seviyesine inmek istemiyordum.

“Temizlik için geldim,” dedim.

Drystan başını hafifçe kaldırdı.

“Öyle mi?”

“Hayır, aslında sarayda kayboldum. Elimde temizlik malzemeleriyle çalışma odanıza tesadüfen geldim.”

Drystan’ın yüzünde çok küçük bir değişiklik oldu. Vespera ise kaşlarını çattı.

“Herhalde şaka yapıyorsun.”

“Bazen şaka yapıyorum.” Gülümsedim.

Vespera cevap vermedi. Birkaç saniye sonra ayağa kalktı. Drystan’a döndü ve sanki odada ben yokmuşum gibi yanağına kısa bir öpücük kondurdu.

“Sonra görüşürüz.”

Drystan yalnızca başını sallamakla yetindi. Vespera kapıya doğru yönelirken yanımdan geçerken bir kez daha bana baktı.

Ben de onun çıkmasını bekledim, kapı kapanmıştı. Odanın içinde sessizlik oluşmuştu. Birkaç saniye kapıya baktım. Yüzümü buruşturdum.

“İğrenç.” Drystan bana döndü.

“Bir şey mi dedin?”

“Hayır.” Temizlik kovasını yere bıraktım.

“Boğazımı temizliyordum.”

“Az önce ‘iğrenç’ dedin.”

“Demek boğazımın temizlendiği kelime oymuş.” Drystan gözlerini kıstı.

“Sen gerçekten her zaman böyle misin?”

“Hayır.” Gözlerimi belertip ellerimi havaya kaldırdım ve tısladım.

“Bazen daha kötüyüm.”

Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı. Çok geçmeden işime başlamıştım. Çalışma odası beklediğimden daha büyüktü. Duvarın bir tarafı tamamen kitaplıkla kaplıydı. Büyük bir çalışma masası pencerenin önünde duruyordu. Masanın üzerinde kitaplar, belgeler ve birkaç mühürlü zarf vardı.

İlk olarak masaya yöneldim. Belgelerin hiçbirine dokunmadan yalnızca çevresini temizledim. Drystan hala koltukta oturuyordu.

Bir süre sonra bakışlarını üzerimde hissettim. Elimdeki bezi durdurup ona baktım.

“Rica ederim beni izlemeyin.”

“İzlemiyorum.”

“İzliyorsunuz.”

“Çalışma odamda oturuyorum.”

“Tesadüfen gözleriniz benim olduğum yere dönük.”

“Bu da suç mu?”

“Benim açımdan biraz rahatsız edici.” Drystan hafifçe başını yana eğdi.

“Temizlik yapmaya devam et.”

“Temizlik yapmaya devam et.” Ağızımı bükerek söylediklerini taklit ettim.

Arkamı dönüp masayı silmeye kaldığım yerden devam ettim. Kendi kendime mırıldandım.

“İlk günüm. Daha ilk günüm, insan ilk gününde neden prensin çalışma odasını temizler?” Kitaplığa baktım.

“Tabii. Çünkü hayatımın bir amacı yokmuş gibi görünüyor.” Bir kitabı düzelttim.

“Arkanos’a gidecektim.” Başka bir kitabı yerine koydum.

“Şimdi kitap siliyorum.” Bir an durdum.

“Ne güzel kariyer.” Arkamdan Drystan’ın sesi geldi.

“Kendi kendine konuşmayı ne zaman bırakacaksın?” Başımı çevirmeden cevap verdim.

“Bilmiyorum. Kendimle konuşmak daha kolay.”

“Buna şaşırmadım.”

“Senin duyguların olduğundan bile emin değilim.”

Kitaplığı temizlemeye devam ettim. Kitaplıktaki işim bitince pencerenin önündeki masaya geçtim. Tozları temizledim, perdeleri düzelttim ve yerdeki birkaç kağıdı topladım. Ardından şöminenin bulunduğu tarafa yöneldim. Sürekli söyleniyordum.

“Burası neden bu kadar büyük?” Bir rafı sildim.

“Bir insanın bu kadar eşyaya ihtiyacı var mı?” Başka bir rafı sildim. “Hayır. Kesinlikle yok.” Yere baktım.

“Bir de halı.” Derin bir nefes aldım. “Harika.”

Drystan’ın sesi yeniden geldi.

“Bitmedi mi?” Başımı kaldırıp ona baktım.

“Yoo, bitmedi.”

“Uzun sürdü.”

“Çünkü odanız küçük bir kutu değil. İki bez sallayınca bitmiyor maalesef.”

“Şikayet ediyorsun.”

“Gel sen yap.” Kısa bir kahkaha attım.

“Farkında mısınız bilmiyorum ama, sizin odanızı temizlemekle yükümlü değilim. Buna zorlandım. Hizmetçiniz hiç değilim!”

“Odamı temizlediğime göre temizlikçimsin.”

“Gerizekalı.” çok kısık bir ses ile konuştuğum için Drystan tek kaşını kaldırdı.

“Bir şey mi dedin?”

Duyulmayacak bir şekilde ağızımın içinde geveledim.

“Şeyini kaldırda odanı temizle dedim.” yüzüme sahte bir gülümseme kondurup tatlı tatlı gülümsedim.

“Dedimki, sohbet etmeyelimde işim hızlıca bitsin.”

“Tabi, öyle dedin.” gözlerimi devirmekle yetindim.

Tekrardan işe koyulup halının üzerindeki tozları temizlemeye başladım. Koltukların altını, masanın çevresini, pencerenin kenarlarını tek tek temizledim. Odanın havası bile değişmişti. Son olarak Drystan’ın oturduğu koltuğun çevresine geldim.

Drystan istifini bozmayarak ayağa kalkmadı. Önündeki alanı temizlemek için biraz bekledim.

“Biraz çekilir misiniz?”

“Burada oturuyorum.”

“Farkındayım.”

“Öyleyse?”

“Koltuğun altını temizleyeceğim.” Drystan bana birkaç saniye sadece suratıma baktı. Sonunda ağır ağır ayağa kalktı.

“Memnun musun?”

“Bu odaya geldiğimden beri ilk memnunluğum.”

Koltuğun altını temizlerken kendi kendime söylendim.

“Bunu da yaptık.” ayağa kalkıp odaya baktım. Her şey yerli yerindeydi.

Temizlik bitmişti. Kovayı elime aldım. Drystan hala ayaktaydı.

“Bitti.”

“Sonunda.” Ona baktım.

“Rica ederim.” Drystan’ın kaşı hafifçe kalktı.

“Teşekkür etmedim.”

“Etmiş gibi sayın.”

Bezi elimde sıkarken odaya bir kez daha göz gezdirdim. Her yer tertemizdi. Masadaki eşyalar düzgünce sıralanmış, kitapların kenarları bile hizalanmıştı. Pencerenin önündeki tozlar gitmiş, halı da eskisinden çok daha temiz görünüyordu.

İstemeden gururlandım.

“Fena değil.” Drystan koltuğuna geri oturup bana baktı.

“Fena değil mi?”

“Oldukça iyi aslında.” Kollarımı belime koyup odayı inceledim.

“Benim temizlik konusunda yeteneğim var.” Drystan yüzünü buruşturdu.

“Belli oluyor.”

“Gerçekten belli oluyor. Şu masaya bakın.” Masayı işaret ettim.

“İlk geldiğimde her şey dağınıktı. Şimdi neredeyse sarayın en düzenli yeri.”

“Abartıyorsun.”

“Hayır. Kendimi tanıyorum.” Bir an durup odanın diğer tarafına baktım.

“Bence beni sarayda temizlikten sorumlu yapmalılar.” Drystan kaşını kaldırdı.

“Bir saat önce bu görevi yapmak istemiyordun.”

“İstememek başka, iyi yapamamak başka.” Bezi kovaya bıraktım.

“Ben gerçekten çok iyiyim.” Drystan kısa bir süre sustu.

“Oldukça kendinden eminsin.”

“Öylede olmalıyım.”

Kapıya doğru yürürken arkamı dönüp odaya son kez baktım.

“Gerçi itiraf etmeliyim…” Kısa bir duraksama yaptım.

“Bu oda benim sayemde ilk kez düzgün görünüyor.” Drystan’ın yüzünde belli belirsiz bir küçümseme oluştu.

“Çıkmadan önce aynayı da temizle.” Kaşlarımı çattım.

“Affedersinizde, sebep?”

“Kendini fazla övmeye başladın. Biraz da kendine bakarsın.” Bir saniye sessiz kaldım, ardından başımı salladım.

“Bakmam gerekmiyor. Zaten ne kadar iyi olduğumu biliyorum.”

Kapıyı açıp dışarı çıktım. Koridorda yürürken kendi kendime mırıldandım.

“Gerçekten çok iyi temizledim.” Biraz düşündüm.

“Çok.” Sonra elimdeki kovaya baktım.

“Bence zam istemeliyim.” Bir an durdum.

“Gerçi önce bir hafta hayatta kalmam lazım.”

Doğruca güney kanadındaki odama döndüm. Kapıyı kapatır kapatmaz elimdeki temizlik kovasını yere bıraktım.

“Bir prensin odasını temizledim.” Bir süre kapıya baktım.

“Hayatım gerçekten çok ilginç bir hal aldı.”

Yatağımın kenarına oturdum, aslında dinlenmem gerekiyordu. Bütün gün ayakta durmuştum ve vücudum hala önceki günlerin yorgunluğunu taşıyordu. Fakat zihnim bir türlü susmuyordu.

Elara.

Onun söyledikleri.

Sarayın sırları. Drystan ve Vespera’nın evliliği. Ve en önemlisi, bana söyledikleri.

Bazı insanlar sarayda kalmak için doğmamıştı.

O cümleyi neden söylemişti? Beni daha önce tanıyor olabilir miydi? Ya da Neden bana baktığında sanki yüzümde başka birini görüyormuş gibiydi?

Ayağa kalkıp dolabımın kapağını açtım. İçinden siyah, uzun kollu bir elbise çıkardım. Üzerimi değiştirip, saçlarımı tarayıp açık bıraktım.

Aynanın karşısına geçip birkaç saniye kendime baktım.

“Tamam.” Kendi kendime başımı salladım.

“Şimdi gizem çözmeye gidiyoruz.” Bir an durdum.

“Çünkü normal insanların yapacağı şey bu.” kaşlarımı çattım.

“Gerçi normal bir insan da kendini prensin sarayının zindanında bulmazdı.”

Pelerinimi omuzlarıma aldım. Elara’yı görmem gerekiyordu. Cevaplanmamış çok sorum vardı.

Koridora çıktığımda saray beklediğimden daha sessizdi. Görevlilerin çoğu kendi işleriyle meşguldü. Kimse bana dikkat etmiyordu. Bu iyi bir şeydi.

Zindana giden yolu hatırlamaya çalışarak ilerledim. Fakat sarayın koridorları birbirine fazlasıyla benziyordu. Bir sola bir sağa dön dön duruyordum. Uzun bir koridorun sonuna geldim.

“Harika.” Etrafıma baktım.

“Kayboldum.” Bir kapı gördüm. Üzerinde hiçbir işaret yoktu. Kapıya doğru yürüyüp tam önünden geçecekken içeriden hafif bir hava akımı geldi.

Durup kapıya baktım. Kapı tamamen kapalı değildi. Aralık kalmıştı, kaşlarımı çattım. Burada daha önce böyle bir kapı gördüğümü hatırlamıyordum. Elimi kapıya uzattım.

“Ben sadece bakacağım.” Bir kaç saniye düşündüm.

“Muhtemelen başıma bela açacağım.” Kapıyı biraz daha açtım.

“Evet. Kesinlikle başıma bela açacağım.”

Merakına yenik düşüp içeri girdim. Burası sarayın diğer bölümlerinden tamamen farklıydı. Koridor dar ve karanlıktı. Duvarlarda eski tablolar vardı. Bazılarının üzeri örtülmüş, bazılarının çerçeveleri zamanla kararmıştı.

İlerledikçe hava soğuyordu. Ayak seslerim taş zeminde yankılanıyordu. Bir süre sonra geniş bir salona çıktım. Salonun sonunda büyük bir perde vardı. Perdenin arkasında ne olduğunu merak ederek yaklaştım.

Elimi uzatıp perdeyi kenara doğru çektim. Olduğum yerde kala kaldım. Karşımda büyük bir portre vardı. Portrede genç bir kadın duruyordu.

Sarı saçları vardı. Siyah gözleri. Yüz hatları, Bir an nefesimi tuttum. Çünkü o yüzü daha önce görmüştüm.

Zindanda.

Elara.

Ama bu mümkün değildi. Portredeki kadın Elara’ya çok benziyordu. Hayır, sadece benzemiyordu. Neredeyse aynıydı.

Portredeki kadın biraz daha genç görünüyordu fakat yüzündeki ifade, bakışları, saçlarının şekli, hepsi Elara’yı hatırlatıyordu.

Bir adım daha yaklaştım. Portreyi çevreleyen eski ahşap çerçevenin altında küçük bir metal levha vardı. Üzerindeki yazıları okumaya çalıştım.

Elara Lios altında ise yalnızca bir tarih vardı.

‘Ölüm tarihi 10.09.1800’ gözlerimi kırpıştırdım. Tarih dünya takvimine göre ayarlanmıştı. Bir kez daha okudum tarih dünya tarihine göre 10 Eylül 1800’ e denk geliyordu.

“Hayır…” Sesim istemsizce fısıltıya dönüştü. Elara bana yıllardır zindanda olduğunu söylemişti. Ama… Bu portredeki kişi gerçekten oyduysa…Nasıl? Elimi çerçevenin kenarına yaklaştırdım.

Dokunmadım. Sadece baktım. Aklımda birden başka bir tarih belirdi. Bugünün tarihi dünya takvimine göre 4 eylül 1880’di. Altı gün sonra… 10 Eylül. Tam altı gün sonra Elaraya çok benzeyen tablodaki kızın öldüğü güne denk geliyordu. Boğazım düğümlendi.

10 Eylül 1800’de ölmüş olan. Elara’ya çok benzeyen tablonun üzerinde bir kadın vardı. 6 gün sonra tam 10 Eylül 1880 yani şuanki zamanda Elara idam edilecekti!

“Bu bir tesadüf olamaz.” Geri çekildim. Elara’nın infaz edileceğini söylediği gün ile bu portredeki ölüm tarihi aynıydı.

Zindandaki Elara’nın söyledikleri tek tek aklıma geliyordu.

Sarayın sırları.

Geçmiş.

Hazırlan.

Arkanos.

Ve şimdi önümde duran bu portre. Bir şeyler kesinlikle yanlıştı. Hem de çok yanlış. Tam o sırada arkamdan çok hafif bir ses geldi. Taş zeminde bir ayak sesi.

Olduğum yerde donup kaldım. Yavaşça başımı çevirdim. Koridor boştu, fakat birkaç saniye önce açık bıraktığım kapı Kapanmıştı.

Portreye yeniden baktım. Altı gün. Altı gün sonra Elara’nın infazının verileceği gün. Ve ben, yüzü Elara’nın yüzüyle neredeyse aynı olan bir portresinin önünde, sarayın kimsenin girmemesi gereken bölümünde tek başımaydım. Belkide ben tek başıma olduğumu düşünüyordum. İçimden tek bir düşünce geçti.

Elara aslında ölmüştü değil mi?

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…