Kızıl Mühür kitap kapağı

2. bölüm / 4

Kızıl ve Ötesi

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 4Şu an: Kızıl ve Ötesi

Gerçekler sadece bizim gördüklerimizden ibarettir…

Ne yaşadığımı anlayamıyordum. Sabah kapımıza daha önce yüzünü bile görmediğim adamlar dayanıp bizi bilmediğimiz bir varis akademisine götüreceklerini söylemişlerdi.

Yolculuk esnasında faytondan atlayarak daha önce hiç bilmediğim bir yere düşmüştüm. Kimliğini bilmediğim bir adam tarafından boğazım sıkılıyordu ve beni öldüreceğini söylüyordu.

“Ölür.” Tek kelime.Soğuk, kesin ve tartışmaya kapalı. Boynumdaki baskı biraz daha arttı. Nefes almak zorlaşırken gözlerimi önümdeki kılıca çevirdim.

Arkamda duran adam yetmemiş gibi önümdeki saray muhafızıda bana kılıcını uzatıyordu.

“Bunun oldukça nazik bir karşılama olduğunu söylemek isterdim.” Sesimi sakin tutmaya çalıştım.
“Fakat sanırım ikimiz de bunun pek mümkün olmadığının farkındayız.”

Arkamdaki adam, kılıcını bana daha fazla yaklaştırarak konuştu.

“Konuşmayı kes.”

Kaşlarımı hafifçe kaldırdım.

“Emir vermeye bu kadar alışık olmanız oldukça etkileyici.”

Önümdeki muhafızın bakışları sertleşirken, arkamdaki adamın sesimi tekrardan duydum.

“Bir daha benimle alay edersen konuşacak bir dilin kalmayabilir.”

İçimden ürpersem de bunu yüzüme yansıtmadım.

“Tehdit edildiğimde daha sakin konuşabildiğimi söylemek isterdim ama sanırım bu durumda ikimizin de işi zorlaşacak.”

Karşımdaki muhafız bir adım yaklaştı.

“Adın.”

“Vanessa.”

“Soyadın.”

“Akay.”

İsmi duyduğu anda gözlerinde belli belirsiz bir değişiklik oldu.

“Akay…”

“Evet.”

“Buraya neden geldin?”

“İsteyerek gelmedim.”

“Yalan söylüyorsun.”

“Hayır.”Kılıcın ucu biraz daha yaklaştı.

“Bana yalan söyleme.”

“Size yalan söylemek gibi bir niyetim yok.”

“Bana niyetinden bahsetme.”Sesi öylesine soğuktu ki ormanın havasından daha fazla üşüdüğümü hissettim.

“Ben soru sorarım. Sen cevap verirsin.” Başımı hafifçe eğdim.

“Oldukça düzenli bir sisteminiz varmış.”

Bakışları üzerimde sabitlendi.“Senin için son kez söylüyorum.”

Bir anlığına sustu.

“Benim sabrımı sınama.”

Bu kez cevap vermedim. Adam birkaç saniye beni inceledikten sonra arkamdaki adama baktı. Gözleriyle bir onay almış gibiydi.

Kol boynumdan çekildi. Hemen arkamı dönüp bana saldıracaklarından eminmişim gibi çevreme baktım.

Karşımdaki adama döndüm. İlk kez yüzünü görebiliyordum. Koyu kumral saçları alnına düşüyordu. Lacivert gözleri üzerimdeydi. Oldukça uzundu ve savaş kıyafetleri geniş omuzlarını daha da belirgin gösteriyordu. Sırtı gereğinden fazla genişti.

Göğsündeki gümüş rozet dikkatimi çekti. İki çapraz kılıç. Krallığa ait olduğu belliydi. Fakat yüzündeki ifade herhangi bir asalet göstermiyordu.Sadece otorite vardı. Ve saf öfke.

“Şimdi konuşabilir miyiz?”

“Konuş.”

“Öncelikle burada bulunma sebebimi açıklamak istiyorum.”

“Gerek yok.” Kaşlarımı çattım.

“Henüz başlamadım.”

“Başlamana gerek olmadığını söyledim.” Bir adım bana yaklaştı.

“Bu topraklara izinsiz girdin.”

“Evet.”

“Üzerinde silah var.” Bakışları belimdeki hançere kaydı.

Elimi istemsizce hançerimin bulunduğu yere götürdüm.

“Savunma amaçlı.”

“Bunu herkes söyler.”

“Ben herkes değilim.”

“Bunu henüz bilmiyorum.” Cevabı o kadar hızlı vermişti ki birkaç saniye sustum.

“Buraya casus olarak gönderilmiş olabilirsin.”

“Casus mu?”

“Ya da eşkiya.”

“Oldukça hoş seçenekler sundunuz.”

“Ben sana seçenek sunmuyorum.” Sesi sertleşti.

“Şüphelerimi ortadan kaldırmaya çalışıyorum.” Arkasındaki muhafızlardan biri öne çıktı.

“Efendim, üzerinde başka silah olup olmadığını kontrol etmeliyiz.” Adam gözlerini benden ayırmadan cevap verdi.

“Arayın.”

“Hayır.” İlk kez sesim kesin çıkmıştı. Adamın bakışları anında üzerime döndü.

“Ne dedin?”

“Aranmayacağım.” Bir an sessizlik oldu. Ardından yüzündeki ifade tamamen değişti.

“Burada kararları sen vermiyorsun.”

“Bunun farkındayım.”

“Öyleyse emrimi neden reddediyorsun?”

“Çünkü üzerimin aranmasına izin vermiyorum.”

“İzin?” Dudaklarının kenarında küçücük, soğuk bir gülümseme belirdi. Kibirli bir varis olduğu davranışlarından, söylediği her kelimeden ve konuşma tarzından oldukça belli oluyordu.

“Benden izin istenmediğini anlaman gerekiyor.” Bir adım daha yaklaştı.

“Burada benim iznim olmadan nefes bile alamazsın.” Sözleri karşısında içim ürperdi ama geri çekilmedim.

“Ne kadar misafirperver bir krallık.”

Gülümsemesi kayboldu.

“Yeter.” Tek kelime. Muhafızlar bile sessizleşti.

“Bu kadının üzeri aranacak.”

“Hayır.”Bu kez sesimi daha yumuşak tuttum. “Bunu kabul etmiyorum.”

Adam başını hafifçe yana eğdi.
“Güzel.”

“Güzel mi?”

“Evet.” Bakışlarında tehdit vardı.

“Çünkü artık kararımı verdim.”Kılıcını kabzasına geri koydu.

“Onu saraya götürün.” Muhafızlardan ikisi yanıma geldi.

“Krala mı?”

“Evet.”

Hangi insan masum olmadığı düşünüldüğü için kralın karşısına çıkardı ki. Akademiye gitmeyi bile şuanda çok daha fazla istiyordum. En azından kardeşimi görebilirdim.

“Bunun biraz gereksiz olduğunu düşünüyorum.”

Adam gözlerini üzerime dikti.

“Ben gereksiz bir şey yapmam.” Kısa bir sessizlik oldu.

“Ve senin ne düşündüğün umurumda değil.”

Bu kez söyleyecek söz bulamadım.Muhafızlar iki yanıma geçti. Adam arkasını dönmek üzereyken durdu. Başını hafifçe çevirip bana baktı.

“Vanessa Akay.” Adımı söylerken sesinde garip bir vurgu vardı.

“Eğer gerçekten masumsan…” Bir an durdu.

“Bunu kralın karşısında kanıtlarsın.”

Arkasını dönüp yürümeye başladı.Ben ise arkasından bakakaldım.Adını hâlâ bilmiyordum. Ama tek bir şeyi anlamıştım. Bu adam gerçekten kalın kafalının tekiydi! Beni casus sanıp saraya gönderdiğine inanamıyordum!

Hiç işim yokmuş gibi birde krala hesap verip masum olduğumu kanıtlamam gerekecekti. Gerçekten delirmek üzereydim. Kim bilir bana sarayda neler yapacaklardı. Vahşi barbar sürüsü!

Muhafızlardan biri koluma uzanmak üzereyken bir adım geri çekildim.

“Dokunmanıza gerek yok.”

“Emir aldık.”

“Yürüyebiliyorum.”Birbirlerine baktılar. Sonunda önümden çekildiler. Başımı dikleştirerek ilerlemeye başladım.Karın üzerinde attığım her adımda ayaklarım biraz daha içine gömülüyordu.

****

Faytonun kapısı açıldığında yüzüme vuran soğuk hava, ormandaki soğuktan bile farklıydı. Karşımda yalnızca bir saray yoktu. Devasa taş duvarların ardında yükselen, kuleleri gökyüzüne uzanan görkemli bir yapı vardı.

Vaelis kırallığı.

Faytondan indirildiğimde etrafımı askerler çevreledei. Ellerim bağlı fakat kaçmaya kalkarsam ne olacağını anlamak için fazla zeki olmama gerek yoktu.

Başımı kaldırıp saraya baktım. Giriş kapılarının üzerinde gümüş ve siyah renklerle işlenmiş Vaelis sembolü bulunuyordu. Aynı sembol askerlerin zırhlarında, duvarlardaki sancaklarda ve sütunların üzerinde de vardı.

Bu krallık, gücünü göstermekten hiç çekinmiyordu. Beni sarayın içine götürdler. Uzun koridorlardan geçerken ayak seslerimiz taş zeminde yankılanıyordu. Her birkaç adımda bir birinin aynısı olan sembollleri görüyordum.

Vaelis.

Vaelis.

Vaelis.

Sonunda devasa iki kapının önünde durduk. Kapılar açılmıştı. Karşıma çıkan manzara karşısında istemsizce duraksadım. Burası sıradan bir taht salonu değildi.

Geniş, dairesel bir konsey alanıydı. Salonun ortasında tek başıma duruyordum. Çevremde yüksek basamaklara yerleştirilmiş koltuklarda soylular, danışmanlar ve saray halkı bulunuyordu.

Duvarların tamamında Vaelis’in sembolü vardı. En ileride, yükseltilmiş platformun üzerinde üç taht bulunuyordu.Ortadaki tahtta kral oturuyordu.Yanında kraliçe vardı. Diğer tarafında ise ormanda beni yakalayan vahşi kendini beğenmiş adam oturuyordu.

Gözlerimiz buluştuğunda yüzündeki ifade hiç değişmedi. Kral bana baktı.

“Dizlerinin üzerine çök.”

Kaşlarımı hafifçe kaldırdım.

“Affedersiniz?”

Kralın yüzündeki ifade sertleşti.

“Emrimi tekrar ettirmem.” Etrafımdaki askerler bir adım yaklaştı.Ben ise olduğum yerde durmaya devam ettim.

“Kral olduğunuza saygım var. Fakat neden diz çökmem gerektiğini öğrenebilir miyim?”

Kraliçenin kaşları çatıldı. Salonda fısıltılar yükseldi.Kral oturduğu yerden hafifçe bana doğru eğildi.

“Hala şartları tartışabilecek konumda olduğunu mu sanıyorsun?”

“Hayır.” Kısa bir sessizlik oldu.

“Sadece neyle suçlandığımı bilmek istiyorum.” Kralın bakışları keskinleşti.

“Casuslukla.”

İçimdeki öfke bir anda yükseldi.

“Casusluk mu?” Kralın yanında duran görevli öne çıkıp elindeki dosyayı açtı.

“Birkaç gün önce Vaelis sınırında görülen bir casus, muhafızlarımızdan kaçmayı başardı. Görgü tanıklarının verdiği tarif…”

Görevli durdu ve bana baktı.

“Size neredeyse birebir uyuyor.” Salondaki herkesin bakışı üzerime çevrildi.

“Bu saçmalık.” sesim yüksek çıkmıştı.

Kral elini kaldırıp söze girdi.

“Sizin yaşlarınızda, sizin boyunuzda ve sizin yüzünüze çok benzeyen bir kadın, krallığımıza gizlice girdi. Bir süre sonra ortadan kayboldu.”

Kralın konuşması ardından Kraliçe soğuk bir sesle konuştu.

“Ve şimdi sen, krallığımızın tam ortasında ortaya çıkıyorsun.” Başımı iki yana salladım.

“Çünkü buraya kendi isteğimle gelmedim.” Kralın bakışları sertleşti.

“Buna inanmamı mı bekliyorsun?”

“Evet.”

“Neden?”

“Çünkü doğru olan bu.”

Salondan birkaç alaycı gülüş yükseldi. Dişlerimi sıktım.Kral tekrar konuştu.

“Diz çök.”

Başımı kaldırdım.

“Çökmeyeceğim.” Salon bir anda sessizleşti.Kral birkaç saniye boyunca bana baktı.Sonra tek bir kelime söyledi.

“Zorla.” İki asker bir anda kollarımdan tuttu.

“Bırakın!” Kendimi geri çekmeye çalıştım ama güçleri karşısında direnemedim.Dizlerimi zorla yere getirdiler. Kral bana baktı.

“Bir daha emrime karşı gelirsen, sonuçları daha ağır olur.” Cevap vermedim. Tam o sırada genç bir kadın görevli yanıma yaklaştı. Bakışları üzerimde gezindi. Ardından belimdeki çıkıntıyı fark etti. Elini uzatıp hançerimi aldı. Gözlerim büyüdü.

“Hey!” Kadın hançeri kralın önüne götürdü.

“Majesteleri.” Kral hançere baktı.Ardından yeniden bana döndü.

“Demek silahlıydın.”

“Kendimi korumak için.”

“Bir casusun söyleyebileceği türden bir cevap.”

“Casus değilim!” Sesim salonda yankılandı. Kral ayağa kalktı.

“O halde neden buradasın?”

Bir an sustum. Aniden aklıma bir şey geldi, Arkanos.

Bir hafta sonra dersler başlayacaktı.Biz kasabalı olduğumuz için erken gidiyorduk. Tüm kırallıkların varisleri katılacaktı.Belki de bu, buradan kurtulmam için tek şansımdı.

“Çünkü bir hafta sonra başlayacak dersler için önceden Arkanos Akademisi’ne gideceğim.” Salondaki fısıltılar bir anda kesildi. Kral kaşlarını çattı.

“Ne? Arkanos’a. Akademiye.”

Kraliçe bana dikkatle baktı.

“Arkanos Akademisi’ne gideceğini mi söylüyorsun?”

“Evet.” Kralın yüzünde küçümseyen bir ifade oluştu.

“Ve bunu neden şimdi söylüyorsun?”

“Çünkü buraya isteğim dışında getirildim. Başka ne söylememi bekliyorsunuz?” Kral kısa bir kahkaha attı.

“Bir casusun kendisini kurtarmak için uydurduğu oldukça güzel bir hikâye.”

“Uydurmuyorum.”

“Kanıtın nerede?” Cevap veremedim.Çünkü gerçekten yanımda Arkanos’a gideceğimi kanıtlayacak hiçbir şey yoktu. Kral bunu fark etmişti.

“Gördün mü?” Kraliçe de soğuk bir ifadeyle başını salladı.

“Akademi bahanesiyle bizi kandırmaya çalışıyor.”

İçimden bir of çektim. Harika Beni casus sanıyorlardı.Şimdi de Arkanos’u uydurduğumu düşünüyorlardı. Kral tekrar tahtına oturdu.

“Yeter.” Bakışlarını muhafızlara çevirdi.

“Konuşana kadar zindanda kalacak.” Gözlerim büyüdü.

“Ama-“

“Götürün.” Muhafızlar beni ayağa kaldırdı. Çıkışa doğru ilerlerken son kez arkamı döndüm.Kral ve kraliçe hala bana bakıyordu. Ormandaki barbar ise sessizdi. Gözleri üzerimdeydi.Onun bakışlarında diğerlerinden farklı bir şey vardı.Sanki söylediklerime inanmıyordu.

Ama tamamen yalan söylediğimi düşündüğünden de emin değildim.Kapılar arkamdan kapanırken aklımdan tek bir düşünce geçiyordu Bir hafta sonra dersler başlıyordu ve benim oraya gitmem gerekiyordu. Ama önce Vaelis’in zindanlarından çıkmam gerekiyordu.

Sarayın altına indikçe hava değişmişti. Üst katlarda gördüğüm gösterişli mermerler, altın işlemeler ve devasa pencereler çoktan geride kalmıştı bile. Artık yalnızca taş duvarlar vardı.

Ellerim önümde bağlıydı. İki saray muhafızı kollarımdan tutarak beni dar ve karanlık bir merdivenden aşağı indiriyordu.

Duvarlarda aralıklarla yanan meşaleler vardı. Alevlerin titrek ışığı taş zemine vuruyor, gölgeler duvarlarda uzayıp kısalıyordu. Her adımda ayak seslerimiz yankılanıyordu. Uzun bir yürüyüş sonrasında önümüzde ağır demir bir kapı belirdi.

Kapının açılmasıyla yüzüme soğuk ve nemli bir hava çarptı.

Zindan.

İçeride yalnızca taş zemin, taş duvarlar ve demir parmaklıklarla ayrılmış hücreler vardı. Muhafızlardan biri ellerimdeki bağı çözdü.Tam arkamı dönecekken diğer muhafız kolumdan sertçe tuttu.

“Yürü.”

“Yürüyordum zaten.”

Beni hücreye doğru ittirdi.Dengemi kaybedip birkaç adım sendeledim. Arkamdan demir kapı büyük bir gürültüyle suratıma kapandı. Bir süre olduğum yerde durdum. Ardından derin bir nefes alıp hücrenin en uzak köşesine geçtim.

Taş zemine oturup dizlerimi kendime çektim. Buradan çıkmam gerekiyordu. Hem de mümkün olduğunca çabuk. Bir hafta sonra Arkanos’ta dersler başlayacaktı.

Louis orada olacaktı. Benim de orada olmam gerekiyordu. Ama şu an Vaelis’in zindanlarında, casus olduğumu düşünen bir kral tarafından tutuluyordum. Şaka gibiydi!

Başımı duvara yasladım. Tam gözlerimi kapatacakken yan taraftan bir ses geldi.

“Sen yeni misin?”

Bir anda gözlerimi açtım.Başımı çevirdim. Yan hücrede bir kız oturuyordu.Sarı saçları omuzlarına dağılmıştı. Gözleri simsiyah görünüyordu. Üzerindeki kıyafetler eski ve oldukça paslıydı. Saçları dağınıktı ama yüzünde garip bir gülümseme vardı.

Bana öylece bakıyordu. Sanki uzun zamandır beni bekliyormuş gibiydi. Kaşlarımı hafifçe çattım.

“Evet.” Kızın gülümsemesi biraz daha genişledi.

“Belli oluyor.”

Bir süre bana bakmaya devam etti.Ben de bakışlarını görmezden gelmeye çalıştım. Fakat kız gözlerini üzerimden çekmiyordu. En sonunda dayanamadım.

“Neden buradasın?” Kız başını yana eğdi.

“Ben mi?”

“Evet, sen.”

Kısa bir kahkaha attı.Ama bu normal bir kahkaha değildi.Sanki bir şeyin komik olup olmadığını kendi bile bilmiyordu.

“Eskiden sarayda çalışıyordum.”

“Ne iş yapıyordun?”

“Temizlik.” Bir an sustu. Parmaklarını tek tek saymaya başladı.

“Koridorları temizlerdim. Taht odasını temizlerdim. Kralın odasının önünü temizlerdim.” Bir anda durdu. Başını kaldırıp bana baktı.

“Bazen de kan lekelerini.” Kaşlarım çatıldı.

“Kan mı?” Gizemli kızın yüzünde geniş, tuhaf bir gülümseme belirdi.

“Şaka yaptım.” Bir saniye sustu.“Belki.”

İçim ürperdi. Bu kızın neyin şaka olduğunu bilip bilmediğinden bile emin değildim.

“Sonra bir gün aklım biraz karıştı.” Parmaklarını havada çevirdi.

“Nasıl yani?”

“Bilmiyorum.” Omuzlarını silkti.

“Onlar öyle söyledi.” Parmağıyla şakağına dokundu.

“Elara delirmiş.” Sonra kendi kendine kıkırdadı.

“Bence delirmek çok güzel.”

“Nesi güzel?” Bana doğru yaklaştı.

“İnsanlar seni ciddiye almıyor.” Bir an sustu. “Böylece onlara istediklerini söyleyebiliyorsun.”

Gülümsemesi daha da büyüdü.Ben fark etmeden parmaklıklardan biraz uzaklaştım. Elara bunu görünce korkunç derecede neşeli bir kahkaha attı.

“Benden korkuyorsun!”

“Hayır.”

“Yalan!” Kahkahası zindanın taş duvarlarında yankılandı. Sonra bir anda sustu. Yüzü ifadesizleşti.

“Ama korkmalısın.”

Boğazım düğümlendi.

“Neden?” Elara cevap vermedi.Bir süre sessizce yere baktı. Sanki az önce hiçbir şey olmamış gibi konuştu.

“Sonra beni buraya attılar.”

“Ne zamandır buradasın?”

“Çok uzun.”

“Ne kadar?”

“Burada zaman farklı akar.”

“Bu ne demek?” Elara başını kaldırdı.

“Yukarıda bir gün geçer.” Parmağıyla taş zemine dokundu. “Burada bazen bir yıl.” Sonra gülümsedi.

“Ya da hiç geçmez.”

Bu kızla konuşmanın gittikçe daha kötü bir fikir olduğunu düşünmeye başlamıştım. Yine de merakımı bastıramadım.

“Seni neden burada tutuyorlar?” Elara’nın yüzündeki gülümseme kayboldu.

“Çünkü çok şey biliyorum.” Bir anlığına sessizlik oldu.

“Ne gibi?” Elara gözlerini tavana kaldırdı.

“Kralın sakladıkları.” Parmaklıkların arasından bana baktı.

“Kraliçenin unutturmaya çalıştıkları.” Sesini alçalttı.

“Ve prensin henüz öğrenmediği şeyler.” İçim ürperdi.

“Prens?” Elara’nın gözleri parladı.

“Drystan.” İsmi söylerken sanki sıradan bir isimden bahsetmiyordu.

“Vaelis’in tek prensi.” Başımı hafifçe salladım.

“Onu gördüm.” Elara bir anda kahkaha attı.

“Tabii ki gördün.”

“Nesi komik?”

“Hiç.” Gülümseyerek devam etti.

“Drystan kralın tek oğlu. Vaelis’in gelecekteki kralı. Çok sevilen bir prens.” Başını eğdi.

“En azından herkes öyle sanıyor.”

“Ne demek istiyorsun?” Elara parmaklıkların arasından yüzüme yaklaştı.

“Drystan’ın evleneceğini biliyor musun?”

“Hayır.”

“Vespera.” İsmini fısıldadı.

“Violion Krallığı’nın prensesi.”

Kaşlarımı çattım.

“Yani müstakbel eşi mi?”

“Müstakbel eşi…” Elara kelimeleri ağzında çevirir gibi tekrarladı, gülümsedi.
“Evet. Çok güzel bir anlaşma.”

“Anlaşma mı?”

“Evlilikler bazen aşktan önce gelir.” Bir süre sessiz kaldı. Gözlerini bana dikti.

“Özellikle krallıklarda.” Başımı kaldırdım.

“Vaelis ile Violion arasında bir sorun mu var?” Elara’nın gülümsemesi yavaşça kayboldu.

“Sorun mu?” Kısa bir kahkaha attı.

“Vanessa…” Adımı söylerken sesi tuhaf bir şekilde yumuşaktı.

“Krallıkların en büyük sorunu, insanların birbirlerine söyledikleri yalanlardır.” Bir an durdu.

“Vaelis ve Violion yıllardır barış içinde görünüyor.” Başını yana eğdi.

“Görünüyor.” Bu kelimeyi özellikle vurguladı.

“Kral neden Kraliçe ile evlilik yapıyor?”

“Çünkü krallıkların birbirine ihtiyacı vardır.”

“Güzel cevap.” Elara’nın gözleri karardı.

“Ama yanlış.”

“O zaman doğru cevap ne?” Elara bana doğru eğildi.

“Güç.” Fısıldayarak devam etti.

“Tahtlar birbirlerini sevmez, Vanessa. Tahtlar birbirlerinden korkar.”

Sözleri karşısında istemeden sustum.Elara bir süre hiçbir şey söylemedi.Sonra tekrar gülümsedi.

“Kral çok şey saklıyor.”

“Ne saklıyor?”

“Bilmiyorum.”

“Az önce bildiğini söyledin.”

“Biliyorum.”

“O zaman söyle.”

Elara kahkaha attı.

“Hayır.”

“Neden?”

“Çünkü bilmekle söylemek aynı şey değil.”

Bir anda ayağa kalktı. Sarı saçları yüzünün iki yanına düştü. Karanlık hücredeki meşale ışığında olduğundan daha ürkütücü görünüyordu.

“Kraliçe de çok şey saklıyor.” Kelimelerini söylerken parmakları ile anlamsız hareketler yapıyordu.

“Kraliçe mi?”

“Herkes kraliçenin sessiz olduğunu düşünüyor.” Başını yavaşça iki yana salladı. “Sessiz insanlar en tehlikeli olanlardır.”

Bana baktı.

“Çünkü ne düşündüklerini kimse bilmez.” Bir an sessizlik oldu. Elara tekrar oturdu.

“Peki ya sen?”

“Ben ne?”

“Sen neden buradasın?”

Derin bir nefes aldım.

“Arkanos Akademisi’ne gidiyordum.” Elara’nın yüzündeki ifade değişti.

“Arkanos mu?”

“Evet.”

“Ne zaman?”

“Bugün.”

Elara birkaç saniye bana baktı. Ardından kahkaha attı. Bu kez kahkahası zindanda uzun süre yankılandı.

“Akademiye giden bir kız…”

Gülmeye devam etti.

“Vaelis zindanlarında.”

“Komik olan ne?” Elara birden sustu.

“Hiçbir şey.”

“O zaman neden gülüyorsun?”

“Çünkü kaderin çok komik.” İçim ürperdi.

“Faytonla götürülüyordum. Kaçmak için atladım. Sonra Vaelis topraklarına düştüm.” Elara’nın gözleri büyüdü.

“Faytondan mı atladın?”

“Evet.”

“Hareket halindeyken?”

“Evet.”

Elara birkaç saniye boyunca beni süzdü. Sonra yavaşça gülümsedi.

“Sen düşündüğümden daha ilginçsin.”

“Bunu iltifat olarak mı almalıyım?”

“Hayır.” Gülümsedi. “Uyarı olarak al.”

Gözlerimi devirdim.

“Saray muhafızları beni yakaladı. Casus olduğumu düşünüyorlar.” Elara’nın yüzündeki gülümseme bir anda kayboldu.

“Casus…” Kelimeyi fısıldadı. Başını kaldırıp bana baktı. “Sana benzeyen kız yüzünden.”

Kaşlarım çatıldı.

“Nereden biliyorsun?” Elara cevap vermedi. Sadece gülümsedi.

“Çünkü Vaelis’te bazı şeyler duvarlardan bile hızlı yayılır.”

“O kız kim?”

“Bilmiyorum.”

“Yalan söylüyorsun.” Elara’nın gözleri parladı.

“Belki.” Kahkaha attı. “Belki de o kız hiç olmadı.”

“Ne?”

“Belki seni buraya getirmek için uydurdular.” Kalbim hızlandı.

“Neden böyle bir şey yapsınlar?” Elara parmaklarını demir çubukların üzerinde gezdirdi.

“Çünkü bazen birini suçlamak için gerçeğe ihtiyacın olmaz.” Başını kaldırıp bana baktı.

“Sadece korkuya ihtiyacın vardır.” Sözleriyle birlikte zindan yeniden sessizliğe gömüldü. Bir süre sonra Elara yere uzandı.

“Haftaya beni öldürecekler.” Sanki hava durumundan bahsediyordu. Ben ise hala söylediklerini düşünüyordum.Buraya geldiğimden beri hiçbir şey mantıklı değildi.

Elara gözlerini kapattı. Sonra son kez gülümsedi.

“ Arkanos’a gideceksin, Vanessa. Şaşkınlıkla ona baktım.”

“Nereden biliyorsun?”

Elara gözlerini açtı.Simsiyah gözleri doğrudan benimkileri buldu.

“Çünkü bazı insanlar zindanda kalmak için doğmaz.” Bir an sustu .Sonra o ürpertici kahkahasını tekrar attı.

“Ama bazıları da zindandan çıkmadan önce kralın sırlarını öğrenir.” Gülüşü taş duvarlarda yankılandı.

“Yarına hazırlıklı ol.”

Son söyledikleriyle aklım iyice karışmıştı. Delilerin arasında gel git yapıyordum resmen. Daha fazla uykuya direnemediğim için taş zemine uzanıp gözlerimi yumdum.

****

Sabah olduğunda kapının açılmasıyla uyanmıştım. İki gardiyan içeri girip, hiç birşey söylemeden beni ayağa kaldırdılar. Koridorlardan geçerken nereye götürüldüğümü anlamaya çalıştım ama sarayın bu kısmı önceki gün gördüklerimden tamamen farklıydı.

Sonunda siyah duvarlı bir odaya girdik. Odanın ortasında tek bir sandalye vardı. Yanındaki küçük masanın üzerinde çeşitli metal aletler duruyordu. Ne işe yaradıklarını bilmiyordum ve bilmek de istemiyordum.

Beni sandalyeye oturttular. Karşımdaki duvarın büyük bir kısmı camdı. Camın arkasında Drystan duruyordu. Kolları göğsünde bağlıydı. Yüzünde hiçbir ifade yoktu. Sadece izliyordu.

Bir görevli içeri girdi. İlk soru yine aynıydı. “Casus musun?” Başımı kaldırdım.

“Hayır.” sessizlik oldu.

Görevli masadaki sopayı alıp İlk darbeyi karnıma sert bir şekilde geçirdi. Nefesim bir anda kesildi. Birkaç saniye boyunca yalnızca öksürmeye çalıştım. Sandalyede doğrulmak bile zorlaşmıştı.

İkinci darbe sırtıma geldi. Bu kez bütün vücudum istemsizce öne doğru savruldu. Gözlerimi kapattım ve dişlerimi sıktım. Ağlamamaya çalışıyordum.

Camın arkasında Drystan hala aynı yerdeydi. Sessizce izliyordu. Görevli beni yeniden sorgulamaya başladı. Cevap vermem için bekledi.

“Casus musun?”

Başımı güçlükle kaldırdım.“Hayır.”

Üçüncü darbe en ağır olanıydı. Muhafız masadaki elektirik cihazını koluma bağlamaya yeltenince yerimde kıpırdanıp kalkmaya çalıştım fakat fayda etmiyordu.

Elektirik vücuduma değdiğinde bedenim artık iyice tükenmişti. Kollarım titriyordu, nefesim düzensizleşmişti. Birkaç saniyeliğine etraf bulanıklaştı. Ağızımdaki metalik tadı hissedince yere kan kustum.

Ama kendimi bırakamazdım. Louis’i düşündüm. Elektirik ile birlikte hissettiğim dikenli sopa geldiğinde karnımı korumaya çalışarak içgüdüsel olarak öne kapandım.

Bir süre konuşamadım. Odadaki sessizlik daha da ağırlaştı. Canım çok yanıyordu. Görevli elektriği kesip yeniden aynı soruyu sordu.

“Kim gönderdi seni!”

Başımı kaldırdım.

“Kimse.” Sesim neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı.

“Ben… sadece Arkanos’a gidiyordum.”

Camın arkasındaki Drystan’ın bakışları hâlâ üzerimdeydi. Ne düşündüğünü anlayamıyordum. Ben ise tek bir şeyi düşünüyordum, burada mı ölecektim?

Muhafız elektiriği tekrar verecekken camın arkasından duyulan ses ile durdu.

“Konuşmuyorsa cezasını değiştireceğiz.”

Konuşan kişi Drystan’dı. Nasıl bu kadar kalpsiz olabiliyordu. Otoriter bir ses ile tekrardan konuştu.

“Kralın önüne atın.”

“Emredersiniz majesteleri.”

İki muhafız kollarımdan tutup beni ayağa kaldırdı. Aldığım darbeler çok acıyordu ve kanamam vardı. Sarsak adımlar atarak yönlendikleri yere doğru gitmeye başladım. Başım aşağı doğru düştüğü için önümü bile göremiyordum.

Uzun bir yürüyüş sonrası ilk gün geldiğim konsey alanına tekrardan gelmiştim. Başımı kaldırdığımda önümde kral ve kraliçe duruyordu. Yanlarında ise kalpsiz prensleri duruyordu.

Muhafızlar kollarımı bıraktıkları anda dengem bozulduğu için hafifçe sendeledim. Son anda düşmekten kurtuldum. Karnımdaki kanama can acıtıyordu.

Kralın sözleri kulaklarımda yankılandı.

“Bir hafta sonraki Arkanos akademiye gideceksin.”

Gözlerim aniden açıldı. Duyduklarıma inanamıyordum.

“Fakat, bu süreçte sarayda hizmetli olarak çalışacaksın.”

Saçmalık! Kraliçe ruhum saray köşelerinde temizlikle uğraşmak için yaratılmamıştı. Şu saraydan bir çıkayım hepsinin korkusu olacaktım.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…