YENİ EKİP

Geçen hafta boyunca neredeyse günümün tamamı, yeni ekip arkadaşlarımın motorlarını modifiye etmek ve bana karşı önyargılarını gidermeye çalışmakla geçmişti. Ekipteki bütün erkeklerle anlaşamasak da, Büşra ve Eren sayesinde az da olsa bana ve yaptığım işe güvenmelerini sağlaya bilmiştim. Yavaş yavaş anlaşmaya başlamıştık. Yarışlar haftaya pazartesi başlayacaktı.Her ne kadar Alfa hakkında çocuklardan bir şeyler öğrenmeye çalışsam da, hiç kimse onun gerçek kimliğini ya da tam olarak nerede yaşadığını bilmiyordu. Bu durum, işimi daha da zorlaştırıyordu. Yarışlar yaklaştıkça, belki babamın davasında bana ve Emre’ Ye yardım ederler düşüncesiyle, Kızıl Ejder’in eski üyelerinin nerede olduklarını araştırmaya başlamıştım. Ne Çağrı’dan ne de Burak’tan herhangi bir haber veya iz bulabilmiştim.Bulabildiğim tek kişi Murattı. O da ne yazık ki üç yıldır komadaydı. Kafamdaki düşünceler her gün beni boğarken, bir yandan çalışıyor, bir yandan da gizli bir şekilde yarışlara katılma mı sağlayacak yolları arıyordum.Büşra, sabah babamın dükkanına koyduğu motorunun üstüne pembe şeritleri yerleştirmeye çalışırken, dükkanın kapısının büyük bir gıcırtıyla açılmasıyla başımı motorun sağ kaputunun yanından kaldırıp kapıya döndüm. Okul arkadaşım elinde bir torba dolusu abur cuburla yanıma doğru geliyordu. Yavaş adımlarla yaklaştı, dibime bağdaş kurup oturdu. Nasıl tepki vereceğini bilemez halde, önümdeki işime odaklanmaya çalıştım.Büşra’ya kızgındım. İnsan, arkadaşından—hem de en iyi arkadaşından—nasıl olur da geceleri illegal yarışlara katıldığını saklardı? Bu düşünceler kafamı kemirirken, arkadaşımla yapacağım büyük tartışmanın provasını zihnimde tekrar tekrar oynatıyordum. Öte yandan, hiç istifimi bozmadan, Büşra’ya aldırmadan önümdeki işe odaklanmaya çalışıyordum. Bana yalan söylemişti. Bütün arkadaşlarımıza yalan söylemişti. Benim narin ve çıtkırıldım bildiğim dostum, yıllarca benden ve diğer arkadaşlardan habersiz ıssız yollarda illegal yarışlara katılmıştır.Yüzümdeki soğuk ifadenin bozulmamasına özen gösterirken, Büşra’nın yanımda derin nefesler almasıyla başımı sabit tutup gözlerimi ondan tarafa çevirdim. O, nefes almaya devam etti ve sonra:
— Bana kızdın mı?
diye sordu.Daha fazla dayanamayıp istemsizce sert bir şekilde çıktım:
— Yok canım, ne kızması… İnsan en yakın arkadaşının illegal yarışlarda yarışan bir motorcu olduğunu öğrenince tam olarak ne tepki vereceğini bilmiyor.Büşra, ne tepki vereceğini anlamaya çalışırken, eline bir cips paketi alıp açmaya çalıştı. Ne kadar denerse denesin açamadı ve paketi bana uzattı. Sinirle hışımla paketi alıp kenarından açtım ve ona geri verdim.Hırıltılı ve boğuk bir sesle konuşup cipsleri yerken bana baktı:
— Özür dilerim. Size bunu söyleyemezdim. Bu… bu yaptıklarımız illegal, farkındasın değil mi? Asya, yani biz illegal bir iş yapıyoruz. Bunu size nasıl açıklardım? Siz de başınızın belaya girmesinden korktum. Hem yarışlarda aslında gerçek kimliklerimizle bile yer almıyoruz ki. Yalan söylemiş bile sayılmam. Ben burada, bu yarışlarda, Büşra olarak değil, senin dört yıl beraber kaldığın dostun olarak da değil, “Pembe Panter” lakabıyla tanınan biri olarak yarışıyorum. Hem sana kızıp trip atmaya da hakkın yok. Sen de bir haftalardır bu illegal işlerde bulunuyorsun. Üzgünüm.Söyleneni duyunca gözlerimi ona çevirmeden, kafamın içinde düşünerek:
— Benim bir sebebim var. Sebepsiz yere burada değilim. Bulmam gereken biri var.
dedim. Daha sözümü tamamlayamadan Büşra sordu:
— Kimi bulman gerekiyor?— Alfa adında bir yarışçıyı.— Niye onu bulman gerekiyor, Asya?— Ondan almamız gereken önemli bir şey var.Büşra merakla bana baktı. Ben ise etkilenmeden bir yarım saat önümdeki işimle ilgilendim. Yarım saatin sonunda Büşra, daha fazla dayanamayıp konuşmaya başladı:
— Ne gibi? Bak, bana kızgın olduğunu biliyorum. Yine de bana tam olarak ne aradığını anlatırsan belki senden önce bulabilirim. Yaklaşık beş yıldır yarışlarda bulunuyorum, senden daha fazla tecrübem var. Anlatmazsan, sana nasıl yardımcı olabilirim? Biraz güvenirsen sana belki yardım edebilirim. Bak, şu an ikimiz de aynı ipin üstündeyiz. Ben de en yakın arkadaşımın ipten düşmesini engelleyebilirim. Bu tamirhanede niye on kişinin motorunu tamir edip modifiye ettiğini anlatman gerek ki? Benim bölüm birincisi makine mühendisi arkadaşım niye ve nasıl illegal bir işe girdi?Ona döndüm:
— Peki ya sen? Senin ne işin var bu yarışlarda? Önce sen anlat. Madem eteğimizdeki taşları yerlere dökeceğiz, ikimiz de dökelim.Büşra alnını kırıştırdı, eliyle alnını ovuşturdu. Bir süre sessiz kaldıktan sonra başladı:
— Borcum var. Hem de çok. Ödeyemiyorum. Bu yüzden yaklaşık üç yıldır bu yarışlara katılıyor.— Kime borcun var?— Bilmiyorum ki… Üç yıl önce evimiz yandı. Her şeyimiz bir gecede yok oldu. Bir ay bir akrabamızda, bir ay başka bir akrabamızda kaldık. Bir gün Deniz abim birinden borç para aldığını söyledi. Evimizi yeniden inşa edebileceğimizi, borcu yavaş yavaş ödeyeceğimizi söylediler. Hemen evi inşa ettik. Ama ne yazık ki, daha borcun günü gelmeden alacaklılar kapımıza dayandı. Haliyle, evimize sık sık geldiler. Abim tefeciden borç almış. Biz haberimiz olduğunda iş işten geçmişti. Üstüne beş kat faiz eklemişlerdir. Yarışların varlığını eski erkek arkadaşım sayesinde öğrendim. Tefeciler artık ailemizi sık sık ziyaret ediyor, borcu geri istediklerinde elimdeki tek seçeneğe sarıldım. Üç yıldır da borcumuzu ödüyorum.— Eviniz mi? Yandı?— Evet.— Ben bilmiyordum… üzgünüm.— Önemli değil. Üstünden çok sular aktı. Neyse ki anneme, babama, abime hiçbir şey olmadı.— Niye daha önce bahsetmedin?— Önemli değil ki…— Ne demek “önemli değil”? Evimiz yanmış, Büşra…— Dediğim gibi, geldi ve geçti. Size söylesem bile yapabileceğiniz hiçbir şey yoktu.— Sana yardım edebilirdik. Bize anlamalıydın.— Hayır, edemezsiniz. Asya, bunları anlattığım ilk ve tek kişi sensin. Lütfen daha fazla üsteleme.— Peki, tamam.— Teşekkür ederim. Şimdi sıra sende, sizi dinliyorum, Asya hanım.— Emre babamın katilini buldu. Yıllardır onu arıyormuş. Üniversiteden döndüğümde bana bulduğunu söyledi. Ama onu içeri atacak tek kanıt, yarışlarda Alfa lakabıyla tanınan bir yarışçıdaymış. Kanıtı bize vermesi için para istedi. İşte buradayız.— Kimmiş, Asya?— Yıldırım Aksoy. Eskiden Kızıl Ejder’in lideriymiş.— Yıldırım Aksoy mu? Onu tanıyor musun?— Hayır, tabii ki tanımıyorum. Ama sanırım dört yıl önce bir yarışta onu ve ekibini görmüştüm. O olduğuna emin misin?Büşra sorumu anlamamıştı:
— Kimi?— Yıldırım Aksoy… Onu tanıyor musun?— Hayır.Derin bir nefes alıp boğazımdaki yumruk atmaya çalıştım. Yanan ciğerlerime sanki cam batıyormuş gibi acı dolu bir ağlamayla bedenim sarmalandı. Sonra söyledim:
— O babamı öldürmüş. Eren bunu itiraf etti. Evet, eminim.Büşra tam olarak ne dediğimi anlamamış olacak ki, bir süre yanımda donup kaldı. Ardından:
— Gerçekten çok üzgünüm, canım.
dedi ve bana sarıldı.Biraz arkadaşıma sarılıp ağladıktan sonra, gözlerim ağlamaklı bir halde kendimi sıkarken, önümdeki motorla ilgilenmeye geri döndüm. Kafamı dağıtmam gerekiyordu. Her şey çok saçmaydı.Büşra tekrar sordu:
— O olduğuna emin misiniz? Yani gerçekten o muymuş? Bu nasıl olabilir?— Eren söyledi, babamı öldüren oymuş. O yaptı.— Yanlış anlamazsan, bir şey sorabilir miyim, Asya?— Tabii, sor.— Yıldırım’ı en son gördüğümde baya idealist birine benziyordu. Dört yıl önce yarışların hakemlerinden biriydi, ekipler ona ve ekibine saygı duyardı. Niye senin babanı öldürsün ki?— Bilmiyorum. İnsanlar artık hiçbir sebep yokken bile birini öldürebiliyor.Tam bunları söyledikten sonra, telefonum pantolon cebimde titredi. Arkadaşımdan uzaklaşıp mesajı açtım. Bilinmeyen bir numaraydı. Mesajda şöyle yazıyordu:“Yıldırım tahliye oldu, sana ve kardeşine bir mesajı var. Dikkatli ol, Asya.”