İLK VİRAJ

En sonunda, kaçınılmaz olarak bizi bekleyen ilk virajı yarışlar başladığında geçecektik. Yeni çete üyeleriyle yaptığımız toplantı, hararetli bir başlangıcın ardından bağırışlar, çağırışlar ve itirazlarla geçen üç uzun saate dönüşmüştü. Büşra’yla birlikte oturmuş, sekiz adamın egolarını yarıştırmasını izlemiştik.Sürekli rekabet hâlinde olan bu takımın yarışları kazanma ihtimali oldukça düşük görünse de, yarışlara bu kadar az zaman kalmışken mecburen takım arkadaşlarımıza karşı daha anlayışlı olmaya karar verdik. Belli başlı konularda sonunda hepimiz anlaştık. En önemli mesele, şüphesiz ki kimin hangi etapta yarışacağıydı. Herkes kendisine en yüksek kazancı getirecek yarışlara girmek isteyince, sonunda oylamayla karar vermek zorunda kaldık.Üç saattir susmadan konuşan sekiz yarışçı bir anda sessizliğe gömüldü. Kendi çıkarları için en kazançlı yarışları kapma telaşıyla, babamın dükkânındaki çalışma masasından bulduğum kalem ve defterle isimlerini tek tek temiz bir sayfaya yazmamı pür dikkat izliyorlardı.Herkesin ismini yazdıktan sonra başımı kaldırıp onları süzdüm.
“Evet, beyler ve hanımlar,” dedim. Büşra’ya göz kırptıktan sonra devam ettim:
“En kolay olduğunu söylediğiniz ve ilk etap yarışları için aday olanlar el kaldırsın.”Sadece kardeşimin elinin havaya kalkmasıyla şaşkınlıkla etrafa baktım.
“Başka aday yok mu?” diye sordum.Çağatay, oturduğu koltukta hafifçe öne kaydı. Uzun bacaklarını orta sehpaya uzattı.
“Kardeşinden başka kimse o yarışlara katılamaz,” dedi.“Neden?” diye üsteledim.Yakışıklı yüzüne sinsi bir gülümseme yerleştirdi, siyah dalgalı saçlarını eliyle karıştırdı.
“Çünkü hayatım,” dedi, “ilk yarışlar çok kolay. İlk etap yeni yetmeler içindir. Kardeşinden başka burada kimse o yarışlara girip itibarını zedeleme.”Derin mavi gözleriyle umursamazca Emre’ye baktı. Emre’nin yüzü düşmüş, morali bozulmuştu ama tek kelime etmedi. Kardeşimin daha tehlikeli bir yarışa giremeyecek olması içimi rahatlat tığından, ben de konuyu uzatmadım.“O zaman ilk yarışçımız Emre. Onaylayanlar el kaldırsın,” dedim.Hepsi birden el kaldırdı.İlk yarışlar kasım ayının birinde başlayacaktı. Anlatılanlara göre bu etaplar en kolay yarışlardı: üç kilometrelik düz bir yolda yapılacak ve ilk kez motor yarışına katılan sürücüler—onların deyimiyle Yeniyetmeler—yarışacak. Kazanan ise yüz bin TL alacaktı.Her ne kadar kolay ve zahmetsiz gibi anlatılsa da, her yıl çok sayıda kişinin katıldığı bu yarışlarda kazanmak için her yolun denendiğini duymuştum. Sabotajdan bile bahsediliyordu. Bunu duyduğumda içimde yükselen endişeyle Emre’ye baktım.Kardeşim grubun “Yeni Yetmesi” olarak seçilmişti. İlk kez yarışlara katılacak, kendini kanıtlamak zorunda kalacaktı.İkinci yarışlar kasımın beşinde yapılacaktı. Beş kilometrelik toprak bir yolda, ilk etapta otuz yarışmacı yarışacak; ilk ona girenler aynı virajda tekrar yarışacak ve kazanan iki yüz elli bin TL alacaktı.Musa anlatmayı bitirdiğinde ona dönüp,
“Bilgiler için sağ ol,” dedim.Karşımda oturan Eren ve Emre’nin kaşları çatık hâlde beni süzdüklerini fark ettim ama umursamadım. Hatta gözlerimi ikisine devirerek, umursamadığımı açıkça belli ettim.Bir ay boyunca aynı ekipte yarışacağım insanlarla düşman olmamı bekliyorlarsa, daha çok beklerlerdi. Ben herkesle iyi geçinip Yıldırım ve Alfa hakkında ne öğrenebilirim öğrenecektim. Ne bir katilin sokakta dolaşmasına ne de bir şantajcının paramızı almasına göz yumacaktım. Her ne kadar para illegal yollardan kazanılacak olsa da… Para paradır.Deftere tekrar baktım.
“İkinci etap için adaylar el kaldırsın,” dedim.Ali, Ferdi, Efe ve Musa el kaldırdı. Geriye kalan altı kişi oy kullanacak.Çağrı oyunu Ferdi’ye,
Emre Efe’ye,
Büşra Musa’ya,
Eren ise Ali’ye verdi.Gözler bana ve köşede sessizce oturan Yasin’e çevrildi. Tam karar vermeye çalışırken Yasin benden önce davrandı.
“Oyum Ferdi’ye,” dedi.Ferdi’nin oyu ikiye çıkınca Musa ve Efe’den hoşnutsuz homurtular yükseldi. Musa ve Efe’nin bakışlarına kısa bir an karşılık verdikten sonra kararımı verdim.
“Oyum Ali’ye.”Herkes şaşırmıştı. Ali’nin sakinliği ve kendinden emin duruşu tercihinde etkili olmuştu.Yasin kalkıp yanıma gelip koltuğun koluna oturduğunda Eren iyice sinirlendi.
“Geç lan yerine! Başka oturacak yer mi yok da kartal gibi kızın yanına türedin?” diye bağırdı.Çağatay ve Musa kıkırdadı.
“İsteyen istediği yere oturur, abartma,” diye karşılık veren Çağrı’yla Eren yine didişmeye başladı.Büşra sonunda patladı. Arkasındaki yastığı Çağrı’nın yüzüne fırlattı.
“İkiniz de çenenizi kapatın! Saat gecenin biri oldu, sizin yüzünüzden eve gidemiyoruz. Toksik maskülenliğinizden de sizden de nefret ediyorum. Sen devam et Asya.”Top yeniden bendeydi.