Black Angel

Biz senenin sonunda yarışları kazanmaya devam ettikçe, diğer yarışçıların ve tabii ki karaborsadaki sansarların da dikkatini çektik.
Black Angel ve Haluk abi için büyük bir gelir kapısı olmuştuk.
Burak ve ben genelde yarışlarda birinci veya ikinci oluyorduk. Eren ise genelde grupta destekleyici elemandı.
Daha on sekiz yaşında, yarışlara katılıyor, kazandığımız yarışlara göre kendimize pay alıyorduk.
On sekiz yaşında çalışıp da asla kazanamayacağımız paralara ve üne kavuşmuştuk. Burak, ben ve Eren yarışlardaki altın çocuklar olup çıkmıştık.
Ama kazandığımız para Black Angel liderine az gelmiş olacak ki, yeni bir grup kurmayı ve bu grup üzerinden yeni nesil bir motor çetesi ortaya çıkarmayı kafasına koymuştu.
Halihazırda üç kişiydik. Grubumuza iki kişi daha ekleyip, Kızıl Ejder'i kurup kendi çıkarları için bizi eğitmeye başladı.
Black Angel'ın lideri, Haluk abi bizi bir madenmiş gibi işleyip,
Bu çukurdan çıkmamamız için elinden ne geliyorsa yaptı. Başardı da, ilk çetede, benim dışımda Çağrı, Burak, Murat ve Eren vardı.
Genelde yapılan yarışlarda birinci olduğum için çete lideri olarak beni seçtiler.
Bunu söylemesiyle Burak araya girip, sadece yarışlarda iyi olduğun için değil, iyi bir kişiliğin olduğu için de seni seçtik kaptan, demesiyle,
Yıldırım arkadaşına gülümseyip, başını salladıktan sonra,
Bana bakıp sözlerine devam etti.
Beşimiz yarışlarda sert rüzgarlar estirirken ve yarışları kazanıp iyice havalara girmişken, dördümüzün, hatta Haluk abinin fark etmediği bir şey vardı.
Eren...
Eren ne yarışlardaki sonuçlardan ne de grup içindeki konumundan memnun değildi.
Onun ise içten içe hepimizden nefret ettiğini çok geç fark etmiştik.
22 MAYIS 2022
Yıldırım Aksoy;
Cep telefonuma gelen mesaja tekrar takar baktım.
Mesaj Eren'den gelmişti.
"Kaptan, yarışın konumu değişmiş. Sana yeni konumu attım. Orada görüşürüz."
Yarışın son günü niye birden yeri değiştirdiler diye düşünsem de bu konunun çok da üzerinde durmadım. Sanırım ilk konumu fazla riskli buldukları için değiştirdiler diye düşünüp, elimdeki telefonu yatağıma fırlatıp, üstüme giyinmek için gardolabımda deri çeketimi aramaya başladım. Biraz kıyafet yığınlarının arasında oyalansam da nihayet çeketimi bulup üstüme geçirip odamdan çıktım. Tam evden çıkacaktım ki, babamın "Nereye?" diye bağırmasıyla çelik kapının önünde olduğum yerde durdum. Hiç istifimi bozmadan kapıya yaslanıp, babamın bana doğru yaklaşan sinir bozucu düzeydeki yavaş olan adım seslerini dinledim. Nihayet oturma odasından çıkıp yanıma geldiğinde, yüzüne bakmamaya özen gösterip, bıkkınlıkla,
"Ne istiyorsun?" diye sordum.
Babam ise yüzüne sinsi bir gülümseme yerleştirip,
"On sekiz yaşına geldin diye kendini adam mı sandın? Ne bu sessiz sedasız evden çıkmalar? Nereye gidiyorsun?"
Cehennemin dibine diye cevap vermek istesem de, hemen çıkmam gerektiğini hatırlayıp dilimi ısırıp sustum.
"Arkadaşlarımla buluşacağım."
"İyi."
"Maaşını aldın mı?"
"Hayır, almadım."
"Bana yalan söyleme!!"
Dedikten sonra yüzüme tokat attı.
Ardından, ceketimin iki yakasından tutup yüzümü yüzüne yaklaştırıp o iğrenç salyalarını etrafa akıtarak bağırmaya başladı.
"Kim ödeyecek lan! Bu evin kirasını, faturalarını boşuna mı besliyorum seni burada, ne demek para yok?" demesiyle,
İki elini ceketimin yakasındaki tuttuğu yerden çekip yüzüne kafa attım. Evet, babamla ilişkim ben kendimi bildim bileli böyleydi.
En azından annem ikimizi terk ettiğinden beri, ben çalışıp eve para getiren kişiydim, o ise benim paramı ve hayatımı sömüren kişi,
Bunu yapmamla, iyice sinirlenip beni hırpalamaya başladı.
Ama ne yazık ki, artık eskisi gibi üzerimde yeterince baskı kuramıyordu. Alkol ve sağlıksız beslenme babamı iyice yaşlandırıp çökertmişti.
Bu da artık yavaş yavaş devranın dönüp benim tarafıma geçmesini sağlıyordu.
Ardından iki elini de tutup olduğu yerde sabit kalmasını sağladım.
Kulağına doğru eğilip, sinirle,
"Niye doğru düzgün bir baba değilsin? Neden her seferinde bana bunu yapıyorsun? Ben senin oğlun değil miyim? Neden hiç ayık değilsin baba!!!
"Bıktım.... Bu hayattan bıktım...."
Babam ise artık fazla alkol içmekten kızarmış gözlerini bana dikip,
"Aman ne hoş beyefendi hayatından bıkmış. Ne yapsak acaba? Şimdi bırak beni de, defol git işine. Maaşını al, hemen bana getir... Defol, gözüm görmesin seni." diyerek bağırmaya başlamıştı.
İçimden babamın sinir bozucu haykırışlarına kulak tıkayıp,
"Bugün son, bugün ondan kurtuluyorum." diye geçirdim.
Zira bugün 2022 yılının son yarışı vardı. Eğer bu etabı da kazanırsak, oldukça yüksek bir para alacaktık. Bugün o yarışı kazanıp, tıpkı annemin on üç yıl önce bizi terk ettiği gibi, ben de bugün bu adamı terk edecektim.
Ardından babamı bırakıp hızlıca bir artı bir dairemizden çıkıp, merdivenleri hışımla indim. Ardından apartmanı kızın park alanındaki motoruma doğru gittip, motorumu çalıştırıp, annem gittiğinden beri bana cehennem olan evime son kez baktım.
Bugün sondu. Son etabı geçip bu evden, sonsuza kadar kurtulacaktım.
Motoruma binip kaskımı takıp son kez etrafıma baktıktan sonra motorla uzaklaştım.
Birkaç sokak sonra, Eren'in beni aramasıyla motoru kenara çekip telefonumu açtım. Telefonu açtığımda Eren'in sesi endişeli bir haldeydi.
"Kaptan, sana bir iyi, bir de kötü haberim var."
"İlk kötü haberi alıyım."
"Direkt konuya girmek mi istiyorsun?"
"Evet, Eren. Direkt konuya gir. Bugün yeterince kötü geçti, daha da beter bir hale gelmesini dört gözle bekliyorum."
"İyi, öyleyse. Motorum çalındı ve bugünkü yarışta muhtemelen ben yokum."
Bu sözler üzerine sinirlenip Eren'e bağırdım.
"Nasıl becerdin lan motorunu çaldırmayı?"
"Varoşlarda yaşıyorum. Birisi gözüne kestirmiş, anlayacağın. Dün vardı, bugün yok."
"Polise de gidemem. Malum."
"Ortada kaldım. Gelip beni alsan?"
"Hay böyle işin. Neredesin, geliyorum."
"Eski lisenin oradaki parktayım. Bekliyorum."
Eren'in telefonu kapatmasıyla, motorumu tekrar çalıştırıp, liseme doğru yol aldım.