"Eren Aksa"

✨
En sonunda annem otobüs garajına gelip beni almıştı. Ben de nihayet doğup büyüdüğüm eve geri dönmüştüm. Annemle geçirdiğim bir saatin ardından yorgun olduğumu söyleyip odama geçtim. Valizlerimi odamın bir köşesine istifledim, yatağıma uzandım ve tanıştığım çocuğu düşünmeye başladım.Eren Aksa.Sürekli onu düşünüyordum, aklımdan bir türlü çıkmıyordu. Ne derin gamzeleri ne de konuştuklarımız… Hiçbirini zihnimden silemiyordum.Eren.
Eren.
Eren…Kimdi bu çocuk ve ben neden onu aklımdan çıkaramıyordum?Gece karanlığında bana bakışı, gözlerindeki o derin mavi parlaklık, yanaklarındaki iki güzel çukur, gülümserken görünen düzgün dişleri, sarı ve kahverenginin mükemmel uyumuyla harmanlanmış saçları… Her şeyi tek tek düşünüyordum.Peki neden?Çünkü bu herif, otobüs garında durduk yere bana ilan-ı aşk etmişti.Gerçek olamayacak kadar saçmaydı. Ama bu, kalbimin hızlanmasına engel miydi? Tabii ki hayır.Off… uyu Asya. Çocuğun numarası bile yok sende. O da sanki hiçbir şey olmamış gibi ilan-ı aşk edip çekip gitmişti.Acaba sarhoş muydu? diye düşündüm.Yatağımda doğrulup bunu sorgulamaya başladım. Kesin sarhoştu. Başka bir açıklaması olamazdı. Yoksa o kadar yakışıklı biri durduk yere bana neden böyle bir şey söylesindi? Ya da en kötü ihtimalle… benimle dalga geçiyordu.Tekrar yatağa uzandım.Kesin dalga geçiyordu. Ben de burada salak gibi onu düşünüyordum.Kendi kendime kızmaya başladım. “Bu çocuk her kimse artık onu düşünme,” diye telkinler veriyordum.Evet. Kesinlikle bu gece düşünecek, yarın bu gizemli Eren Aksa beyefendiyi unutacaktım.Ama gece bitmek bilmiyordu. Aşırı yorgundum, uykum vardı ama beynim ve kalbim rahat bir uykuya kesinlikle karşıydı.“Delinin biri kuyuya taş attı,” diye mırıldandım. “Şimdi çıkar çıkarabilirsen Asya…”Düşünmüyorum.
Düşünmüyorum.
Düşünmüyorum.Çok yorgunum, yatıp uyumam gerekiyor. Yat uyu Asya, yat uyu…Kendimi telkin ede ede nihayet uykuya daldım.Rüyamda erkek kardeşimi saklandığı yerden bulup eve getiriyor, bir güzel dövüyordum. Beni ve annemi bırakıp gittiği için bağırıp çağırıyordum. Ardından ona sarılıyor, neden bizi hiç aramadığını soruyor ve ağlama krizine giriyordum.Yanağımdaki gözyaşlarının soğukluğuyla irkilerek uyandım. Yatağımın karşısındaki saate baktım; saat ondu. Yataktan kalktım, mutfaktan gelen seslere kulak kabarttım. Sanki hiç uyumamışım gibi kızarmış gözlerle, ayaklarımı sürüye sürüye mutfağa girdim.Annem ocağın başında kızartma yapıyordu. Arasına girip arkasından sıkıca sarıldım, yanağına bir buse kondurdum.“Günaydın anne.”Bana dönüp gülümsedi.
“Günaydın. İyi uyudun mu?”Kızarmış gözlerle ona baktım, bir kaşımı kaldırdım.
“Eh işte… rüyamda Emre’yi gördüm. Onu bulup bir güzel dövdüm.”Üzüleceğini sanmıştım ama gülümsedi.
“Keşke biraz da benim için dövseydin o eşeği.”Dört yıldır nerede olduğunu bilmediğimiz, ayda bir “iyiyim” diye arayıp kaybolan kardeşim hakkında bunu söylemesi beni şaşırttı. Ama annem de belli ki bu durumu artık normalleştirmişti.Ellerini tuttum.
“Merak etme anne. Her neredeyse, ne haltlar yiyorsa yesin onu bulacağım.”Beni kendine çekip kulağıma fısıldadı:
“Artık gerek kalmadı kızım.”Olduğum yerde donup kaldım.“Ne? Ne oldu? Başına bir şey mi geldi?” diye kekeledim.Tam o anda mutfak kapısı açıldı.Gözlerimde biriken yaşlarla kapıya baktım. Kapı yavaşça açıldı ve kardeşim içeri girdi. Onu sağ salim karşımda görünce kalbim ferahladı ama gözyaşlarım yanaklarımdan süzülmeye başladı.Hiçbir şey olmamış gibi buzdolabını açtı.Ama yalnız değildi.Arkasında… daha dün bana ilan-ı aşk eden çocuk vardı.Eren.Şaşkınlıkla anneme, kardeşime ve Eren’e baktım. Kimse konuşmuyordu.“Nerelerdeydin sen!” diye bağırdım.Ayağımdaki terliği çıkarıp kafasına fırlattım. Ardından diğerini de… Annem araya girdi.“Asya, yapma.”Sonra masada oturmuş, bizi televizyon izler gibi izleyen misafirimize baktı.Anladım.Misafir vardı.Kendimi zor sakinleştirdim. Emre’ye sarıldım.“Bunca zamandır nerelerdeydin sen?”“Anlatacağım abla… ama şimdi değil.”“Söz mü?”“Söz.”Sonra oturup kahvaltısına devam etti.Ve ben… kardeşimle sohbet eden Eren’e baktım.Sanki dün gece hiç yaşanmamış gibiydi.Bir süre sonra bana döndü, elini uzattı.
“Kusura bakmayın, kendimi tanıtmadım. Ben Eren. Eren Aksa.”Elini sıktım.
“Asya Öztürk.”Gülümsedi. Bakışları dağınık topuzumdan, pijamalarıma indi. Yanaklarım kızardı.Çay doldururken kulağıma eğildi, kısık bir sesle:
“Dünden bile güzelsin.”Hatırlıyordu.Ve ben… şimdi ne yapacağımı hiç bilmiyordum.