Bölüm 17

Ertesi sabah...

Fadime her zamanki gibi erkenden uyandı.

Perdelerin arasından güneş ışıkları süzülüyordu.

Otel odası sessizdi.

Fadime doğrulup saçlarını toplarken bir şey fark etti.

Koltuktan hiç ses gelmiyordu.

Normalde İso çoktan uyanmış olurdu.

Ya da en azından bir şeyler söylenirdi.

---

Kaşlarını çatarak koltuğa baktı.

İso hâlâ uyuyordu.

Bu bile başlı başına garipti.

"Daha uyuyor..."

diye mırıldandı.

Sonra yanına yaklaştı.

Tam uyandıracaktı ki durdu.

İso'nun yüzü normal görünmüyordu.

Yanakları hafif kızarmıştı.

Nefesi de biraz hızlıydı.

Fadime'nin içi sıkıştı.

"İso?"

Cevap yok.

"İso!"

Bu kez İso gözlerini araladı.

"Hı..."

Sesi kısılmıştı.

Hem de bayağı.

Fadime'nin kaşları iyice çatıldı.

"Sen iyi misin?"

İso doğrulmaya çalıştı.

"İyiyim."

Daha cümlesini bitirmeden öksürmeye başladı.

Fadime kollarını bağladı.

"Yalancı."

---

İso sonunda oturdu.

Ama başı dönüyormuş gibi yüzünü buruşturdu.

Fadime iyice endişelenmişti.

Elini uzatıp istemeden alnına dokundu.

İso dondu.

Fadime de dondu.

İkisi de birkaç saniye kıpırdamadı.

Sonra Fadime elini çekti.

Ama iş işten geçmişti.

Alnı ateş gibiydi.

"Sen yanıyorsun!"

İso omuz silkti.

"Bir şey yok."

"Bir şey yok mu?"

"Yok."

Tam o anda tekrar öksürdü.

Hem de uzun uzun.

Fadime gözlerini devirdi.

"Kesinlikle bir şey yok."

---

Bir saat sonra...

İso yatakta oturuyordu.

Elinde zorla verilmiş ilaçlar vardı.

Karşısında da Fadime.

Kollarını bağlamış onu izliyordu.

"İç."

"İçtim."

"Yalan."

"Birazdan içeceğim."

"Şimdi."

İso iç çekti.

"Sen çok baskıcısın."

"İlacı iç."

"Fadime."

"İlacı iç."

---

Sonunda İso ilacı içti.

Fadime zafer kazanmış gibi başını salladı.

İso ise söyleniyordu.

"Bir kurşun yarası atlattım, bu kadar uğraşmadılar."

"Kurşun yarası konuşmuyordu."

İso istemeden güldü.

Ama gülmesi yine öksürüğe dönüştü.

---

Öğleden sonra ateşi daha da yükseldi.

Bu kez İso'nun konuşacak hali bile kalmamıştı.

Yatağa uzanmıştı.

Fadime ise odada dolaşıp duruyordu.

Suyu değiştiriyor.

İlaç saatine bakıyor.

Durmadan söyleniyordu.

"Ben sana demedim mi ince ceketle dolaşma diye?"

İso gözlerini araladı.

"Demedin."

"Demiştim."

"Demedin."

"Demiştim."

İso yorgun olmasına rağmen hafifçe gülümsedi.

---

Akşama doğru ateşi biraz düşünce Fadime rahatladı.

Tam pencerenin önüne geçecekti ki arkasından kısık bir ses duydu.

"Fadime."

Genç kız döndü.

"Hı?"

İso yarı uykulu halde ona bakıyordu.

"Gittin sandım."

Fadime'nin kalbi tuhaf şekilde sıkıştı.

Bir an ne diyeceğini bilemedi.

Sonra sessizce cevap verdi.

"Gitmedim."

İso gözlerini kapattı.

Sanki bu cevabı duyması yeterliymiş gibi.

Ve birkaç dakika sonra yeniden uykuya daldı.

Fadime ise onu izlerken farkında olmadan gülümsedi.

Çünkü ilk kez...

İso Fırtına'nın da bazen güçlü görünmeye çalışsa bile korunmaya ihtiyaç duyduğunu görmüştü.

Akşam olmuştu.

İso'nun ateşi biraz düşmüştü ama hâlâ halsizdi.

Yataktan kalkacak hali yoktu.

Normalde olsa bütün odayı ayağa kaldırır, hasta olmadığını iddia ederdi.

Ama bu kez gerçekten bitkindi.

---

Fadime pencerenin önünde dururken onun yeniden öksürdüğünü duydu.

Kaşlarını çattı.

"Bu böyle olmayacak."

İso gözlerini araladı.

"Ney?"

"Sen açsın."

"Değilim."

Tam o anda midesi guruldadı.

Fadime kollarını bağladı.

İso tavana baktı.

"Bu ihanetti."

---

Yarım saat sonra...

Fadime otelin mutfağına inmişti.

Normalde yemek yapmayı çok severdi.

Ama en son kimin için özel bir şey hazırladığını hatırlamıyordu.

Tencerenin başında dururken kendi kendine söylendi.

"Bir de başıma bu çıktı."

Ama dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme vardı.

---

Bir süre sonra elinde bir kase çorbayla odaya döndü.

Kapıyı açınca İso'nun uyuduğunu sandı.

Sessizce masaya bıraktı.

Tam dönecekti ki...

"Mis gibi kokuyor."

Fadime irkildi.

"Uyumuyor muydun?"

İso gözlerini açtı.

"Uyuyordum."

"Uyuyan insan konuşmaz."

"Ben konuşuyorum."

Fadime gözlerini devirdi.

"Hasta olunca daha çekilmez oluyorsun."

---

Çorbayı önüne koydu.

İso kaşığa baktı.

Sonra çorbaya.

Sonra Fadime'ye.

"Bunu sen mi yaptın?"

"Hayır, otelin aşçısı yaptı ben de adımı yazdım üstüne."

İso hafifçe güldü.

"Demek sen yaptın."

Fadime cevap vermedi.

Ama yüzündeki hafif utanç her şeyi anlatıyordu.

---

İso ilk kaşığı aldı.

Sonra ikinciyi.

Sonra üçüncüyü.

Fadime dikkatle onu izliyordu.

Sonunda dayanamadı.

"Nasıl olmuş?"

İso kaşığı bıraktı.

Ciddi ciddi düşündü.

Fadime'nin kalbi sebepsiz yere hızlandı.

"İyi."

"İyi mi?"

"Çok iyi."

Fadime istemeden gülümsedi.

Ama bunu saklamak için hemen yüzünü çevirdi.

---

İso çorbayı bitirene kadar odada sessizlik vardı.

Son lokmayı da aldıktan sonra kaseyi kenara koydu.

Sonra yavaşça arkasına yaslandı.

"Teşekkür ederim."

Fadime durdu.

Bu adamın teşekkür ettiğini pek duymazdı.

"Bir çorba için teşekkür etmene gerek yok."

İso başını salladı.

"Çorba için değil."

Fadime ona baktı.

İso'nun sesi bu kez çok daha yumuşaktı.

"Burada kaldığın için."

---

Oda sessizleşti.

Fadime birkaç saniye konuşamadı.

Sonra gözlerini kaçırdı.

"Saçmalama."

Ama sesi eskisi kadar sert çıkmamıştı.

İso bunu fark etti.

Ve ilk kez hiçbir şey söylemeden sadece gülümsedi.

---

Gece ilerlerken İso yeniden uykuya daldı.

Bu kez daha rahattı.

Ateşi düşüyordu.

Fadime ise pencerenin önünde oturmuş denizi izliyordu.

Ama arada bir dönüp ona bakıyordu.

Ve fark etmeden aklından geçen düşünceye şaşırıyordu.

Çünkü birkaç ay önce biri ona:

"Bir gün İso Fırtına'ya çorba yapacaksın ve başında bekleyeceksin."

deseydi...

Muhtemelen o kişiyi denize atardı.

Şimdi ise...

Bunu yapmak ona hiç garip gelmiyordu.