3.Bölüm|KAP ATIŞI BEYAZ DUVARLAR

Zil çaldığında Fadime derin bir nefes aldı. İso’nun yanında oturmak, her an patlamaya hazır bir bomba ile yan yana durmak gibiydi. Eleni’ye dönüp "Hadi gidelim," dedi. Eleni neşeyle, "Tamam tattaram!" diyerek eşlik etti ona.
Tam okul çıkışına gelmişlerdi ki Eyüphan karşılarına çıktı. "Hadi kızlar, ben getirdim, eve de ben götüreyim sizi."
O sırada uzaktan onları izleyen İso’nun gözleri karardı. Oruç’un kolunu sıktı. "Oruç, bak şu dallama bizim kızları rahatsız mı ediyor?"
Oruç, İso’nun o tehlikeli bakışını tanıyordu. "Gel bir bakalım..."
Hızla yanlarına vardılar. İso, Eyüphan’ın karşısına dikilip sordu: "Bu gerizekalı sizi rahatsız mı ediyor?"
Eyüphan geri adım atmadı, İso’nun yakasına yapıştı. "Sana ne lan!"
Daha cümlesini bitiremeden İso’nun kafası Eyüphan’ın burnunda patladı. Eyüphan yere yığıldığında İso üzerine çöküp yumruklamaya başladı. Her yumrukta sesi koridorda yankılanıyordu:
"EĞER SENİ BİR DAHA BU KIZLARIN YANINDA GÖRÜRSEM, ÖLÜMLERDEN ÖLÜM BEĞEN!"
Oruç, yerdeki Eyüphan’a acıyarak baktı. "Naneyi yemedin mi oğlum sen?"
Eleni çığlık atarak araya girdi, İso’yu itmeye çalıştı. "Dur! Kardeşinin burnu kanıyor, yeter! Eyüphan’a dokunma!"
Fadime’nin sabrı taşmıştı. "GİDİN BURDAN FURTUNALILAR!" diye bağırdı.
İso ayağa kalkıp üstünü düzeltti, nefretle karışık bir merakla sordu: "Öyle mi?"
"Öyle!" dedi Fadime, ama tam o an başı şiddetle döndü. Eliyle alnını tuttu. "Eleni... başım dönüyor, kan tutuyor beni..."
Fadime’nin gözleri kaydı ve olduğu yere yığıldı. İso, herkesten hızlı davranıp onu yere düşmeden kucağına aldı. "Fadime! Fadime uyan!" diye sarstı onu. Elenin sesi korku doluydu. " bir şey yapın!"
Oruç bağırdı: "İso, al kızı kucağına, gidelim hastaneye!"