1.Bölüm FIRTINA ÖNCESİ SESSİZLİK

Güneş, Karadeniz’in hırçın dalgaları üzerine doğarken, okul yolundaki sessizliği Eyüphan’ın sesi bozdu. Arabasını kızların yanında yavaşlatıp camı indirdi.
"Hadi kızlar, binin de sizi okula bırakayım."
Fadime kaşlarını çatarak duraksadı. "Sen okula gitmemiş miydin Eyüphan?" diye sordu şüpheyle. Eyüphan hafifçe sırıttı, "Hayır, hadi uzatmayın," dedi. Eleni ve Fadime isteksizce arabaya bindiler.
Okul koridoruna girdiklerinde hava bir anda ağırlaştı. Karşıdan İso ve Oruç geliyordu. İso’nun gözleri anında Fadime’ye kilitlendi. Dudaklarında o alaycı, sinir bozucu gülümseme belirdi. Oruç’un koluna dirsek atıp fısıldadı:
"Ben bunlarla biraz uğraşırım."
Oruç, kardeşinin niyetini anlayıp önüne set çekti. "Yapma İso, bir şey yapmadılar. Bulaşma kızlara."
İso’nun gözlerinden bir anda nefret dalgası geçti. Sesini buz gibi bir tona çekerek, "Onlar bizim babamızı öldürdü Oruç," dedi. "Azıcık canlarını yakacağız, o kadar."
Oruç isteksizce başını salladı. Birlikte kızların üzerine yürüdüler. İso, tam Fadime’nin önünde durup tepeden bir bakış attı.
"Ooo, naber çeyrek mafya?"
Fadime sinirle bir adım öne çıktı. "Bize bulaşma, kaybol şuradan Furtunacuk!"
"Hiç gidesim yok be çeyrek mafya," diyen İso, ani bir hareketle Fadime’nin omzundaki sırt çantasını çekip aldı. Fadime parmak uçlarında yükselip çantasına uzanmaya çalıştı ama boyu yetmiyordu.
"Ula Furtuna! Ver şu çantayı!"
Eleni arkadaşına yardıma gidecekken, güçlü bir kol beline dolandı ve onu geriye çekti. Eleni korkuyla sarsıldı. "Bırak beni! Oruç, bırak!"
Oruç onu bırakmak yerine önüne geçip yolu kesti. "Hoop, dur bakalım. Nereye?"
Eleni öfkeyle soludu. "Oruç, beni hemen bırak!"
O sırada İso, Fadime’nin çabalarıyla eğlenirken Fadime’nin ayağı burkuldu. Tam yere kapaklanacakken İso atik bir hamleyle belinden yakaladı onu. Bir anda yüzleri birbirine o kadar yakınlaşmıştı ki, nefesleri birbirine karışıyordu. Fadime o yakınlığın verdiği panik ve nefretle elini kaldırdı ve İso’nun suratına sert bir tokat indirdi.
"Bir daha bana dokunursan seni yaşatmam Furtunacuk!"
Fadime yerdeki çantasını kapıp arkasına bakmadan yürüdü. "Gel gidiyoruz Eleni!"
İso, eli yanağında, olduğu yerde donup kalmıştı. Gözlerinde yanan ateş bu sefer farklıydı. "Bunu sana ödeticem çeyrek mafya..." diye mırıldandı.
Eleni ise gitmeden önce Oruç’un yüzüne tiksinerek tükürdü. "Aptal!"
Oruç hızla İso’nun yanına gitti. "İyi misin?"
İso’nun sesi artık buz kesmişti. "İyiyim... Bir planım var. Ödeticem bu Koçari kızına."
Oruç merakla sordu: "Planın ne?"