2.Bölüm|KADERİN OYUNU:AYNI SIRA

Kızlar sınıfa daldığında Fadime hala titriyordu. Eleni endişeyle sordu: "İyi misin Fadime?"
"İyiyim, boşver. Salak işte..."
O sırada hoca içeri girdi, hemen arkasından da İso ve Oruç. Hoca masasına vurup sessizliği sağladı. "Çocuklar, yer değişikliği yapıyorum. Fadime, sen Emir’in yanına. Eleni, sen Selim’in yanına. Oruç ve İso, siz de en arkaya geçin."
Fadime, Emir’in yanına oturduğunda Emir ona doğru eğilip fısıldadı: "Nasılsın Fadime?"
Fadime, çocuğun fazla yakınlaşmasından rahatsız olup kendini geri çekti. "İyidir, sen?"
"Bende de iyi..."
O sırada Oruç öne atıldı. "Hocam, ben Eleni’nin yanına geçsem?" Hoca başını kağıtlardan kaldırmadan "Tamam," dedi.
İso da fırsatı kaçırmadı: "Ben de Fadime’nin yanına geçsem?"
Fadime ve Eleni aynı anda bağırdı: "OLMAZ!"
Hoca sinirlendi: "Kızlar işim başımdan aşkın, sizinle uğraşamam. Geçin hadi!"
İso, zafer kazanmış bir edayla Fadime’nin yanına kuruldu. "Nasılsın çeyrek mafya?"
Fadime önüne bakarak cevap verdi: "Benimle konuşma Furtuna."
Fadime, Emir’in omzuna dokunup "Yedek kalemin var mı?" diye sordu. Emir tam "Var" diyecekken İso kendi kalemini uzattı. "Al."
"Ben bir Furtuna’nın kalemini kullanmam!"
"Al be kızım be, yecek halim yok ya kalemi." Fadime, İso sussun diye kalemi hışımla çekti aldı.
Eleni ve Oruç tarafında ise durum daha gergindi. Eleni, Oruç’un ona baktığını fark edince tersledi: "Ne bakıyorsun malakas?"
Oruç gülümsedi. "Bir güzellik görmüşümdür belki, ona bakıyorumdur."
"Birazdan o güzellik seni boğacak, haberin olsun."