9. Bölüm

“Her şey yeniden yazılacaktı.”

Gözümü açtığımda hastanenin ışıkları yüzüme vurmuştu. Tam anlamıyla kendime geldiğimde odanın bir tarafında ailenin tüm üyelerinin burada olduğunu gördüm. En önemlisi ise Kerem benim başımda beklediğini gördüm. Kendime gelmekle beraber Kerem benim uyandığımı görmüştü. Yüzünde korku dolu bir bakış olduğunu gördüm.
“Ela, iyi misin?”
Kerem'in benimle konuştuğunu gören herkes başıma üşüştü. Onların yüzünde de korku dolu bir bakış vardı.
“Ben bilmiyorum. Ne oldu bana?”
“Odana giderken bayılmışsın kızım. Bende ambulansı aradım ve diğer herkese haber verdim. Daha sonra buraya geldik.”
“Neyim var peki?”
“Bizde sonuçları bekliyoruz.”
Biran korkmaya başladım. Neden başımın döndüğünü, neden bayıldığımı anlamak istiyordum. Herkes, bende dahil olmak üzere sonuçları beklemeye başladık.
On dakika sonra doktor geldi ve başımda dikildi. Elinde tuttuğu sonuçlarıma baktı ve bize döndü.
“Ela Hanım kendinizi nasıl hissediyorsunuz?”
“Biraz yorgun.”
“Neden sordunuz doktor? Kötü bir durum yok değil mi?”
“Kötü bir şey yok Kerem Bey. Askine iyi bir haber. Bundan sonra Ela Hanımın yorulmaması, iş yapmaması ve kendisine iyi bakması lazım. Ela Hanım hamile.”
Doktor sonucu söylemesiyle beraber hepimiz ilk önce şaşırmıştık ve daha sonra herkes mutlu olmuştu. Kerem'le birbirimizi yeni tanımışken nasıl böyle bir şey oluvermişti? Ama diğer bir bakımdan herkes hamile olduğumu öğrenince mutlu olmuşlardı.

Hastaneden çıkıp eve gelmiştik ve beni hemen odama götürdüler. Herkes benimle bir bir ilgilenmeye başladılar. Benimle öyle ilgileniyorlar ki beni şımartmaya çalışıyorlardı. Kerem bu durumda sessiz olandı. Çünkü o da benim gibi bu durumu beklemiyordu ama içten içe onun da nasıl mutlu olduğunu görüyordum. İçindeki o mutluluğu tarif edemiyordu. Ben ise bu duruma alışmaya çalışıyordum.
Benim hamile olduğumu duyan herkes gelmişti. Aşirette kimler var kimler yok, herkes buradaydı. Ne ben, ne Kerem tek kelime dahi etmedik. İkimiz bu duruma alışmaya çalışıyorduk.

Aradan üç hafta geçti ve karnım belirgin olmaya başladı. Bu süre zarfında herkes ya bana, ya bebeğime bir şeyler almaya çalışıyordu. Bende bu duruma artık alışmıştım. Ama en çok da bebeğimin cinsiyetini merak ediyordum. Kerem ve ailenin diğer üyeleriyle beraber ara ara doktora gidip kontrolden geçiyordum. Bebeğimin sağlıklı olduğunu ve hiçbir sorunla karşılaşmadıklarını söylüyorlardı.
Evin içinde ara ara dolaşmaya başladım. Oturmaktan bazen sıkılıyordum. Dolaşmak biraz iyi geliyordu.
Yine evin içinde dolaşırken kapı çaldı. Bende kapıya yakındım. Kapıya yönelip açtığımda karşımda onu gördüm. Murat'ı.
Murat'ı görmem beni korkutmuştu. Kaç ay geçmişti ve onu burada beni bulmasını beklemiyordum. Benim korkumun bir önemi yoktu. Tek korkum bebeğime bir şey yapmasıydı. Elimi karnıma götürdüm hemen.
“Ne o Ela Yılmaz. Seni bulamayacağımı mı sandın?”
“Ne istiyorsun benden?”
“Sence? Kimi istediğim belli değil mi?”
“Ölsem bile seninle gelmem. Evlendim ben.”
Kapıda Murat'la konuştuğumda yanıma Aslı annem geldi. Benim yanımda durarak kapının eşiğinde duran kişiyi merak etti.
“Kızım bu kim?”
“Merhabalar Hanımefendi. Ben Murat Gül. Namı diğer mafya lideri.”
Aslı annem kim olduğunu anlayınca beni hemen arkasına aldı ve öne kendisi geçti. Beni ve bebeğimi korumaya çalıştı.
“Gelinimi sana asla vermeyeceğim. Onu bizden alamayacaksın.”
“Ya öyle mi? Beni kim durduracak? Siz mi?”
“Ela, oğlum Kerem'den hamile.”
Aslı annem bunu dediği an Murat'ın yüzü bir düşmüştü ve hemen bana baktı. Doğru olup olmadığını anlamak istemişti. Bende doğru olduğunu kafamı salladım ve onayladım.
“Neden?”
“Ne demek, neden?”
“Onu almaya ve götürmeye geldim. Onunla evlenmeyi ben düşünüyordum. Ama şimdi. Şimdi bu adamın çocuğunu mu doğuracaksın?”
“Bana en baştan kim olduğunu söyleseydin, bana iyi yaklaşsaydın, bana bütün doğruları söyleseydin belki bir ihtimal seni sever, seninle olurdum. Ama sen tam tersini yaptın. O yüzden senden kaçıp buraya geldim. Bu aileyle tanıştım. Onunla evlendim. Şimdi ise bir bebek bekliyoruz.”
Murat, benim bu dediklerim karşısında kendisini suçlu hissetti. Öyle de olmak zorundaydı. Çünkü bana kim olduğunu söylemedi. Kendisini sakladı. Bana başka birisi olduğunu söyledi. Daha fazla burada durmayıp gitmişti.

Akşam olduğunda ben odamda otururken Kerem bir hışımla odaya girdi. Beni otururken gördü. Ben ise ona baktığımda yüzünde korku ve endişe gördüm. Kerem yanıma gelerek yatağın bir köşesine oturdu.
“Bugün buraya o mafya bozuntusu mu geldi, öyle mi?”
“Evet.”
“Neden beni aramadın?”
“Benim yerime annem halletti.”
“Her ne olursa olsun beni aramanız lazımdı, Ela. Ya sana ve bebeğimize birşey olsaydı.”
“Biraz sakin olur musun? Sorun yok. Tekrar gelirse bu sefer ararım seni.”
“Aramana gerek yok. Çünkü işe gitmeyeceğim. Benim yerime bir başkası bakacak.”
Ben ne dersem diyim tam tersi olacaktı. Kerem beni dinlemeyecekti. O yüzden hiçbir şey demeden susmuştum ve dinlenmeye çalışmıştım.

Sabah olduğunda gözlerimi açtım ve Kerem'in beni izlediğini fark ettim. Bana bakıyor, beni izliyor, kızıl olan saçımı okşuyordu. Böyle birisine aşık olmamak elde değildi. O kadar mutluydum ki tarif edilemez bir durumdu.
“Günaydın.”
“Günaydın.”
“Beni mi izliyorsun?”
“Hem seni hem bebeğimizi hem de hamileliğinin güzelliğini vuruşunu izliyorum.”
“Beni şımartıyorsun.”
“Öyle yapmam lazım.”
Kerem'in söylediği her cümle hoşuma gitmişti. Bu yaşıma kadar hiç ilgi görmemiştim. Ama Kerem sayesinde hem ilgi görüyor, hem şımartılıyordum. Ama artık yataktan kalkmamız lazımdı.
Yataktan kalkmış, hazırlanmış odamızdan çıkmıştık. Mutfağa geçip sofraya oturmuştuk. Aslı annem hamileliğim boyunca bana hiçbir iş yaptırmıyordu. Benim dinlenmem için eve tekrar hizmetçi almıştı.
“Anne, Ela ile dışarı çıkıcaz. Malum Ela'nın karnı yavaş yavaş büyümeye başladı. Bu yüzden alışveriş yapmamız lazım.”
“Tamam ama bende sizinle geleyim. Evde durmaktan sıkıldım.”
“Olur annem.”
“Abi yiğenimiz için ikimizde gelebilir miyiz?”
“O zaman hep birlikte gidelim. Ne dersin canım?”
“Bana uyar. Ben çok sevinirim. Hep beraber gider alışveriş yaparız.”
“O zaman kahvaltıdan sonra çıkarız.”
Hep birlikte alışverişe çıkacaktık. Ailecek alışverişe gitmek o kadar güzel olacaktı ki. Bu durum beni epey mutlu etmişti.