11. Bölüm

“Kaldığımız yerden değil, yeniden başladık.”

Artık yeni hayatımda Murat olmayacaktı. Bu yeni hayatımda ve daima yanımda olacak kişiler belliydi. Kerem, ailem ve aşiret. Ben bu aşiretin en büyük gelini olarak kalıcağım için çok mutluydum.

Bugün yeni sayfa açtığım için odamdan çıkmıştım. Herkes benim dinlenmemi beklerken, ben ise odamdan çıktığım gibi soluğu mutfakta almıştım. Bana kalsa bugün ki yemeklerin hepsini ben yapardım ama hamilelikten dolayı iş yapmam yasaktı. Artık bugün tam dört haftalık olmuştu.
Mutfağa girdiğimi gören hizmetçiler hemen yanıma gelmişlerdi. Bende onlara bugün için güzel bir Gaziantep yemekleri yapmalarını söyledim. A'dan Z'ye kadar ne varsa hepsini hazırlamak istiyordum ve her şeyin mükemmel olmasını diliyordum.
Bende tatlı yapmaya karar verdim. Tatlıda karar kıldığım Antep kurabiyesi olmuştu. Mutfakta çalışan kişiler benim iş yapmamam gerektiğini, kendilerinin halledeceklerini söyleselerde onları dinlemeyip hemen işe koyuldum. Yavaş yavaş Antep kurabiyesi yapmaya başladığımda mutfağa Aslı annem gelmişti ve beni çalışırken görmüştü.
“Hey siz ne yaptığınızı sanıyorsunuz? Neden benim gelinim burada hamile haliyle çalışıyor?”
“Anne, onlara kızmana hiç gerek yok. Ben çalışmak istedim. Onlar bana engel oldular ama onları ben dinlemedim. Hem uzun zamandır girmedim. Bu seferlik girmek ve Antep kurabiyesi yapmak istedim. Ayrıca Antep yemeklerinden ne varsa onlara hazırlamalarını istedim.”
“Hayır ola kızım? Özel bir gün mü?”
“Gel anne otur böyle. Sana herşeyi anlatacağım.”
Aslı annemi sandalyelerden birine geçmesini bekledim ve ikimizde birer sandalyeye oturduktan sonra her şeyi anlatmaya başladım.
Bugün Murat'ın buraya geldiğini, beni ve Kerem'i tebrik ettiğini, ufak bir hediye getirdiğini anlattım. Ayrıca artık onun İstanbul'a gideceğini ve beni bir daha rahatsız etmeyeceğini söylemiştim. Bunları duyan Aslı annem ise yerinde duramamış hem mutfakta çalışan kişilere biraz hızlı olmalarını ve evde geri kalan diğer çalışanlara emirler yağdırmaya başladı. Bugün hem benim hem bu ailenin en mutlu günüydü. Artık bu aileyle beraber yepyeni bir sayfa, yepyeni bir düzen, yepyeni bir hayat bizleri bekliyordu.

Akşam olduğunda ailenin üyeleri gelmişti ve herkesle beraber sofraya oturduğumuzda herkesin gözü sofranın doluluğuna dikilmişti.
“Aslı, bu kadar yemek neden? Özel bir kutlama mı var?”
“Hemen hemen öyle sayılır babam. Herkes için yepyeni bir hayat bizleri bekliyor olacak.”
Herkes benim ne demek istediğimi anlamamış bir şekilde bakarken, bugün olan biten herşeyi onlarada anlattım. Onlar da olanları duyduklarında yüzlerinde kocaman bir gülümseme gördüm. Artık bizi, beni rahatsız edecek biri, birileri olmayacaktı. Bundan sonra her zaman böyle devam edecektik. Şimdi ise bugün için hazırlanmış olan yemekleri yemeğe ve bugünden sonra yaşayacağımız yeni günlere hazırlıklı olmaya başlayacaktık.

Kerem'le beraber ailemizin yanından ayrılıp odamıza geçtiğimizde onun yüzündeki gülümsemeyi görebiliyordum. Bir anda sol elini kaldırıp karnıma koydu ve okşamaya başladı. Kızımızı yada oğlumuzu sevmeye devam etti. O o kadar duygusal bir baba olmuştu ki son zamanlarda ağlamamak için kendisini tuttuğunu görebiliyordum. Aslında burada benim duygulaşmam gerekirken Kerem duygulaşmıştı.
“Hey neden bu kadar duygulaştın sen? Duygusal bir baba mı olacaksın yoksa?”
“Ne münasebet canım? Hem erkekler ağlayamaz diye bir kural mı var? Erkeklerde ağlaya bilir.”
“Seni koca bebek, bari gözümün önünde yalan söyleme. Gerçi yalan söylemeyi de beceremiyorsun.”
“Bak ya hamile halinle bile benimle dalga geçiyorsun.”
“Tamam tamam susuyorum.”
Sustuğumu söylüyordum ama içten içe ona gülmekten edemiyordum. O da bunu fark etmişti. Tam gideceği sırada odamızın kapısı çalındı ve içeriye Aslı annem girmişti. Elinde süt olduğunu gördüm.
“Canım kızım sana ballı süt yaptırdım. Yatmadan önce içmen için getirdim.”
“Teşekkür ederim annem.”
“Anne senin gelinine çok kızıyorum.”
“Aaa neden?”
“Hamile haliyle benimle dalga geçiyor. Yok efendim neymiş, sen çok duygusal bir baba mı olacaksın? Yok bilmem ne.”
“Dalga geçilecek bir durum yok. Her yeni baba olacak kişiler duygulaşabilir. Senin babanda aynısıydı. Üçünüzde de.”
“Gelinin tarafını mı tuttun anne? Aşk olsun.”
“Alınganlığı üzerinde anne.”
Aslı annemle birlikte gülmeye başladık. Kerem biraz sinirlenmiş olsada birşey dememişti. Hem kızamıyor, hem duygusal bir baba. Onun bu hallerini çok seviyordum.

7 Ay sonra

Doğuma iki ay kalmıştı ve bu yedi ay boyunca karnım epey büyümüştü. Doktora gittiğimiz zaman cinsiyetini öğrenmiştik. Güzeller güzeli bir kızımız olacaktı. İkimizde bu duruma çok sevinmiştik. Bu aşiretin ilk torunu bir kız olacaktı. Bu süre zarfında Kenan kendisine bir kız bulmuştu. Leyla ise bir erkek. İkisi adına çok sevinmiştik.
Bizim bebeğimiz doğmadan önce ise ona çok güzel bir isim bulmuştuk. Merve. Benim ölen arkadaşımın ismi. Onun ölümünden beri hiç onun yanına ziyarete gidememiştim ama adını benim kızımda yaşatmak istedim. Çünkü Merve benim ailem gibi olmuştu, İstanbul'da. Beni biran olsun yalnız bırakmamıştı. O yüzden onun adını kızıma koymaya karar vermiştik.

Bugün Kerem'le beraber evden çıkıp bana alınan hastaneye gelmiştik. Doğum doktoruma uğradık ve gelişmeleri öğrenmeye çalıştık.
“Kızınız çok sağlıklı ve hiçbir sorunu yok. Kalp atışını duymak ister misiniz?”
“Evet, lütfen.”
Doktor kızımızın kalp atışını dinletmek için bize sesi açmıştı. Kızımızın kalp atışını duyduğumuzda o kadar duygulanmıştık ki onun minik kalbinin atışını duymak çok güzeldi.
“Bu arada doğum için her şeyi hazırlamaya başlarsanız sevinirim. Belki doğumnuz heran yakın olabilir.”
“Anlaşıldı, biz her şeyi hemen hazırlarız.”
Doktorun yanından çıkmıştık ve arabamıza doğru yürümeye başladık. Ben, Kerem'in koluna girmiştim çünkü bu hamile karnımla yürümekte biraz zorlanıyordum. Kerem ise tekerlekli sandalye alıp ona oturmamı ve öyle gitmemi istesede ben de itiraz edip yürümeyi tercih etmiştim. Artık ben de onun gibi inatlaşıyor ve inadımın üzerine doğru gidiyordum.
Artık hastaneden tamamen çıkmıştık ve arabamıza binmiştik. Eve doğru gitmeye başladık. Yol boyunca Kerem gözlerini bir dakika bile olsun ayırmıyordu. Sanki heran doğuracakmışım gibi.
“Kerem, ben iyiyim. Şuanda doğurmuyorum. Lütfen beni rahatsız edecek şekilde bakmaz mısın?”
“Ne yapayım? Elimde değil. Şimdiden strese girdim.”
“Canım benim endişe edecek ve strese girecek hiçbir şey yok. Lütfen biraz sakin olur musun?”
“Tamam, tamam sakin olmaya çalışıcam.”
“Şuanki psikolojin seni daha çok kaygılandırmaya ve strese sürüklüyor. Ama korkulacak, endileşenecek ve strese girecek hiçbir şey yok. Sana ilaç yazmamı ister misin?”
“Psikiyatri doktorusun ama çenen durmuyor.”
Kerem'e biran ters ters bakmaya başladım. Psikiyatri doktoru olabilirdim ama asla çenem düşük değildi. Kafamı dışarıya doğru çevirdim ve ona kırıldığımı gösterdim.
“Canım özür dilerim. Öyle demek istememiştim.”
“Affedelim mi kızım babayı?”
Kerem bana öyle bir bakmaya başladı ki içimi ısıtmıştı ve hemen yelkenleri suya indirmeme sebep olmuştu.
“İyi, peki. Affedelim babayı.”
Kerem'in güldüğünü görünce ben de gülmüştüm. Artık eve gidene kadar sohbet etmeye devam ettik.