5. Bölüm

“Bu kez aşk, hiç beklemediğim yerdeydi.”

Sabah uyandığımda banyoya gidip duş alıp çıkmıştım. Odama geri döndüm ve iş kıyafetlerimi giydim. Kerem bana çalıştığım iş yerinin yeni sahibine vermişti. O iş yerini bana almıştı. Her ne kadar çok mahcup olsamda Kerem için bende bir şeyler yapmam lazımdı. Onun kadar olmasa bile yine de bir şeyler yapmam lazımdı.
Üzerimi giyindikten sonra saçımı kuruttum ve saçımı tarayıp yukardan topuz yaptım. Odamdan çıkıp mutfağa geçtim. Tarçınlı havuçlu kek yapmaya başladım. Ben her zaman bunu yaptığımdan onunda seviceğini düşündüm. Keki yapıp fırına attım ve bende kendime göre sabah kahvaltısı hazırlamaya başladım.
Ben kendime sabah kahvaltısı hazırladığım an kapımın zili çaldı. Bende mutfaktan çıktım ve kapıma doğru ilerledim. Kapımın önüne gelip kapıyı açtım ve karşımda Kerem ile hiç tanımadığım birkaç kişi vardı.
“Günaydın.”
“Günaydın. Bunlar kim?”
“Bu iki kişi senin hizmetçin, geri kalanda senin evinin koruması. Ayrıca bir yere gitmek istersen bunlardan birisi seni götürüp getirecek.”
“Teşekkür ederim ama bütün bunlara gerek yoktu.”
“Senin için değer.”
“Tamam o zaman içeri gelin.”
Kerem içeriye girmeden önce bu evi ve beni koruyacak olan adamlara talimat verdi. Bu evi ve beni korumaları için sıkı sıkı tembih etti. Geri kalan iki kişi ise bana ve bu eve yardım edeceklerdi. İki hizmetçim vardı.
Dışarıdan içeriye geçer geçmez Kerem bana ilk talimatımı vermemi istedi. Dün alışveriş yaptığımız için onların yerleştirilmesi lazımdı. Bir hizmetçime onların bir tanesini yan odamda bulunan kütüphaneye yerleştirilmesini söyledim. Giysilerimide odama yerleştirilmesini söyledim. Diğer hizmetçime mutfakla ilgilenmesini söyledim ve fırında kekin piştiğini ve fırına yeni attığımı söyledim. Daha sonra sabah kahvaltısı için Kerem ile bana kahvaltı hazırlamasını rica ettim. İkiside hemen işe koyuldular.
“Fırında kek mi var?”
“Evet. Sana sürpriz yapmak istedim.”
“Neli kek?”
“Havuçlu tarçınlı.”
“Bayılırım.”
“Sabah kahvaltısı yaptıktan sonra servis ederim.”
Kerem bana o kocaman gülümsemesini gösterdi. O gülünce sol yanağında çıkan gamzesi daha da belirgin hâle geliyordu. O kadar güzel gülüyordu ki kendimi ona bakmaktan alıkoyamıyordum.

Evi korumalara ve hizmetçilerime bıraktım ve Kerem'le beraber işyerime doğru gitmeye başladık. Yol boyunca sohbet ettikten sonra arabanın radyosundan bir şarkı çalmaya başladı. Buray'dan Aşk Mı Lazım şarkısı çalıyordu ve arabada kimse yokmuş gibi davranıp o şarkıyı söylemeye başladım. Ben o şarkıyı söylerken Kerem ise bana hayran bir şekilde bakmaya başladı. Bunu fark etmemle sustum ve yüzüm kızararak utanmıştım.
İşyerime geldiğimde ise arabadan inmeden önce Kerem'e beni bıraktığı için teşekkür ettim. Daha sonra arabadan indim ve hastaneme doğru yürüdüm. Bu koca hastaneye bakarken, bu hastanenin benim olduğuna hâlâ inanamıyordum. Gaziantep'e geleli birkaç ay olmadan bu hastanenin sahibi oldum. Aşiret oğluyla tanıştım. Yeni korumalar ve hizmetçim oldu. Bunları düşünürken bütün bunların hangi ara böyle hızlı geliştiğini anlayamadım.
Hastanenin içerisine girer girmez bütün doktor meslektaşlarım beni karşılamaya başladı. En önde Ceyda, Can ve Eylül vardı. Bütün bunlara inanamıyordum.
“Hoşgeldiniz Ela Hanım.”
“Hoşgeldiniz.”
Herkes beni sırayla karşıladılar. Burada bile korumalar vardı. Çünkü benim can güvenliğimi sağlıyorlardı. Birgün Murat denilen mafya lideri gelir beni bulursa ya öldürmekten ya kaçırılmaktan önlemek içindi.
Ben odama çıkıp kapıyı açıp içeriye girmemle beraber, benim koltuğumda bir kadının oturduğunu gördüm. Bu kadın kimdi ve benim koltuğuma oturmuş ne yapıyordu? Başını kaldırıp bana bakmaya başladı.
“Sonunda gelebildiniz Ela Hanım.”
“Pardon, siz kimsiniz?”
“Ben Leyla Kılıç. Kerem Kılıç'ın küçük kız kardeşi.”
O an ne diyeceğimi, ne yapacağımı bilemedim. Karşımda Kerem'in kız kardeşi duruyordu. Aşiret kızı. Kerem'in kız kardeşine baktığımda çok güzeldi. Kumral saçlı, yeşil gözlüydü.
“Buyrun Leyla Hanım.”
“Abimin sana yaptıklarını bir bir izledim. Seni her yerde gezdirip alışverişler yapması, koruma ve hizmetçi getirip evine yerleştirmesi, bu hastaneyi senin üzerine yaptırması. Seni araştırdım ve buraya geleli birkaç ay yada birkaç yıl olmadan abim sana bütün bunları yapması biraz ilgimi çekti. Birde senin peşinde mafya lideri birisi olduğunu ve birkaç hastalık hastan olduğunu öğrendim. Diğer abim, Kenan'la konuştum ve onunda benim gibi bu işi garip buldu.
Bu işi gelip bir zât kendisi ilgilenmek istedi ama ben engel oldum. Çünkü bu meseleyle ben ilgilenmek istedim. Sana bakıyorum ama hiç öyle zengin bir kadına benzediğini göremedim. Abim sende ne bulduğunu merak ediyorum. Normal sıradan bir kadın için bütün bunları yapması oldukça garip. Sence de öyle değil mi?”
Ne diyeceğimi? Ne yapacağımı bilemedim. Kerem'in kız kardeşi haklıydı. Ben buraya geleli kaç hafta olmuştu ki bütün bunları benim için yapmıştı?
“İnanın bana, ben bunları hiç istemedim. Abinize itiraz ettim. Bütün bunları istemediğimi dile getirdim ama itirazlarımı kabul etmedi.”
“Sana inanmıyorum. Birkaç haftalık kıza neden inanayım?”
Tam konuşacağım sırada kapıdan içeriye giren iki kişi oldu. Birisi Kerem'di, diğer adam kimdi?
“Sen hangi hakla benim işlerimi sorgularsın? Kenan'dan duymamış olsaydım işler kötüye gidecekti.”
Anlaşılan o ki yanındaki kişi Kenan Kılıç'tı. Kerem'le birlikte gelmesi halinde bu üç aşiret kişilerle tanışmış ve görmüş olmuştum.
“Abi sen bu birkaç haftalık kıza neden bunları yaptığını öğrenmek istedik. Kenan abimde benimle aynı fikirde.”
“Abi Leyla haklı. Bu kız kim oluyorda bütün bunların sahibi olabiliyor? Bu bizim aileden bile değil. Ne aşiretin bir evladı, ne aşiretin bir gelini.”
O ikisi haklıdı. O aşiretin ne öz kızıydım ne gelini. Orada daha fazla durmadım ve çıkıp gittim. Benim çıktığımı gören Kerem kardeşlerini orada bırakıp yanıma geldi.
“Ela, nereye gidiyorsun?”
“Eve gidiyorum. Eşyalarımı toplamaya.”
“Hayır buna izin vermem. Eşyalarını toplayıp gitmene izin vermem. Kardeşlerimin yada ailemin ne dediği umrumda değil.”
“Kerem kardeşlerin haklı. Ne sizin öz kardeşinizim, ne o ailenin geliniyim. O yüzden bırak beni gideyim.”
Arkama bile bakmadan oradan ayrılmıştım. Hastaneden çıkar çıkmaz bir taksiye atladım ve hemen eve doğru yol aldım. Gözümde biriken yaşlar bir bir akmaya başladı. Çünkü bütün bu olanları hak etmiştim. Kerem'in kardeşleri çok ama çok haklıydı. Ben en başından buraya taşınmakla hata ettim. İstanbul'da kalsaydım Murat'ın beni bulmasını bekleseydim.

Taksiyle eve gelmekle beraber ücreti ödeyip taksiden indim. Eve girer girmez ise hizmetçiler beni karşıladı. Onlara benim eşyalarımı bir bavula yerleştirmelerini rica ettim. Onlarda hızlıca odama gidip eşyalarımı toplamaya başladılar. Bende salona geçtim ve telefonumu açıp en yakın bir şehre bilet aramaya başladım.
Ben internetten biletlere baktığım sırada kapım çalındı. Benim bakacak mecalim yokken hizmetlilerden biri baktı. Kapıyı açmasıyla Kerem'in sesini duymak bir oldu.
“Ela, seninle konuşmam lazım.”
“Kerem hiç zahmet etme lütfen. Ben bu şehirden gidicem.”
“Hayır gitmiyorsun.”
“Ne demek gitmiyorum?”
“Çünkü yarın evleniyoruz.”
“Ne?”
Bir anlığına duyduklarıma inanamadım. Kerem benimle yarın evleneceğimizi mi söylemişti?