14. bölüm · Kendime Kaldım

Kendimi Affetmek

Mehmet Can ÇEVİR

Uygulamada Aç → İçindekiler
Bölümler
1 Herkes Gittiğinde 2 Kendime Kaldım 3 Bazı acılar konuşmaz 4 İnsan En Çok İçinde Kaybolur 5 Kırıldığımı Kimse Görmedi 6 Sessizce Eksildim 7 Bazı Vedalar Çok Önceden Başlar 8 Özlemek de Bir Yük 9 Bazı İnsanlar Hayatımıza Kalmak İçin Gelmez 10 Her Güven Sonsuza Kadar Sürmez 11 İnsanları Oldukları Gibi Sevmek 12 Birini Kaybetmek, Kendini Kaybetmek Değildir 13 Söylenmeyen Cümleler 14 Kendimi Affetmek 15 Yalnızlıkla Barışmak 16 Her Şey Eskisi Gibi Olmayacak 17 Yeniden Başlamak 18 Bu Kez Kendimde Kalacağım 19 En Çok Yakınlarımız Kırar Bizi 20 Bir Gün Gülerek Hatırlayacağım 21 Hayat bana kalsın

Başkalarını affetmekten önce kendimi affetmem gerektiğini geç öğrendim.Geçmişte yaptığım hataları yıllarca taşıdım.Keşke yapmasaydım.Keşke söyleseydim.Keşke gitseydim.Keşke kalsaydım.İnsan “keşke”lerle yaşadığında geçmişte yaşamaya başlıyor.Oysa geçmiş değişmiyor.Sadece senin ona bakışın değişiyor.Bir gün kendime şunu sordum:“Sen o gün neden öyle yaptın?”Cevap basitti.Çünkü o gün bildiğim kadarıyla doğru olan buydu.Bugünkü aklımla dünkü halimi yargılıyordum.Oysa dünün insanı, bugünün bildiklerini bilmiyordu.Belki de kendimize yaptığımız en büyük haksızlık bu.Geçmişteki halimizi, bugün öğrendiklerimizle yargılamak.Ben artık kendime kızmıyorum.Hatalarım vardı.Yanlış insanlara güvendim.Yanlış yerde sustum.Bazen yanlış zamanda konuştum.Bazen kalmam gereken yerde gittim.Bazen gitmem gereken yerde kaldım.Ama bunların hepsi bendim.Ve ben kendimi sadece doğru yaptığım zamanlarda sevmeyi öğrenmek istemiyorum.Yanlışlarımla da kabul etmek istiyorum.Çünkü insan kendisini affettiğinde geçmiş silinmiyor.Ama geçmişin üzerindeki ağırlık azalıyor.Ben kendimi affettim.Her şeyi doğru yapamadığım için değil.Elimden geldiğince yaşamaya çalıştığım için,
Artık Kendimi Seçiyorum
Hayatım boyunca birçok seçim yaptım.Bazılarında kendimi seçtim.Bazılarında herkesi.Ve fark ettim ki insan sürekli başkalarını seçtiğinde, bir süre sonra kendi hayatında ikinci plana düşüyor.Ben bunu çok yaptım.Birisi üzülmesin diye sustum.Birisi gitmesin diye kaldım.Birisi mutlu olsun diye kendi mutluluğumu erteledim.Sonra bir gün aynaya baktım.Ve kendime yabancılaştığımı fark ettim.İşte o gün bir karar verdim.Bundan sonra kendimi de hesaba katacağım.Bu bencillik değil.Kendini düşünmek, başkasını düşünmemek anlamına gelmiyor.Sadece kendini de unutmamak anlamına geliyor.Artık istemediğim şeylere sırf biri istiyor diye “evet” demiyorum.Gitmek istediğim yerden sırf birileri üzülür diye kalmıyorum.Kendimi açıklamak zorunda olmadığım insanlara açıklama yapmıyorum.Ve en önemlisi…Kendimi kaybedecek kadar kimseye tutunmuyorum.Çünkü artık biliyorum:Bir insanı hayatımda tutmak için kendimi hayatımdan çıkarmayacağım.Bu kez kendimi seçiyorum.Hem de kimseye kızmadan.